تهران را رکاب بزن
تین نیوز | حدود چهارصد سال از ساخت اولین دوچرخه میگذرد و تاکنون شکلهای مختلفی را به خود گرفته، همچنین فرهنگ و شرایط دوچرخهسواری هم دگرگونیهای بسیاری را پشت سرگذاشته است. امروزه دوچرخهسواری در گروه ورزشهای هوازی قرار گرفته است و نیاز به فضایی مناسب و بهدور از خطر دارد
. هرچند شهرداری تهران در سالهای اخیر سعی کرده است با راهاندازی ایستگاههای دوچرخه در سطح شهر، فرهنگ دوچرخهسواری و استفاده از وسایل نقلیه پاک را جایگزین وسایل حملونقل با سوخت فسیلی کند، اما شرایط هوایی نامناسب، عدم پذیرش فرهنگ دوچرخهسواری در شهر و همچنین اختصاص ندادن مسیری خاص به دوچرخهسواران این هدف را محقق نکرده است. در همین راستا پوریا محمدیان، قائممقام سازمان حملونقل و ترافیک شهرداری تهران اعلام کرد که از بهار ۹۵ هسته مرکزی شهر تهران به رینگ دوچرخهسواری تهران تبدیل میشود. قدمی برای حل مشکلات دوچرخهسواری در تهران.
دورهگردان دوچرخهسوار
اولین فرد در تاریخ که سوار دوچرخه شد، یک فرانسوی بهنام سیوراک بود. سیوراک، در سال 1690 میلادی دوچرخهای چوبی ساخت که شاخههایی عمودی روی چرخهای آن قرار داشت و هر دو چرخ بهوسیله یک چوب افقی به هم متصل میشد. این دستگاه، پنجه رکاب نداشت و حرکت آن به کمک فشار دادن پاها روی زمین صورت میگرفت. اهالی پاریس، دوچرخه سیوراک را اسبچوبی عنوان داده بودند. اسب چوبی گرچه تعجب مردم پاریس را برانگیخته بود، چندان مورداستقبال قرار نگرفت و فقط فروشندگان دورهگرد بودند که برای حملبار از آن استفاده میکردند.
قناری؛ اولین دوچرخهام
دوچرخهسواری جزو ورزشهای سرعتی است که تاثیرات ایدهآلی مانند افزایش استقامت و انعطاف بدنی به همراه دارد. از سویدیگر این ورزش، هوازی محسوب میشود و در فصول سرد که آلودگی هوا تشدید میشود، دوچرخهسواری در سطح شهر اقدام مناسبی نیست. ماهور مجلسی، فیلمساز جوان 26 سالهای است که برای دوچرخهسواری در شهر به ایستگاههای دوچرخه شهرداری مراجعه میکند و با دوستانش حوالی میدانولیعصر رکاب میزنند. وی در توضیح به جایگاه ورزش، بهویژه دوچرخهسواری در زندگی خود گفت: «حدود هفت سال داشتم که مادرم قناری را به من جایزه داد.
قناری دوچرخه زرد و قرمزی بود که خیلی خوب میرفت و خاطرات بسیاری با آن دارم. تا دو سال پیش بهطور مداوم دوچرخهسواری میکردم. دوچرخه شخصی دارم و هر زمان که هوا مناسب باشد به منزل پدر میروم و دوچرخهسواری میکنم. یک بار از منزل پدرم در شهرکغرب تا پارک چیتگر را رکاب زدم و برگشتم. دوچرخهسواری برای من هم ورزش است و هم وسیله نقلیه.»
دوچرخهسواری با دوستان
برای کرایه دوچرخه تنها گذاشتن کارت ملی کافی است و هیچ هزینه دیگری ندارد. شما میتوانید دوچرخه را همان شب یا فردای آن به ایستگاه بازگردانید. مجلسی که تاکنون بیش از پنج مرتبه همراه با چهار نفر از دوستانش به ایستگاه دوچرخه ولیعصر رفته و دوچرخه کرایه است. او که ترجیح میدهد در ترددهای روزانه از وسایل حملونقل عمومی استفاده کند، اظهار کرد: «بیشترین استفاده من از بیآرتی و مترو است. چون ایستگاههای بیآرتی و مترو در فاصله کمی از منزل من قرار دارند و بهراحتی میتوانم به مقصد برسم، به علاوه دلیلی برای استفاده همیشگی از خودروی شخصی
نمیبینم. ضمن آنکه استفاده از خودروی شخصی افزایش مصرف بنزین، آلودگی زیستمحیطی و ترافیک میشود. اخیرا سعی کردهام دوچرخهسواری را در برنامه هفتگی خود جای دهم، به دوستان خود پیشنهاد دادم تا برای رفتنبه کافه، سینما و در ملاقاتهای دسته جمعی از دوچرخه استفاده کنیم، دوستانم پذیرفتند. سپس به موزه هنرهای معاصر، تئاترشهر، خانه هنرمندان و... میرفتیم و برگشتیم. برای تردد از مسیرهای بیآرتی استفاده میکردیم و عدم وجود مسیر مجزا برای دوچرخهسواری کاملا حس میشد.»
معایبی که باید رفع شود
به گفته او نقاط ضعفی در کرایه دوچرخهها در ایستگاههای دوچرخه وجود دارد که باید مورد بررسی قرار گیرد. اول آنکه دوچرخهسواری بهعنوان وسیله حملونقلی در سطح شهر بهرسمیت شناخته نشده است و مسیرهای مجزایی برای دوچرخهسواران وجود ندارد. همین امر نیز موجب میشود احتمال تصادفها بیشتر شود. همچنین بهتر بود دوچرخههای دندهای کرایه داده میشد. دوچرخههایی که در ایستگاههای دوچرخه شهرداری کرایه داده میشوند، دندهای نیستند و در مسیرهای سربالایی به پا فشار میآورند. مورد دیگر نداشتن قفل برای دوچرخههاست. دوچرخهسوار
اگر پیاده شود، نمیتواند دوچرخه را در جایی قفل کند. به همین دلیل من و دوستانم، هرکدام به هزینه خود قفل خریدیم تا دوچرخهها را در زمان پارک قفل کنیم. بهعلاوه کرایه دادن کلاهایمنی به همراه دوچرخه ضروری است.