| کد خبر ۲۱۹۹۸
کپی شد
خانواده شهید خبرنگار محمد کربلایی احمد از دلتنگی هایشان می گویند

پدر دیگر به خانه بازنگشت

پدر دیگر به خانه بازنگشت
|

تین نیوز | خانواده شهید خبرنگار محمد كربلايي احمد از دلتنگی هایشان می گویند؛


سقوط هواپیمای ترابری ارتش جمهوری اسلامی ایران در حدود ساعت 14 روز 15 آذر 1383 (6 دسامبر 2005) 128 کشته و 132 زخمی بر جا گذاشت این هواپیمای باری – نظامی از نوع 130 – C بود و 94 مسافر شامل اعضای ارتش و خبرنگاران را برای پوشش خبری رزمایش عاشقان ولایت که در چابهار برگزار می شد از تهران به بندرعباس می برد . خلبان پس از ترک فرودگاه مهرآباد با گارش نقص فنی در موتور هواپیما تقاضای بازگشت به فرودگاه را می کند . اما در حین بازگشت دچار آتش سوزی شده و با ساختمان مسکونی 10 طبقه ای در شهرک توحید در منطقه فرودگاهی مهرآباد ( در فاصله سه کیلومتری فرودگاه ) برخورد می کند از 128 نفر تلفات گزارش شده ، 92 نفر داخل هواپیما بودند که در دم جان سپردند و دست کم 34 تن از کشته شدگان از ساکنان ساختمان و افراد حاضر ر اطراف آن بودند . یکی از جان باختگان این حادثه شهید محمد کربلایی احمد ، عکاس روزنامه همشهری و ساکن پونک در منطقه ما بود ساکن خیابان اردیبهشت که به خاطر زنده نگه داشتن نام او به شهید کربلایی احمد تغییر داده است .
برای آنکه یادی از این خانواده کرده باشیم و با او بیشتر آشنا شویم به سراغ همسر و دو فرزند او رفتیم که در واقع بازماندگان آن مرحوم هستند . خانم پریوش نوری که دانشجوی دکترای رشته ارتباطات و جزو هنرمندان عرصه نقاشی است از روز حادثه و زندگی با شهید محمد کربلایی احمد گفت .

چگونه با همسرتان آشنا شدید ؟
در شرکتی به عنوان تکنسین راه و ساختمان مشغول کار بودم و محمد هم که فوق لیسانس معماری داشت در شرکت دیگری که دفترش در طبقه بالای شرکت ما بود فعالیت می کرد و قصد همکاری با شرکت ما را داشت و بعد از اینکه با هم آشنا شدیم اقدام به خواستگاری کرد .

از اخلاق و منش مرحوم کربلایی در طول زندگی مشترکتان بگویید
فوق العاده خوش مشرف ، خندان و مهمان نواز و خانواده دوست بود وقتی این اتفاق افتاد اقوام ایشان و من و حتی اقوامی که از ما خیلی دور بودند احساس می کردند نزدیک ترین فرد خانواده شان را از دست داده اند . با فرزندانمان به نحوی ارتباط داشت که می توانم بگویم پدر نمونه ای بود . همیشه همراه من بود .

ایشان از چه زمانی در روزنامه همشهری مشغول به کار شدند ؟
سال 71 وارد همشهری شدند و در 15 آذر سال 84 هم به شهادت رسیدند.

شهید کربلایی احمد عکاس چه سرویسی بود ؟
سرویس شهری و آن اواخر بیشتر در سرویس سیاسی فعالیت می کرد

از 15 آذر 84 تعریف کنید چه زمانی از سقوط هواپیما مطلع شدید ؟
آن سفر یک دفعه اتفاق افتاد و قرار نبود محمد برود . چون نوبت ماموریتشان نبود و ساعت 8 با من تماس گرفت و گفت که می خواهد به سفر برود و از من خواست مقداری وسایل برایش آماده کنم . آن زمان در پونک زندگی می کردیم همان ساختمان های مسکونی هشمهری که در آنجا واقع است . غذای مورد علاقه اش را درست کردم ، اما چون در اداره شام خورده بود ، نخورد. برایم جالبت بود که از من خواست بچه ها را آماده کنم تا با هم به حمام بروند برایم عجیب بود که چنین درخواستی داشت و می خواست با بچه ها آب بازی کند .

آن زمان بچه ها چند ساله بودند ؟
پرنیان 5 ساله و شایان 9 ساله بود حدود یک ساعت هم در حمام بودند و با پدرشان آب بازی کردند. خودم حس خیلی عجیبی داشتم و فکر می کردم که قرار است اتفاقی رخ دهد انگار به من الهام شده بود.

قرار بود چه ساعتی بروند ؟
ساعت 6 صبح روز سه شنبه ساعت 3 نیمه شب از خواب پریدم و حس کردم کسی آرام صحبت می کند . دیدم مشغول نماز خواندن است از او پرسیدم حالا که وقت نماز خواندن نیست چرا نماز می خوانی ؟ گفت که حالم خوب نیست . حال عجیبی درام و حس می کنم این گونه به آرامش می رسم تا ساعت 5 و 6 بیدار بودیم و پایش را که ورم کرده بود به من نشان داد . به او گفتن همین را بهانه کن و نرو ! اما گفت وقتی قول داده ام باید بروم . با او بحث کردم چون از تنها ماندن در خانه هراس داشتم هر چند خانواده ام ما را تنها نمی گذاشتند . شایان که سابقه نداشت هیچ وقت ساعت 6 صبح بیدار شود بلند شد و با آب و آینه و قرآن پدرش را بدرقه کرد . نگران بودم در آن زمان یک هفته به دلیل آلودگی هوا مدارس تعطیلی بود و شایان بعد از بدرقه دوباره خوابید ساعت 9 صبح به من زنگ زد و از او پرسیم که چرا دیر زنگ زده است ؟ گفت که هنوز فرودگاه است و هواپیما نقص فنی دارد و پرواز نکرده است . ساعت 11 باز هم با او تماس گرفتم و گفت که هنوز پرواز نکرده اند . به او گفتم که برگرد ولی گفت که در اتوبوس هستند و نمی گذارند که خارج شوند ! بچه ها مشغول دعا و نماز هستند و به من گفت که نگران نباشم . بعد از آن ارتباطی با او نداشتم و با خواهرم به منزل مادرم رفتیم .

بعد از آن نخستین خبر را چه کسی به شما داده ؟
پدرم به من گفت یک هواپیما سقور کرده است و من پرسیدم کجا ؟ پردم گفت نگران نباش این هواپیما مسافربری نبوده و ارتشی بوده و از بندرعباس به سمت تهران پرواز می کرده است . با دیدن اخبار و هواپیمای سقوط کرده تقریب مطمئن شدم همسرم در همین هواپیما بوده است . با موبایلش تماس گرفتم اما کسی پاسخگو نبود خودم را می زدم و بچه ها هم جیع می کشیدند تا اینکه یکی از همکارانش تماس گرفت و به من تسلیت گفت .

شاید از طرح این سوال ناراحت شوید ....

می دانم می خواهید چه بپرسید . اینکه چه کسی پیکر او را شناسایی کرد ؟ وقتی اورا شناسایی کردم دست هایش از هم باز شده بود و حالم دگرگون شد من می دانستم که چه لباسی بر تن دارد و یک هفته مدام خوابش را می دیدم و با گریه از خواب بیدار می شدم . در خواب از من پرسید که چرا گریه می کنم ؟ و دست هایش را نشان داد که خوب بود و می گفت ؛ که جراحی شده است . اما من می گفتم که دست های تو این گونه نیست تو که اگر دستت خراشی بر میداشت بهانه گیری می کردی حالا چطور این قدر مقاوم هستی ؟

عکاسی را به صورت حرفه ای انجام داده بود ؟
از بیست سالگی عکاسی می کرد البته 9 سال هم در تلویزیون مستند ساز بود

فکر می کردید شغل عکاسی حرفه پرخطری باشد و روزی چنین اتفاقی بیفتد؟
نه هیچوقت فکر نمی کردم ، همیشه فکر می کردم خودم زودتر می میرم .

واکنش اهالی محل نسبت به خبر شهادت همسرتان چگونه بود ؟

محمد خیلی مردمدار بود و ارتباط خوبی با همه داشت و مهربان بود یکی از همسایه ها ، آقای جدیدی که از همکاران شما هم هستند و رئیس حسابداری در همشهری بودند خیلی همراهی کردند اهالی هم در تمامی مراسم در کنارمان بودند و حضورشان تسلی بخش بود .

آقای محمد کربلایی احمد را به عنوان پدر چگونه به فرزندانتان معرفی می کنید ؟
یک پدر خیلی خوب و یک دوست خیلی همراه او عاشق بچه هایش بود و این را بچه ها به خوبی حس می کردند همیشه مخصوصا به پسرم می گویم که باید پدرش را الگوی او باشد فوق العاده منظم بود و محال بود با کسی قرار ملاقاتی داشته باشد و سر ساعت در آن مکان نباشد .

به نظر شما ایشان قهرمان بودند ؟

بله ! محمد از نظر من قهرمان است از آنجا که خبرنگاران جانشان کف دستشان است می توانند قهرمان باشند . افرادی که مرا می شناسند می گویند چنین خبرنگاری قهرمان است . همیشه شوهرم می گفت که جانش کف دستش است . شوهرم به سفری رفته بود که من پسرم را باردار بودم و وقتی برگشت خاک آلود بود و توضیح داد که سوار هلی کوپتری بوده که می خواسته سوقط کند و از سرنشینان خواسته بودند بیرون بپرند و آنها هم در محوطه ای که پر از خاک بود، پریده بودند بیرون تا کمتر صدمه ببینند .

اسم خیابانی را که آنجا زندگی می کردید چه زمانی به نام شهید کربلایی احمد تغییر دادند ؟ با شما هماهنگی انجام دادند ؟
بعد از شهادرت محمد در مراسمی که برگزار می شد ، شهرداری اعلام کرد نام خیاران اردیبهشت را می خواهند به نام شهید محمد کربلایی احمد تغییر دهند. محمد عاشق ماه اردیبهشت بود چون درخترم در ماه اردیبهشت به دنیا آمده بود و به او لقب بانوی اردیبهشت داده بود . پارکی هم در آن منطقه به نام پارک اردیبهشت واقع بود . محمد علاقه زیادی به پارک اردیبهشت داشت.

کسبه و مردم می دانند که نام خیابان اردیبهشت به نام هسمر شما تغییر یافته است ؟

بله می دانند ، موقعی که پیکر شهید را به منزل آوردند . بچه ها حضور نداشتند تا این صحنه را در ذهن نداشته باشند و شهید را در همان پارک قرار دادند و همه می دانستند که محمد عاشق آن پارک بود چرا که بعد از فراغت از کار با بچه ها به آن پارک می رفتند.

این روزها با جای خالی اش چکار می کنید ؟
خیلی سخت است روزهای اول دورم شلوغ بود اما هر لحظه فکر می رکدم در می زند و وارد می شود . شاید فقط فرزندانم توانسته اند همدم و مونس من باشند.

بچه هایتان با این مسئله چگونه کنار آمده اند .
پرنیان آن زمان خیلی کوچک بود اما شایان که کمی بزرگتر بود . یک هفته تمام به حمام می فت و زیر دوش اب گریه می کرد طوری که گریه هایش را نبینم . او دائما از من می پرشید که چرا بابا رفت ؟ و چون عاشق امام حسین (ع) است به او گفتم ؛ مگر نمی گویی که عاشق امام حسین (ع) هستی ؟ همین طور که امام حسین در بهشت است ، مطمئن باش که پدرت هم همانجاست . با این حرف من او آرام شد و سعی کرد با مسئله کنار بیاید اوایل که همسرم شهید شدند خوابشان را زیاد می دیدم شایان همیشه به من می گفت که چرا پردش رفت و چرا من راضی شدم که برود . اما همیشه فکر می کنم که این مسئله دست من نبود.
نبود پدر خیلی اوقات او را آزار می دهد درست است که من هستم اما پدر را به عنوان یک تکیه گاه ندارد .

گفتگو با پرنیان ، دختر 15 ساله شهید کربلایی احمد ؛


اگر الان پدرت بود دوست داشتی چه هدیه ای برایت می خرید ؟ و به او چه می گفتی؟ الان پدرت صدایت را حتما می شنود به او چه می گویی ؟

گریه می کند و چیزی نمی گوید .

مطمئن باشد پدرت اکنون تو را می بیند پرنیان ! دوست داری در آینده چه کاره شوی ؟ دکتر داروساز

تو و برادرت می توانید به واسطه شغل آینده تان و نجات دردمندان از درد و بیماری راه پدرتان را که یکی از خبرنگاران به نام کشور بوده ادامه دهید و ا و را خوشحال کنیدو نامش را زنده نگاه دارید ، خاطره ای از پدر داری ؟ یادم است که با پدرم به پارک اردیبهشت می رفتیم و با من بازی می کرد . من این پارک را به خاطر پدرم دوست دارم .

در مدرسه همه میدانند که پدرت عکاس روزنامه همشهری بوده و شهید شده است ؟ معلم ها نمی دانند.

شایان از پدر و روزهایی که او نیست می گوید ؛ امام حسین (ع) من را آرام کرد

چند سال داری و زمان شهادت پدر کلاس چندم بودی ؟ 18 سال دارم و زمانی که پدرم شهید شد کلاس چهارم دبستان بودم

بعد از شنیدن خبر چه حالی داشتی ؟ آن زمان گیج بودم و فقط بر سر خودم می زدم و می گفتم یا حسین
دوست داری مثل پدرت عکاس یا خبرنگار شوی ؟ خیر آلان دوست دارم پزشک چراح قلب شوم ولی قبلا دوست داشتم خلبان شوم بعد از ماجرایی که پبش آمد پشیمان شدم .

اگر قرار باشد با پدرت صحبت کنی و یک جمله بگویی چیست ؟ شاید این را بگویم که در زندگی کمکم کند.

چه خاطره ای از پدرت داری ؟ خانه یکی از بستگانمان در امیریه بود ، تابستان ها به آنجا می رفتیم حوضی پر از ماهی در حیاط خانه بود و همراه پدرم در آنجا آب تنی می کردیم و کلی به ما خوش می گذشت.

علی شاملو

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.