نگاهی به افزایش قیمت بلیت قطار و تبعات آن
تین نیوز | طبق گفته معاون مسافری راه آهن نزدیک به 80 هزار و 650 مسافر در روز از راه آهن استفاده می کنند که اگر هر کدام از این تعداد پنج هزار تومان اضافه تر از قیمت اصلی بلیت پرداخت کنند رقمی معادل 400 میلیون تومان در روز خواهد شد و اگر این میزان پول مازاد در 365 روز سال ضرب شود مبلغی نزدیک به 146 میلیارد تومان از جیب مردم به جیب راه آهن رفته است.
روابط عمومی راه آهن اعلام کرده است که این شرکت دولتی هیچگونه افزایش قیمتی در سال 93 برای نرخ بلیت مسافری نداشته و هر گونه افزایش قیمت را رد کرده است اما با این وجود در بخش دیگری از بیانیه خود افزایش نزدیک به 7 درصدی بلیت به بهانه خدمات ایستگاهی را تائید کرد که این هم یک پاسخ متناقض و متفاوت در نوع خود است.
شرکت راه آهن که از ابتدای مرداد ماه با افزایش هفت تا 10 درصدی بلیت به بهانه خدمات ایستگاهی آن هم از جیب مردم به ناگاه و بدون اطلاع رسانی دست به این افزایش زده بود از آن تاریخ تا کنون همواره منکر افزایش قیمت بوده است.
البته معاون مسافری این شرکت دولتی افزایش هفت درصدی قیمت بلیت را به دلیل خدمات ایستگاهی پس از یک هفته تائید کرد اما همواره روابط عمومی این شرکت هرگونه افزایش قیمت بلیت را رد کرده است ولی این بار پس از دو هفته از افزایش صورت گرفته روابط عمومی راه آهن در اطلاعیه ای با عنوان " رد افزايش قيمت بليت قطار در سالجاري" بر روی خروجی این شرکت، این افزایش هفت درصدی را از موارد افزایش قیمت نمی داند .
بر همین اساس شرکت راه آهن با افزایش قیمت بلیت به بهانه خدمات ایستگاهی ، به دلیل قرارداد با شرکت های مسافربری ریلی برای ارائه خدمات رایگان ایستگاهی (معافیت از پرداخت هزینه های خدمات ایستگاهی به عنوان یک مشوق البته در بازه زمانی محدود) در تصمیمی غیر کارشناسی این مبلغ را از جیب مردم اخذ می کند.
این اقدام که عملا منجر به افزایش قیمت بلیت در سال جاری شده مانع از افزایش طبیعی قیمت بر اساس افزایش هزینه ها ی خدمات برای شرکت های خصوصی شده است.
و تنها برنده این اقدام شرکت راه آهن بوده است که علیرغم غیر قانونی بودن دریافت هزینه خدمات ایستگاهی به استناد قرارداد با شرکت های خصوصی مبالغی را از جیب مردم دریافت می کند .
اگرچه طبق گفته مقامات راه آهن این مبلغ ناچیز بوده و نزدیک به هفت درصد مبلغ بلیت و افزایشی پنج هزار تومانی است اما با یک محاسبه سر انگشتی می توان به یک رقم بزرگ رسید.
طبق گفته معاون مسافری راه آهن نزدیک به 80 هزار و 650 مسافر در روز از راه آهن استفاده می کنند که اگر هر کدام از این تعداد پنج هزار تومان اضافه تر از قیمت اصلی بلیت پرداخت کنند رقمی معادل 400 میلیون تومان در روز خواهد شد و اگر این میزان پول مازاد در 365 روز سال ضرب شود مبلغی نزدیک به 146 میلیارد تومان از جیب مردم به جیب راه آهن رفته است .
از دولت تدبیر و امید انتظار می رود در ایجاد رغبت در مردم و سرمایه گذاران برای توسعه سفر از طریق ریل تلاش کنند نه اینکه هم مردم مایوس شوند و هم سرمایه گذاران با بالا بودن هزینه ها در این صنعت با بی اعتمادی به قرار داد ها و سیاستها در این عرصه از ریل سرمایه گذاری در این صنعت خارج شوند
زمان واقعی شدن قیمتها و ازاد سازی نرخ بلیط انگاه است که عرصه رقابتی شده و تنوع قطارها به اندازه ای باشد که شرکتها برای اشغال شدن حداکثر ی تمامی ظرفیت قطار هایشان مجبور به ارایه ی خدمات با کمیت و کیفیت عالی شوند …سالها طول میکشد تا با تکمیل زیر ساختهای لازم به شرایط رقابتی برسیم.. واقع امر این است که تبدیل انحصار دولتی به خصوصی …خصوصی سازی نیست وتنها راهکار در این شرایط برای ارایه ی خدمات مطلوب تعریف و تدوین ایین نامه ی قوی و محکم سطح خدمات و هم چنین نظارت بدون اغماز بر شرکتهای انحصاری فعال در این زمینه است…و هم چنین کمک به شرکتها در قالبهای مختلف برای به صرفه شدت و توجیه اقتصادی در این بخش و ترغیب به سرمایه ی گذاری بلند مدت است…عدم افزایش اجاره ی دیزل برای شرکتهای مسافری راهکاریست برای عدم افزایش بهای بلیط و حمایت از بخش خصوصی افزایش بهای بلیط در شرایط حاضر عدم رعایت حقوق شهروندی است…
آقایون مسئول نگاهی به وضعیت کیفیت قطارها بکنید بالخص در بخش خصوصی چرا که بخش دولتی تکلیفش روشن است(سوئ مدیریت توانایی ارتقای خدمات را ندارد ولی در بخش خصوصی ریلی که اکثر ا هم توسط پیر مردهای بازنشسته راه آهن اداره می شود هیچگونه ارتقای کیفیت نداشته و صرفا به دنبال منافع خودشان هستند مسئولین محترم مردم راضی نیستند از عملکرد شما چرا که هیچگونه خدمات مطلوبی نمی دهید و مدعی هم هستید و ما مسافرین و مردم مظلوم مجبوریم می فهمید مجبوریم هم هزینه کنیم هم خدمات نگیریم چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ چون نظارتی بر عملکرد راهآهن وجود ندارد و هرکسی دارد کار خودش را می کند راهکار چیست؟ خیلی ساده راه آهن ج. ا. ا به جای دخالت در امور اجرایی تنها سیاستگذار و ناظر بوده و هزینه های مرتبط با خود را بگیرد و به فکر توسعه زیر ساختها باشد و شرکتهای خصوصی را ملزم به رعایت قوانین کند و سطح رضایت مردم را بالا ببرد الان برای مثال چند سال است که قطارهای غزال پزشک نداردو باید مردم جور عدم نظارت راه آهن را بدهند و یا برخی قطار های دیگر مثل نگین سیستمهای ایرکاندیشن مشکلات عدیده دارد ووو نظارتتان را باید بیشتر کنید و جریمه کنید شرکتهای متخلف را یا اجازه فعالیت ندهید