تکمیل راه‌ آهن زنجان قزوین در انتظار رفع موانع و تأمین اعتبار

به گزارش تین نیوز به نقل از  تسنیم، پروژه دوخطه سازی راه آهن زنجان - قزوین، قصه ای پر غصه از وعده های ناتمام، کلنگ زنی های مکرر و تاریخ هایی است که یکی پس از دیگری منقضی می شوند. پروژه ای راهبردی و حیاتی که کلنگ آن در اوایل دهه 80 به زمین خورد، اکنون پس از گذشت بیش از دو دهه، همچنان در پیچ وخم اما و اگرهای مدیریتی، کمبود اعتبارات و مسائل فنی خاک می خورد؛ پروژه ای که قرار بود نماد سرعت، توسعه و تسهیل در شاهراه ریلی شمال غرب کشور باشد، امروز به آینه ای تمام نما از وعده درمانی مسئولان تبدیل شده است.

وعده ای که تا پایان سال محقق نشد

آذرماه سال 1404 بود که فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی، از خطوط ریلی بازدید کرد و از پایان ریل گذاری مسیر خبر داد. وی در این بازدید با تأکید بر اینکه عملیات ریل گذاری مسیر 181 کیلومتری زنجان – قزوین به اتمام رسیده، نوید داد که با تکمیل مراحل فنی و ایمنی، این مسیر حداکثر تا پایان سال 1404 برای جابه جایی بار و مسافر به بهره برداری کامل می رسد.

خانم وزیر در آن مقطع با اشاره به اینکه «دولت تمام کننده پروژه های نیمه تمام است»، موقعیت زنجان را در گذرگاه شرق به غرب و اتصال جاده ابریشم به مدیترانه، توجیهی بر اهمیت تسریع این طرح خواند. اما با گذشت زمان و ورود به سال 1405، ورق برگشت و مشخص شد پرونده این ابرپروژه به این سادگی ها بسته نخواهد شد. سال 1404 به پایان رسید، قطار وعده ها از ریل خارج شد و سوت پایان پروژه دوخطه سازی باز هم به گوش مردم زنجان نرسید.

سریال تکراری بازدیدها و تمدید ضرب الاجل ها

خلف وعده صورت گرفته در پایان سال 1404 پایان ماجرا نبود؛ چرخه وعده ها در سال 1405 با حضور دیگر دولتمردان بازتولید شد. در تازه ترین پرده از این نمایش، جعفر قائم پناه، معاون اجرایی رئیس جمهور، در بازدید 25 شهریور 1405 مجدداً سخن از مقاطع باقی مانده و لزوم ایجاد پل و تخصیص اعتبارات به میان آورد. اظهاراتی که نشان داد پروژه نه تنها پرونده اش در پایان سال گذشته بسته نشده، بلکه هنوز در قطعه 57 کیلومتری (فاصله سیاه باغ تا سیاه چشمه) و گره 100 متری نزدیک دانشگاه آزاد تاکستان و تأمین 400 میلیارد تومان اعتبار باقیمانده، گرفتار محاسبات اداری و اجرایی است.

پرسش اساسی افکار عمومی و مردم زنجان از وزیر راه و شهرسازی این است: اگر ریل گذاری تمام شده بود و تنها مراحل نهایی فنی باقی مانده بود، چرا این پروژه مهم ملی به سرانجام نرسید؟ چگونه وعده بهره برداری قطعی تا پایان سال داده می شود در حالی که معارضات عمرانی، احداث پل ها و تأمین صدها میلیارد تومان اعتبار همچنان حل نشده باقی مانده بود؟

فرصت هایی که در ریل انتظار می سوزند

طرح دوخطه سازی راه آهن زنجان - قزوین صرفاً یک پروژه عمرانی ساده نیست؛ این محور شریانی به طول 181 کیلومتر، پتانسیل های بی نظیری دارد که معطل ماندن آن، هر روز توسعه اقتصادی منطقه را بع تأخیر می اندازد و از جمله مزایای بهره برداری از آن می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. کاهش یک ساعته زمان سفر تهران - زنجان: با ارتقای سرعت قطارهای مسافری به 160 کیلومتر در ساعت، این محور می توانست بخش عظیمی از مسافران جاده ای پرخطر را به ریل منتقل کند.

2. تحول در ترانزیت کالا و بار: برآورد جابه جایی بار تا سقف 10 میلیون تن، افزایش سرعت بازرگانی قطارهای باری و کاهش استهلاک خطوط جاده ای، از مهم ترین دستاوردهای این طرح است که سال هاست کشور از آن محروم مانده است.

3. صرفه جویی کلان سوخت و ارتقای ایمنی: در شرایطی که کشور با ناترازی انرژی و آمار بالای حوادث جاده ای مواجه است، هر روز تأخیر در افتتاح خط دوم این محور به معنای سوزاندن میلیون ها لیتر سوخت گران بها و به خطر افتادن جان هموطنان در محورهای مواصلاتی است.

لزوم پاسخگویی و پایان گفتاردرمانی

مردم زنجان و استان های همجوار سال هاست چشم انتظار تحقق شعارهای مسئولان هستند. خلف وعده وزارت راه و شهرسازی در این پروژه نه تنها اعتماد عمومی نسبت به ضرب الاجل های دولتی را مخدوش می کند، بلکه نشان دهنده نبود نظارت دقیق بر زمان بندی پروژه های اولویت دار است. 

اکنون که سال 1405 به نیمه رسیده و پای معاون اجرایی رئیس جمهور نیز به تعیین زمان های جدید باز شده است، شایسته است مجموعه وزارت راه و شهرسازی به جای تکرار مصاحبه های کلیشه ای و نویدهای نامحقق، جدول زمان بندی شفاف، منابع تخصیص یافته و دلایل واقعی تأخیر در افتتاح کامل این شاهراه ریلی را اعلام کند. مردم زنجان حق دارند بپرسند: ایستگاه پایانی راه آهن زنجان - قزوین بالاخره در کدام فصل و کدام سال تعبیه خواهد شد؟