◄ شکایت رانندگان کامیون از کمبود خدمات رفاهی / رانندگی بدون استراحتگاه، بدون سرویس بهداشتی و گرم شدن با پیک نیک!

  زمستان است و شب از نیمه گذشته. «ناصر» راننده کامیونی است که از تبریز عازم بندرعباس است. او بیش از ۱۲ ساعت است که در جاده است و چشم هایش از خستگی سنگین شده اند اما در مسیر طولانی اش حتی یک استراحتگاه مجهز برای رانندگان وجود ندارد. او در بهترین حالت می تواند در کنار یکی ازمجتمع های خدمات رفاهی کامیون خود را پارک کند و ساعتی در همان کامیون بخوابد. نهایتا مجبور می شود کامیونش را در کنار جاده پارک کند و در سرمای شب پیک نیک کوچکی را روشن کند تا خود را گرم نگه دارد. گاز قاتل مونو اکسید کربن آرام آرام فضای کابین را پر می کند. این تنها روایت ناصر نیست؛ صدها راننده کامیون در سراسر کشور به صورت مستمر با چنین مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند. نبود سرویس های بهداشتی تمیز و مناسب، کمبود جایگاه های سوخت رسانی گازوئیل و کمبود سوخت و فقدان محوطه های مخصوص استراحت، بخشی از دشواری های این شغل سخت و پرمسئولیت است. بسیاری از رانندگان کامیون هنگام توقف برای استراحت، در دل بیابان ها و حاشیه جاده ها مجبور به خوابیدن در کابین کامیون می شوند.

ناامنی برخی جاده ها کابوس شبانه رانندگان کامیون

به گفته بسیاری از رانندگان کامیون، مسیرهای منتهی به بنادر و پایانه های مهم از جمله بندرعباس، زاهدان و کرمان، از جمله ناامن ترین جاده های کشورند. در طول سال خبرهایی از سرقت کامیون ها، غارت بار و حتی در برخی موارد قتل رانندگان به گوش می رسد. یکی از رانندگان باسابقه در این مسیرها می گوید: «بارها دیده ایم که راننده هایی که شب در حاشیه جاده توقف کرده اند، هدف سارقان شده اند و  بارشان را از دست داده اند و برخی دیگر حتی جانشان را در مواجهه با راهزنان از کف داده اند.»

در چنین شرایطی نبود استراحتگاه های امن، روشن و دارای امکانات رفاهی مناسب، نه تنها باعث خستگی بیش از حد رانندگان می شود، بلکه خطر مواجهه آنان با جرایم جاده ای را نیز افزایش می دهد. امنیت یکی از پایه های اصلی خدمات رفاهی برای رانندگان ماشین سنگین در جاده هاست اما به نظر می رسد این مهم از چشم برخی مسئولان دور مانده است.

بی مهری در پایانه ها و کارخانه ها به رانندگان

مشکل رانندگان کامیون فقط به جاده ها محدود نمی شود و آنها در مبدا و مقصد نیز با بی توجهی هایی روبه رو هستند. بسیاری از صاحبان بار و مسئولان پایانه ها کمترین تسهیلات رفاهی را برای رانندگان در نظر نمی گیرند. وقتی راننده ای برای بارگیری یا تخلیه در کارخانه ای می ایستد، گاهی اجازه استفاده از سرویس بهداشتی همان محل را هم ندارد. برخی از مکان ها حتی از رانندگان برای استفاده از این امکانات مبلغی دریافت می کنند! یکی از رانندگان در این باره می گوید: «چند ساعت باید منتظر بمانیم تا بار آماده شود، اما حتی اجازه نمی دهند از سرویس بهداشتی استفاده کنیم. واقعیت تلخی که وجود دارد این است که ما احساس می کنیم راننده تریلی بودن در کشور ما یعنی بی احترامی دیدن.»
این وضعیت باعث شده رانندگان احساس کنند که زحماتشان در چرخه اقتصاد کشور نادیده گرفته می شود در حالی که حمل ونقل جاده ای نقش حیاتی در تامین مواد اولیه کارخانه ها و  کالاهای اساسی مردم دارد.

مقایسه وضعیت رفاهی رانندگان کامیون ایران با کشورهای دیگر

نگاهی به کشورهای پیشرفته نشان می دهد که خدمات رفاهی رانندگان کامیون بخش جدایی ناپذیر از نظام حمل ونقل جاده ای است. در ترکیه، در فاصله های منظم بین جاده های اصلی، استراحتگاه هایی مخصوص رانندگان تعبیه شده که دارای امکاناتی نظیر خوابگاه، رستوران، سرویس بهداشتی تمیز و حتی حمام هستند. در این کشور رانندگان کامیون نه تنها امکان استراحت ایمن دارند، بلکه خدمات بهداشتی و غذایی ارزان قیمت نیز برایشان فراهم است. در مقابل، رانندگان ایرانی با وجود عبور روزانه از هزاران کیلومتر جاده، در حسرت چنین امکاناتی هستند. نبود برنامه ریزی مشخص برای ساخت مجتمع های رفاهی بین راهی ویژه رانندگان، ضعف نظارت بر جایگاه های سوخت، و عدم توجه به سطح بهداشت جاده ای، باعث شده رانندگان کامیون کشور در یکی از سخت ترین شرایط کاری جهان به سر برند.

 رفاه رانندگان یعنی رفاه اقتصاد کشور و رانندگان کامیون ستون فقرات حمل ونقل کشورند. آنها شب و روز در جاده ها تلاش می کنند تا چرخ اقتصاد از حرکت نایستد. تأمین رفاه آنان، نه تنها اقدامی انسانی است، بلکه تضمین کننده ایمنی جاده ها و سلامت زنجیره تأمین کالا نیز خواهد بود. در حالی که کشورهای همسایه با ایجاد برنامه های مدون برای رفاه و امنیت رانندگان کامیون قدم های بلند برداشته اند، انتظار می رود متولیان حمل و نقل کشور ما نیز با طراحی و احداث استراحتگاه های مجهز، امنیت جاده ها، و ارائه تسهیلات رفاهی در پایانه ها، از زحمتکش ترین قشر جاده ها حمایت کنند. رانندگان یکی از مطالبات اصلی خود را همین امر می دانندو معتقدند زمان آن رسیده است که به رفاه حداقلی رانندگان کامیون در جاده ها نه به عنوان هزینه ای اضافی، بلکه به عنوان سرمایه گذاری در ایمنی، سلامت و پایداری اقتصاد کشور نگریسته شود.

انتهای پیام