◄ مپنا چگونه استانداردهای اتوبوس برقی را بومی‌ سازی کرد؟

با امضای قرارداد برقی سازی خط یک BRT مشهد، مپنا فصل جدیدی از حمل ونقل سبز را گشود. اتوبوس های برقی «شتاب» با تکیه بر مهندسی بومی و فناوری های پیشرفته، گامی کلیدی برای کاهش آلودگی و نوسازی ناوگان عمومی کشور محسوب می شوند.

گذار از خودروی شخصی به حمل ونقل سبز با تکیه بر توان داخلی

به گزارش سرویس شهری  تین نیوز، توسعه ناوگان اتوبوس های برقی، یکی از راهکارهای استراتژیک برای کاهش وابستگی به خودروهای شخصی و مدیریت بحران آلودگی هوا در کلان شهرهاست. در همین راستا، شرکت مهندسی و ساخت برق و کنترل مپنا (مکو) با هدف گذاری دقیق در حوزه برقی سازی، طرح مطالعاتی خط یک بی. آر.تی مشهد را با همکاری شهرداری این شهر کلید زده است. این پروژه نه تنها زمینه ساز سفری ارزان و پایدار برای شهروندان است، بلکه با تجمیع دانش فنی مپنا و توان تولیدی گروه صنعتی عقاب، سرعت توسعه ناوگان اتوبوس های برقی را در سطح ملی افزایش داده و استانداردهای جدیدی را در صنعت اتوبوس سازی کشور تعریف کرده است.

تکنولوژی «شتاب»؛ فراتر از یک اتوبوس ساده

اتوبوس های برقی برند «شتاب» که محصول مشترک مکو و شرکت پارسان هستند، از منظر مهندسی در تراز جهانی طراحی شده اند. ویژگی منحصربه فرد این ناوگان، بهره گیری از بستر مهندسی مدیریت چرخه عمر محصول (PLM) است که امکان مهندسی همزمان (Concurrent Engineering) را در تمامی مراحل تولید فراهم می کند. برخلاف روش های سنتی، طراحی بدنه و شاسی یکپارچه (مونوکوک) در این اتوبوس ها با حذف پله های ورودی (Low-Floor)، دسترسی را برای شهروندان تسهیل کرده است. علاوه بر این، سیستم های هوشمند تعاملی با مرکز داده، سامانه بازگشت انرژی و خنک کاری اختصاصی متناسب با اقلیم متنوع ایران، از این محصول یک پلتفرم حمل ونقل هوشمند ساخته است که قابلیت ارائه در پکیج های مختلف باطری را نیز دارد.

بومی سازی ۶۰ درصدی و چشم انداز استقلال صنعتی

یکی از مهم ترین دستاوردهای گروه مپنا در پروژه شتاب، دستیابی به سهم ۶۰ درصدی در طراحی و تولید قطعات و سیستم های داخلی است. این عدد در صنعت برقی سازی کشور یک جهش محسوب می شود، اما نقطه توقف مپنا نیست. با توجه به سرمایه گذاری های موازی در حوزه سلول های باطری و موتورهای الکتریکی در بدنه گروه مپنا، هدف گذاری نهایی این پروژه رسیدن به بومی سازی ۱۰۰ درصدی قطعات است. این رویکرد، نه تنها ریسک های زنجیره تأمین را به حداقل می رساند، بلکه با تقویت اکوسیستم تولید داخلی، کشور را در حوزه تکنولوژی های سبز به سطحی از تاب آوری می رساند که در برابر نوسانات بازارهای بین المللی مصون بماند.