◄ طعم شیرین شهروند اخلاقمدار
وبلاگ تین نیوز، لیلا شهبازی | شهروندی یکی از تئوری های پذیرفته شده جامعه ماست. در ایده شهروندی حقوق قانونی همه افراد به رسمیت شناخته شده و بستر اجتماعی مناسبی برای فعالیت های شخصی فراهم می شود تا هر شخص بتواند درجهت پیشرفت خود گام بردارد و این امر در سایه احترام و به رسمیت شناختن حقوق دیگران داشتن اخلاق شهروندی میسر خواهد شد.
اخلاق شهروندی از طرفی تعیین کننده مناسبات زندگی اجتماعی و معرفتی هر فرد است و از طرفی مدافع منافع اجتماعی و گروهی اعضای یک جامعه است. اخلاق شهروندی درهر فردی وجود دارد و اگر دربرخی موارد شخصی خود را ملزم به رعایت آن نمی بیند هنوز طعم رعایت قوانین و پایبندی به اخلاق شهروندی را نچشیده است. مثال ملموس آن ریختن زباله در خیابان با وجود بودن سطل زباله در آن نزدیکی است. یا عبور عابر پیاده ای که به چراغ قرمز عابرپیاده اعتنایی ندارد و بدون در نظر گرفتن حق تقدم و چیز دیگر. این موارد شاید یکی از مهم ترین دلایل زیرپاگذاشتن اخلاق شهروندی می تواند باشد و دلیل آن هم یک سری
خودخواهی های توجیه ناپذیر عنوان کرد و لاغیر.
یکی از مهم ترین دلایل کم رنگ بودن اخلاق شهروندی این است که این موضوع در شهروندان ایرانی تعریف درست و نهادینه نشده چرا که کار ریشه ای صورت نگرفته است. تالیف کتاب ها و گذاشتن مسابقات نقاشی و کارهایی از این قبیل گر چه خوب است اما در حد چند شعار مانده است.
هنوز مولفه های آموزشی و تربیتی اخلاق شهروندی به درستی در نظام آموزش و پرورش و حتی خانواده ها تحقق نیافته است. دانش آموز به عنوان شهروند آینده بارها از زبان بزرگتر هایی مثل مادر، پدر، معلم و... شنیده که رعایت قوانین خوب است و باید همیشه به قوانین احترام بگذارد، اما به باور احترام و مفیدبودن قوانین نرسیده است چرا که بارها شاهد بی قانونی پدر هنگام عبور از چراغ قرمز، عبور مادر از خیابان به جای پل عابر پیاده بوده و دیده که هیچ اتفاقی هم نیفتاده و زودتر هم به مقصد رسیده، با این اوضاع چطور انتظار داشتن شهروندانی اخلاق مدار را داریم؟
بیشتر ما عادت کرده ایم وقتی چاره ای برای معضلی نمی یابیم گناه را گردن دیگران بیندازیم، وقتی صحبت از کم رنگ بودن اخلاق شهروندی میشود، می نویسیم جامعه مقصر است و هزار دلیل می آوریم، بعد مینویسیم مدیران و مسئولان شهری مسئول این معضل هستند، یا از ساختار و فضاهای شهری ایراد می گیریم یا از پلیس راهنمایی و رانندگی را مقصر می دانیم و خلاصه پای هر کسی که دم دستمان بیاید و به نوعی به این مسئله مربوط شود را به این قضیه می کشانیم. درست و غلط بودن این موضوع را کاری ندارم، حرف بر سر این است که بیاییم بدون شعار و در بوق و کرنا کردن از خود نوعی مان شروع کنیم، من به عنوان یک
شهروند، من به عنوان یک جوان، دانشجو، مسئول، مدیر، دکتر و... اخلاق شهروندی خودم را ارتقا دهم.
مطمئن باشید جامعه به همان مدینه فاضله ای که همگی آرزویش را داریم تبدل خواهد شد؛ اگر بخواهیم.