|
کد خبر
۱۱۳۰۹۹
کپی شد
دعوت میکنم ورزش ایران به جمع مبارزان با فساد بپیوندد
تیننیوز| ثمر فاطمی*: آمارهای مربوط به فساد در كشورها گاهی خبرساز میشود. یكی از زمینههای بروز فساد در بسیاری از كشورها، ورزش است. فسادی كه شاید آنچنان كه آمار فسادهای اقتصادی خبرساز شدهاند، به تیتر اخبار تبدیل نشدند اما این نوع از فساد جنبههای پنهانی مانند دستكاری درنتیجه مسابقات دارد كه بهراحتی قابل چشمپوشی نیست و این در حالی است كه هیچ كشوری در دنیا مصون از این فساد نیست.
«دراگو كاس» كسی است كه سالها برای مبارزه با فساد تلاش كرده و در تهیه برنامه مبارزه با فساد در ورزش كه از سوی سازمان ملل و كمیته بینالمللی المپیك تهیهشده نقش داشته است. او معتقد است حضور زنان در عرصههای مدیریتی باعث كاهش بروز زمینههای فساد در ورزش میشود و این در حالی است كه هیچیك از مدیران رده بالای فیفا و دیگر سازمانهای ورزشی زن نیستند.
دراگو كاس، كارش را به عنوان یك كارآگاه پلیس در زادگاهش، اسلوونی شروع كرد و از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۹ برای پلیس كار میكرد. او تا زمانی كه به اجبار مجبور به ترك پلیس شد، به عنوان رییس عملیات در بخش جنایی مشغول به كار بود. كاس، چند سال بعد در سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۱۰ به عنوان رییس در كمیسیون جلوگیری از فساد اسلوونی مشغول به كار شد و حالا مشاور خصوصی است. او در سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ رییس گروه كشورهای در برابر فساد در كنسول اروپا به نام GRECO بود. بیش از چهار سال از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ از مدیران كمیته ارزیابی و نظارت مشترك بینالمللی (MEC) در افغانستان بود. از سال ۲۰۱۴ تا به امروز مدیر گروه كاری OECD بر روی رشوهخواری است. همزمانهم با دفتر مواد مخدر و جرایم سازمان ملل (UNODC) و كمیته بینالمللی المپیك (IOC) برای مبارزه با فساد در حوزه ورزش، در تهیه پیشنویس اسناد خود در مورد این موضوع همكاری میكند.
«دراگو كاس» كسی است كه سالها برای مبارزه با فساد تلاش كرده و در تهیه برنامه مبارزه با فساد در ورزش كه از سوی سازمان ملل و كمیته بینالمللی المپیك تهیهشده نقش داشته است. او معتقد است حضور زنان در عرصههای مدیریتی باعث كاهش بروز زمینههای فساد در ورزش میشود و این در حالی است كه هیچیك از مدیران رده بالای فیفا و دیگر سازمانهای ورزشی زن نیستند.
دراگو كاس، كارش را به عنوان یك كارآگاه پلیس در زادگاهش، اسلوونی شروع كرد و از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۹ برای پلیس كار میكرد. او تا زمانی كه به اجبار مجبور به ترك پلیس شد، به عنوان رییس عملیات در بخش جنایی مشغول به كار بود. كاس، چند سال بعد در سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۱۰ به عنوان رییس در كمیسیون جلوگیری از فساد اسلوونی مشغول به كار شد و حالا مشاور خصوصی است. او در سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ رییس گروه كشورهای در برابر فساد در كنسول اروپا به نام GRECO بود. بیش از چهار سال از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ از مدیران كمیته ارزیابی و نظارت مشترك بینالمللی (MEC) در افغانستان بود. از سال ۲۰۱۴ تا به امروز مدیر گروه كاری OECD بر روی رشوهخواری است. همزمانهم با دفتر مواد مخدر و جرایم سازمان ملل (UNODC) و كمیته بینالمللی المپیك (IOC) برای مبارزه با فساد در حوزه ورزش، در تهیه پیشنویس اسناد خود در مورد این موضوع همكاری میكند.
كاس تمام عمر كاری خود را صرف مبارزه با فساد در شاخههای مختلف كرده. این مبارزهها گاهی برایش خیلی گران تمام شده است. خودش و خانوادهاش تهدید شدهاند و حتی شرایطی برایش به وجود آوردهاند كه او را ناچار به پایان زندگی مشتركش كرده است. اما او هنوز هم با تمام توانش برای مبارزه با فساد فعالیت میكند. كاس معتقد است كه بههیچوجه نباید خسته شد و دست از مبارزه برداشت. كاس در گفتوگو با «اعتماد» از جنبههای فساد در ورزش پرده برداشته است.
میتوانید توضیح دهید اقداماتی كه در فیفا برای مبارزه با فساد اتفاق میافتد، چه هستند؟
كارهای زیادی در حال اتفاق است. در سال ۲۰۱۴ شورای اروپا قراردادی برای دستكاری و اعمالنفوذ بر مسابقات ورزشی بست كه نتیجه هم داد. این پیمان اساسا علیه تبانی در نتایج مسابقات بود كه با یكی از مهمترین بخشهای فساد ورزشی دستوپنجه نرم میكند. علاوه بر آن كمیتههای بینالمللی UNODC و IOC هم در سال ۲۰۱۳ برای مطالعه روی جرایم جهانی تبانی در نتایج مسابقات تامین مالی شدند كه بر اساس آن شما میتوانستید روی این مساله كه چگونه كشورها در طول سه سال گذشته با فساد در ورزش مبارزه میكردند، مطالعه داشته باشید. یك نسخه بهتر و جدیدتر از این مطالعات از طریق همان ارگانها در نیمه دوم سال جاری منتشر خواهد شد كه شامل گزارشی است درباره اینكه چگونه امروزه حدود ۵۰ كشور با فساد در ورزش مبارزه میكنند؛ اما چیز دیگری كه خیلی مهم است این است كه این مطالعات دارای نمونه روشهایی است كه UNODC و ICO به كشورهای دیگر پیشنهاد میكنند تا آنها را با روشهای بینالمللی در مبارزه با فساد در ورزش آشنا كند.
چه كشورهایی میتوانند جزیی از این برنامه مبارزه با فساد باشند؟
هر كشوری كه یكی از اعضای سازمان ملل یا جنبش بینالمللی المپیك باشد، میتواند جزیی از این برنامه هم باشد. هر كشوری كه بخواهد نمونه روشهایی كه از سوی UNOCD و IOC اعلامشده را بپذیرد، بهراحتی به قانونگذاری بینالمللی معرفی میشوند. به طور قطع روشهای پیشنهادی باید گاهی تا حدی بهتناسب شرایط ملی آن كشور تنظیم شود.
وضعیت ایران برای پذیرش این برنامه چگونه است؟
ایران به عنوان كشوری كه جزو شورای اروپا نیست با روالی كمی متفاوت با شورای اروپا میتواند این كار را انجام دهد. اگر از من بپرسید، ورود ایران به این قرارداد یك مرحله مهم برای هر دو طرف ایران و اروپا است. با تصویب قراردادی بر روی تبانی و دستكاری مسابقات ورزشی، ایران به عنوان یك كشور قدرتمند آسیایی یك سیگنال بسیار روشنی به دیگر كشورها میدهد و با این كار در میان نخستین كشورهای جهان و نخستین كشور آسیایی خواهد بود كه نشان میدهد، مشتاق است تا با فساد ورزشی مبارزه كند. این اقدام جایگاه ایران در حركت مبارزه با فساد در دنیا را بسیار بالا خواهد برد.
آیا شما آماری از فسادهایی كه در ورزش اتفاق میافتد، دارید؟
بله. متاسفانه فساد در ورزش هر روز در حال افزایش است. در سالهای بین ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ موردهای زیادی از فساد در ورزش مشخص شد. در این سه سال در اروپا ٣٧ مورد فساد فقط در ورزشهای فوتبال و تنیس اتفاق افتاد. در همان مدتزمان در آسیا ۱۷ مورد فساد در ورزش آنهم فقط در بازیهای كریكت صورت گرفت. در آفریقا ۴ مورد در بسكتبال و كریكت و در هر دو امریكا ۵ مورد كه همه آنها در فوتبال بود. تمام آمارها در دادگاهها ثابت شدهاند.
برای متوقف كردن فساد در ورزش چهكارهای دیگری باید انجام شود؟
روشهای پیشنهادی كه پیش از این به آنها اشاره كردیم، فقط درباره چگونگی برخورد با جرایم اتفاق افتاده در حوزه فساد در ورزش است؛ اما ما باید روی بخش پیشگیری هم كارهای عملی زیادی انجام دهیم. من شانس دیگری نمیبینم و به عنوان مهمترین نكته در این بخش، ارگانهای ورزشی، مقامات دولتی و اپراتورهای شرطبندی هم باید دستبه دست هم دهند تا با فساد در ورزش مقابله كنند. ما میتوانیم این كار را انجام دهیم اما بدون همكاری این سه ارگان هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت؛ بنابراین آنها باید همكاری با یكدیگر را شروع كنند.
آیا گزارشی در مورد فساد در ورزش ایران به دست شما رسیده است؟
نه واقعا؛ اما من میدانم كه ایران یك كشور بزرگ است و ازآنجاییكه قرارداد شورای اروپا چیز سختی نیست، ایران بهآسانی میتواند به آن دسترسی پیدا كند. چراكه این قرار است یك كنوانسیون جهانی شود. بنابراین من فكر میكنم كه ایران میتواند بدون هیچ مشكلی برای شروع اقدام كند. این یك پیغام بسیار مهم نه فقط برای خود كشور بلكه برای كل قاره خواهد بود. چراكه اگر ایران به عنوان كشوری به این مهمی این كار را شروع كند، بقیه كشورهای آسیایی و حتی كشورهای دیگر دنیا هم مشتاق به انجام این كار خواهند شد.
قبلا در یكی از مصاحبههایتان گفته بودید كه اگر زنان چیزی را كنترل كنند، فساد كاهش پیدا میكند.
عموما اینگونه است كه اگر زنان مسوول شوند، سطح فساد در آن سازمان كمتر از سازمانهای مشابهش خواهد بود. یك ماه پیش من آخرین تحقیقات یك دانشمند سوئدی را خواندم كه ثابت میكرد وقتیكه یك زن مسوول كاری است، میزان فساد درصد قابلتوجهی كاهش پیدا میكند. تئوریهای مختلفی درباره چرایی این موضوع وجود دارد. یك تئوری این است كه زنان تمایل بیشتری به رفتار صادقانه دارند و تئوری دوم هم این است كه زنان نسبت به مكانیزمهای كنترلی مختلف دید بازتری دارند و ازآنجاییكه آنها نسبت به مكانیزمهای كنترلی بازترند، مكانیزمهای كنترلی آنها نتیجه داده و در نتیجه فساد كمتری را شاهد خواهیم بود.
با این وجود فكر میكنید چرا زنان كمتر در جایگاههای مدیریتی قرار میگیرند؟
خب من واقعا نمیفهمم چرا این اتفاق میافتد. من تا به حال در ادارات دولتی و شركتهای خصوصی زیادی مدیر و مسوول بوده و هستم و تجربه من میگوید كه زنان اغلب برابر با مردان و حتی تواناتر از آناناند. ما بهطور واضحی در جامعه مردسالار زندگی میكنیم؛ بنابراین مردان آنهایی هستند كه در موقعیتهای مهم مشغول به كارند. هیچ توجیهی برای این رفتار وجود ندارد. البته كه زنان قدرتمند زیادی در سراسر دنیا در موقعیتهای مهم مشغول به كارند اما تعداد آنها خیلی كم است و روند افزایش آنها هم بسیار كند است. شما بهراحتی با نگاه كردن به بزرگترین كمپانیهای دنیا میتوانید متوجه تعداد این زنان شوید. بیشتر مدیران مردند و فقط تعداد كمی از آنها زنند. من نمیتوانم حتی یك زن را به خاطر بیاورم كه مسوول یك سازمان مهم ورزشی باشد. بازهم میگویم كه هیچ توضیح و توجیهی در این زمینه وجود ندارد. شاید من بتوانم در زمینه فوتبال كه هنوز هم با وجود پیشرفت سریع زنان در این ورزش، عمدتا ورزشی مردانه است این موضوع را درك كنم؛ اما ورزشهای زیاد دیگری هم مانند شنا، اسبسواری و اسكی هستند كه زنان و مردان به طور مساوی در آنها شركت میكنند. دوباره میرسیم به اینكه هیچ توضیح و توجیهی برای این شرایط وجود ندارد.
چه عملهایی در چه شرایط قانونی، فساد در ورزش محسوب میشوند؟
شما قانونا در ورزش این جرایم را میتوانید فساد بدانید: رشوه دادن، رشوه گرفتن، نفوذ در معاملات، تقلب و تعیین نتیجه مسابقه. در شرایط عملی ما فساد در ورزش بیشتر در این قسمتها اتفاق میافتد. اگر بخواهیم درباره برخی سازماندهندگان مسابقات بزرگ ورزشی صحبت كنیم میتوانیم به تعداد زیادی از جام جهانیهای فیفا و بازیهای المپیك اشارهكنیم. این اتفاق به این دلیل میافتد كه كشورهایی كه این وقایع را سازماندهی میكنند پول زیادی به دست میآورند بنابراین میل زیادی به انجام این كار دارند. در آخرین رسوایی فیفا مشخصشده كه مقامات ارشد فیفا رشوههای بزرگی برای تعیین اینكه چه كسی جامجهانی را سازماندهی كند، دریافت میكنند. درهرحال نه تنها در فوتبال بلكه در بقیه ورزشها مانند كریكت، بسكتبال و بیشتر در ورزشهای توپی این اتفاقات میافتد. چیزی كه جالب است این واقعیت است كه ورزشهای انفرادی مانند دوچرخهسواری، كوهنوردی، شطرنج و... تقریبا هیچ مشكلی در زمینه فساد ندارند.
دوپینگ هم زیر مجموعه فساد در ورزش است؟
نه. دوپینگ چیز دیگری است؛ اما آنهم عواقب ویرانگری برای ورزش دارد. یك تفاوت بزرگ دیگر هم وجود دارد؛ یك سازمان جهانی در مبارزه با دوپینگ ورزشی وجود دارد درحالی كه هیچ سازمان مشابهی در زمینه مبارزه با فساد در ورزش نداریم. در طول سالها ایدههایی برای داشتن چنین سازمانی مطرحشده اما به دلایلی كه من آنها را درك نمیكنم برخی كشورها بهشدت مخالف داشتن این سازماناند. بههرحال در ۱۲ مه سال ۲۰۱۶ رهبران ارشد دنیا برای شركت در اجلاس جهانی فساد در لندن دورهم جمع شدند و احتمال تشكیل سازمان جهانی مبارزه با فساد ورزشی را اعلام كردند. من فكر میكنم كه ما واقعا فردی را در سطح جهانی نیاز داریم كه سازمانهای ورزشی، سازمانهای دولتی و اپراتورهای شرطبندی را دور هم جمع كند.
چه كشوری در فساد ورزش رتبه اول را دارد؟
گفتن این موضوع سخت است. چراكه تعداد كیسهای ثابتشده دو چیز را نشان میدهد؛ یا فسادهای زیادی وجود دارد یا پلیس خیلی فعال است؛ بنابراین شما نمیدانید چه چیزی در حال اتفاق است. مقایسه، همیشه چیز بدی است. شاخص ادراك فساد سازمان شفافیت بینالمللی در شرایط عمومی بهوضوح نشان میدهد كه كشورهایی مانند سومالی، كره و افغانستان در رتبههای آخر این لیست و كشورهای اسكاندیناوی و نیوزیلند در رتبههای اول این لیست هستند. بقیه كشورها هم دراینبین قرار دارند.
میتوان از كشوری نام برد كه هیچ فسادی نداشته باشد؟
چنین كشوری در دنیا وجود ندارد.
ثمر فاطمی/ نسیم سلطانبیگی
میتوانید توضیح دهید اقداماتی كه در فیفا برای مبارزه با فساد اتفاق میافتد، چه هستند؟
كارهای زیادی در حال اتفاق است. در سال ۲۰۱۴ شورای اروپا قراردادی برای دستكاری و اعمالنفوذ بر مسابقات ورزشی بست كه نتیجه هم داد. این پیمان اساسا علیه تبانی در نتایج مسابقات بود كه با یكی از مهمترین بخشهای فساد ورزشی دستوپنجه نرم میكند. علاوه بر آن كمیتههای بینالمللی UNODC و IOC هم در سال ۲۰۱۳ برای مطالعه روی جرایم جهانی تبانی در نتایج مسابقات تامین مالی شدند كه بر اساس آن شما میتوانستید روی این مساله كه چگونه كشورها در طول سه سال گذشته با فساد در ورزش مبارزه میكردند، مطالعه داشته باشید. یك نسخه بهتر و جدیدتر از این مطالعات از طریق همان ارگانها در نیمه دوم سال جاری منتشر خواهد شد كه شامل گزارشی است درباره اینكه چگونه امروزه حدود ۵۰ كشور با فساد در ورزش مبارزه میكنند؛ اما چیز دیگری كه خیلی مهم است این است كه این مطالعات دارای نمونه روشهایی است كه UNODC و ICO به كشورهای دیگر پیشنهاد میكنند تا آنها را با روشهای بینالمللی در مبارزه با فساد در ورزش آشنا كند.
چه كشورهایی میتوانند جزیی از این برنامه مبارزه با فساد باشند؟
هر كشوری كه یكی از اعضای سازمان ملل یا جنبش بینالمللی المپیك باشد، میتواند جزیی از این برنامه هم باشد. هر كشوری كه بخواهد نمونه روشهایی كه از سوی UNOCD و IOC اعلامشده را بپذیرد، بهراحتی به قانونگذاری بینالمللی معرفی میشوند. به طور قطع روشهای پیشنهادی باید گاهی تا حدی بهتناسب شرایط ملی آن كشور تنظیم شود.
وضعیت ایران برای پذیرش این برنامه چگونه است؟
ایران به عنوان كشوری كه جزو شورای اروپا نیست با روالی كمی متفاوت با شورای اروپا میتواند این كار را انجام دهد. اگر از من بپرسید، ورود ایران به این قرارداد یك مرحله مهم برای هر دو طرف ایران و اروپا است. با تصویب قراردادی بر روی تبانی و دستكاری مسابقات ورزشی، ایران به عنوان یك كشور قدرتمند آسیایی یك سیگنال بسیار روشنی به دیگر كشورها میدهد و با این كار در میان نخستین كشورهای جهان و نخستین كشور آسیایی خواهد بود كه نشان میدهد، مشتاق است تا با فساد ورزشی مبارزه كند. این اقدام جایگاه ایران در حركت مبارزه با فساد در دنیا را بسیار بالا خواهد برد.
آیا شما آماری از فسادهایی كه در ورزش اتفاق میافتد، دارید؟
بله. متاسفانه فساد در ورزش هر روز در حال افزایش است. در سالهای بین ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ موردهای زیادی از فساد در ورزش مشخص شد. در این سه سال در اروپا ٣٧ مورد فساد فقط در ورزشهای فوتبال و تنیس اتفاق افتاد. در همان مدتزمان در آسیا ۱۷ مورد فساد در ورزش آنهم فقط در بازیهای كریكت صورت گرفت. در آفریقا ۴ مورد در بسكتبال و كریكت و در هر دو امریكا ۵ مورد كه همه آنها در فوتبال بود. تمام آمارها در دادگاهها ثابت شدهاند.
برای متوقف كردن فساد در ورزش چهكارهای دیگری باید انجام شود؟
روشهای پیشنهادی كه پیش از این به آنها اشاره كردیم، فقط درباره چگونگی برخورد با جرایم اتفاق افتاده در حوزه فساد در ورزش است؛ اما ما باید روی بخش پیشگیری هم كارهای عملی زیادی انجام دهیم. من شانس دیگری نمیبینم و به عنوان مهمترین نكته در این بخش، ارگانهای ورزشی، مقامات دولتی و اپراتورهای شرطبندی هم باید دستبه دست هم دهند تا با فساد در ورزش مقابله كنند. ما میتوانیم این كار را انجام دهیم اما بدون همكاری این سه ارگان هیچ پیشرفتی نخواهیم داشت؛ بنابراین آنها باید همكاری با یكدیگر را شروع كنند.
آیا گزارشی در مورد فساد در ورزش ایران به دست شما رسیده است؟
نه واقعا؛ اما من میدانم كه ایران یك كشور بزرگ است و ازآنجاییكه قرارداد شورای اروپا چیز سختی نیست، ایران بهآسانی میتواند به آن دسترسی پیدا كند. چراكه این قرار است یك كنوانسیون جهانی شود. بنابراین من فكر میكنم كه ایران میتواند بدون هیچ مشكلی برای شروع اقدام كند. این یك پیغام بسیار مهم نه فقط برای خود كشور بلكه برای كل قاره خواهد بود. چراكه اگر ایران به عنوان كشوری به این مهمی این كار را شروع كند، بقیه كشورهای آسیایی و حتی كشورهای دیگر دنیا هم مشتاق به انجام این كار خواهند شد.
قبلا در یكی از مصاحبههایتان گفته بودید كه اگر زنان چیزی را كنترل كنند، فساد كاهش پیدا میكند.
عموما اینگونه است كه اگر زنان مسوول شوند، سطح فساد در آن سازمان كمتر از سازمانهای مشابهش خواهد بود. یك ماه پیش من آخرین تحقیقات یك دانشمند سوئدی را خواندم كه ثابت میكرد وقتیكه یك زن مسوول كاری است، میزان فساد درصد قابلتوجهی كاهش پیدا میكند. تئوریهای مختلفی درباره چرایی این موضوع وجود دارد. یك تئوری این است كه زنان تمایل بیشتری به رفتار صادقانه دارند و تئوری دوم هم این است كه زنان نسبت به مكانیزمهای كنترلی مختلف دید بازتری دارند و ازآنجاییكه آنها نسبت به مكانیزمهای كنترلی بازترند، مكانیزمهای كنترلی آنها نتیجه داده و در نتیجه فساد كمتری را شاهد خواهیم بود.
با این وجود فكر میكنید چرا زنان كمتر در جایگاههای مدیریتی قرار میگیرند؟
خب من واقعا نمیفهمم چرا این اتفاق میافتد. من تا به حال در ادارات دولتی و شركتهای خصوصی زیادی مدیر و مسوول بوده و هستم و تجربه من میگوید كه زنان اغلب برابر با مردان و حتی تواناتر از آناناند. ما بهطور واضحی در جامعه مردسالار زندگی میكنیم؛ بنابراین مردان آنهایی هستند كه در موقعیتهای مهم مشغول به كارند. هیچ توجیهی برای این رفتار وجود ندارد. البته كه زنان قدرتمند زیادی در سراسر دنیا در موقعیتهای مهم مشغول به كارند اما تعداد آنها خیلی كم است و روند افزایش آنها هم بسیار كند است. شما بهراحتی با نگاه كردن به بزرگترین كمپانیهای دنیا میتوانید متوجه تعداد این زنان شوید. بیشتر مدیران مردند و فقط تعداد كمی از آنها زنند. من نمیتوانم حتی یك زن را به خاطر بیاورم كه مسوول یك سازمان مهم ورزشی باشد. بازهم میگویم كه هیچ توضیح و توجیهی در این زمینه وجود ندارد. شاید من بتوانم در زمینه فوتبال كه هنوز هم با وجود پیشرفت سریع زنان در این ورزش، عمدتا ورزشی مردانه است این موضوع را درك كنم؛ اما ورزشهای زیاد دیگری هم مانند شنا، اسبسواری و اسكی هستند كه زنان و مردان به طور مساوی در آنها شركت میكنند. دوباره میرسیم به اینكه هیچ توضیح و توجیهی برای این شرایط وجود ندارد.
چه عملهایی در چه شرایط قانونی، فساد در ورزش محسوب میشوند؟
شما قانونا در ورزش این جرایم را میتوانید فساد بدانید: رشوه دادن، رشوه گرفتن، نفوذ در معاملات، تقلب و تعیین نتیجه مسابقه. در شرایط عملی ما فساد در ورزش بیشتر در این قسمتها اتفاق میافتد. اگر بخواهیم درباره برخی سازماندهندگان مسابقات بزرگ ورزشی صحبت كنیم میتوانیم به تعداد زیادی از جام جهانیهای فیفا و بازیهای المپیك اشارهكنیم. این اتفاق به این دلیل میافتد كه كشورهایی كه این وقایع را سازماندهی میكنند پول زیادی به دست میآورند بنابراین میل زیادی به انجام این كار دارند. در آخرین رسوایی فیفا مشخصشده كه مقامات ارشد فیفا رشوههای بزرگی برای تعیین اینكه چه كسی جامجهانی را سازماندهی كند، دریافت میكنند. درهرحال نه تنها در فوتبال بلكه در بقیه ورزشها مانند كریكت، بسكتبال و بیشتر در ورزشهای توپی این اتفاقات میافتد. چیزی كه جالب است این واقعیت است كه ورزشهای انفرادی مانند دوچرخهسواری، كوهنوردی، شطرنج و... تقریبا هیچ مشكلی در زمینه فساد ندارند.
دوپینگ هم زیر مجموعه فساد در ورزش است؟
نه. دوپینگ چیز دیگری است؛ اما آنهم عواقب ویرانگری برای ورزش دارد. یك تفاوت بزرگ دیگر هم وجود دارد؛ یك سازمان جهانی در مبارزه با دوپینگ ورزشی وجود دارد درحالی كه هیچ سازمان مشابهی در زمینه مبارزه با فساد در ورزش نداریم. در طول سالها ایدههایی برای داشتن چنین سازمانی مطرحشده اما به دلایلی كه من آنها را درك نمیكنم برخی كشورها بهشدت مخالف داشتن این سازماناند. بههرحال در ۱۲ مه سال ۲۰۱۶ رهبران ارشد دنیا برای شركت در اجلاس جهانی فساد در لندن دورهم جمع شدند و احتمال تشكیل سازمان جهانی مبارزه با فساد ورزشی را اعلام كردند. من فكر میكنم كه ما واقعا فردی را در سطح جهانی نیاز داریم كه سازمانهای ورزشی، سازمانهای دولتی و اپراتورهای شرطبندی را دور هم جمع كند.
چه كشوری در فساد ورزش رتبه اول را دارد؟
گفتن این موضوع سخت است. چراكه تعداد كیسهای ثابتشده دو چیز را نشان میدهد؛ یا فسادهای زیادی وجود دارد یا پلیس خیلی فعال است؛ بنابراین شما نمیدانید چه چیزی در حال اتفاق است. مقایسه، همیشه چیز بدی است. شاخص ادراك فساد سازمان شفافیت بینالمللی در شرایط عمومی بهوضوح نشان میدهد كه كشورهایی مانند سومالی، كره و افغانستان در رتبههای آخر این لیست و كشورهای اسكاندیناوی و نیوزیلند در رتبههای اول این لیست هستند. بقیه كشورها هم دراینبین قرار دارند.
میتوان از كشوری نام برد كه هیچ فسادی نداشته باشد؟
چنین كشوری در دنیا وجود ندارد.
ثمر فاطمی/ نسیم سلطانبیگی