◄ نقش حیاتی حمل و نقل جاده ای کشور در شکوفایی ظرفیت های ترانزیتی
حمل و نقل جاده ای ایران از ویژگی دسترسی مویرگی برخوردار است که این سیستم اجازه می دهد کالاها بدون نیاز به تخلیه و بارگیری مجدد از در کارخانه به مقصد نهایی برسند.
در شرایطی فعلی جهان، انعطاف پذیری، حرف اول را در تجارت جهانی می زند که در این زمینه حمل و نقل جاده ای به عنوان ستون فقرات شبکه ترانزیت بین المللی شناخته می شود.
به گزارش تین نیوز، در این بین توسعه زیرساخت های جاده ای کشور نه تنها کوتاه ترین مسیر برای اتصال بازارهای منطقه ای است، بلکه کلید اصلی تبدیل شدن کشور به چهارراه لجستیکی محسوب می شود.
این دیدگاه از آن جهت مطرح می شود که برخلاف حمل و نقل ریلی یا دریایی که نیازمند زیرساخت های متمرکز و سنگین مانند ایستگاه های بزرگ یا بنادر عمیق هستند، حمل و نقل جاده ای ایران از ویژگی دسترسی مویرگی برخوردار است که این سیستم اجازه می دهد کالاها بدون نیاز به تخلیه و بارگیری مجدد از در کارخانه به مقصد نهایی برسند. این انعطاف پذیری در مسیر باعث شده است که حتی در کریدورهای بزرگ شمال جنوب و شرق غرب، بخش عمده ای از جابجایی کالاهای استراتژیک بر عهده ناوگان جاده ای باشد.
با توجه به این موارد، توسعه ترانزیت جاده ای چندین مزیت عمده برای اقتصاد ملی به همراه دارد که یکی از آنها اشتغال زایی گسترده است.
ارزآوری غیرنفتی یکی دیگر از مزایای ترانزیت جاده ای است، دریافت عوارض حق دسترسی به جاده ها و فروش خدمات و لجستیک به کامیون های خارجی، منبع پایداری برای درآمد ارزی است.
همچنین در مسیرهای کوتاه و متوسط، کامیون ها بسیار سریع تر عمل می کنند، که این موضوع برای کالاهای فاسدشدنی حیاتی است.
کارشناسان معتقدند با وجود همه این مزیت ها اما توسعه ترانزیت جاده ای ایران با چالش هایی نیز مواجه است.
به گفته آنان، فرسودگی ناوگان و کمبود مجتمع های خدمات رفاهی مدرن می تواند هزینه های ترانزیت را افزایش داده و رقابت پذیری مسیرهای داخلی را در برابر رقبای منطقه ای کاهش دهد.
کارشناسان تاکید می کنند: برای حفظ سهم در بازار جهانی، دولت ها باید به سمت هوشمندسازی جاده ها و استفاده از سامانه های گمرکی یکپارچه حرکت کنند. حذف بوروکراسی های مرزی و پیوستن به کنوانسیون های بین المللی نیز، سرعت حمل و نقل کالا را افزایش می دهد.
آنان همچنین تاکید می کنند: ترانزیت جاده ای تنها جابجایی کالا نیست؛ بلکه ابزاری برای دیپلماسی اقتصادی و پیوند دادن امنیت ملی به منافع تجاری است.
به گفته کارشناسان، سرمایه گذاری در آزادراه ها و نوسازی ناوگان، هزینه های تمام شده تجارت را کاهش داده و جایگاه کشور را در زنجیره تتمین جهانی تثبیت می کند. بنابراین اگر نگاه به ترانزیت به عنوان یک صنعت درآمدزا تقویت شود، حمل و نقل جاده ای می تواند به تنهایی بخشی از بار توسعه اقتصادی را در شرایط فعلی کشور به دوش بکشد.
