◄ ۸ قاب خالی روی طاقچه ؛ روایت نان آورانی که به خانه برنگشتند

حادثه امروز در محور عسلویه ـ کنگان، حوالی گردنه سیراف، فقط یک خبر کوتاه در میان اخبار حوادث نبود؛ روایتی بود از نان آورانی که راه خانه را نیمه تمام گذاشتند. اتوبوسی که قرار بود پس از هفته ها دوری، کارگران را به آغوش خانواده هایشان در کرمانشاه برساند، در میانه مسیر واژگون شد و ۸ خانواده را در بهتی سنگین فرو برد.

اکنون در شهرهای مختلف کرمانشاه، از روانسر و پاوه تا اسلام آباد غرب و قصرشیرین، خانه هایی هستند که چشم انتظار رسیدن پدری، همسری یا فرزندی بودند؛ اما به جای صدای زنگ در، خبر حادثه به آن خانه ها رسید. در کنار جان باختگان، ۱۵ مصدوم این حادثه نیز روزهای دشواری را در بیمارستان های استان بوشهر سپری می کنند؛ روزهایی که برای خانواده هایشان با نگرانی، بی خبری و اضطراب همراه است.

این حادثه بار دیگر اهمیت توجه به مسیرهای پرتردد کارگری در جنوب کشور را یادآوری می کند. جاده هایی که هر هفته، میزبان رفت وآمد کارگرانی هستند که برای تأمین معاش خانواده، صدها کیلومتر دور از خانه کار می کنند. مسیر عسلویه به استان های غربی کشور، مسیری طولانی و خسته کننده است و بی تردید ایمنی بیشتر این محور می تواند از بسیاری از حوادث مشابه جلوگیری کند.

در چنین شرایطی، مهم تر از هر چیز، همراهی سریع و انسانی با خانواده های آسیب دیده است. تسریع در انتقال پیکر جان باختگان به شهرهای محل سکونت، حمایت فوری از خانواده ها، رسیدگی درمانی کامل به مصدومان و شفاف سازی وضعیت بیمه و خسارات، اقداماتی است که می تواند بخشی از بار سنگین این حادثه را کاهش دهد.

همچنین این اتفاق می تواند نقطه ای برای توجه جدی تر به چند موضوع مهم باشد؛ از جمله تقویت ایمنی محورهای حادثه خیز جنوب کشور، افزایش نظارت بر ناوگان حمل ونقل کارگری، و توسعه پوشش های بیمه ای برای کارگران فصلی و پیمانی که بخش بزرگی از اقتصاد انرژی کشور بر دوش آنان است.

حادثه گردنه سیراف، بیش از آنکه یک آمار باشد، یادآور زندگی هایی است که در جاده ناتمام ماندند؛ مردانی که برای ساختن آینده خانواده هایشان سفر کرده بودند، اما این بار، قاب عکسشان زودتر از خودشان به خانه خواهد رسید.