محیط زیست حتی یک آدم نترس هم ندارد؟!
وبلاگ تین نیوز، مسعود مهاجر | معاون محیط انسانی سازمان حفاظت محیط زیست گفته است که همه مدارک آلوده بودن بنزین پتروشیمی را به مجلس داده ایم. نمایندگان باید از سلامت مردم حمایت کنند.
اول شهریور آخرین مهلت خودروسازان برای تولید خودروی یورو4 است که قرار بود از اول تیر به اجرا در آید که با تصویب دولت به اول شهریور موکول شده است. او درباره سرطان زا بودن بنزین پتروشیمی هم گفته است که ما در سال 1389 بعداز شروع تولید این نوع بنزین فقط14 روز هوای پاک داشته ایم که در سال های 90 و 91 و 92 به سه روز در سال کاهش پیدا کرده است.
در حالی که می توانیم از بابت انتشار این گزارش غیر معمول شادمان بشویم و به قول معروف قبول کنیم که چون جلوی ضرر را گرفته ایم عین منفعت را برده ایم، یک سوال ساده به ذهن می نشیند که چرا همیشه بدی کارها سال ها بعد از آن که مرتکبان صندلی را رها کرده و پی کار خودشان رفته اند مشخص و به صفحات رسانه ها کشیده میشود؟ چرا کسانی همزمان موضوع را آفتابی نمیکنند که ده میلیون تهرانی سه سال تمام هوای مسموم در ریه هایشان نکشند و بخشی از آن ها ره به دیار نیستی نبرند؟ آیا کارشناسان محیط انسانی سازمان محیط زیست همین امروز از خواب بیدار شده اند و کارشناسان مسئول حفظ سلامتی مردم آیا
همچنان در خوابند؟
مگر مساله آلودگی تهران با آن همه سروصدای بلند در همه رسانه ها نپیچیده بود؟ مگر ناپاک بودن هوای تهران اظهرمن الشمس برای همگان نشده بود؟ مگر ماموران ثبت احوال و دفن اموات جنازه ها را به درستی نمی شمرده اند که متوجه شوند چیزی در سطح شهر برسیاق سالم نمی گردد و کار به دستمان می دهد؟
مدیران سازمان محیط زیست بهتر است به جای این که خط و نشان به مجلس نشینان بکشند که چه باید بکنند، به قدوقواره خودشان نگاهی بیندازند و مشخص کنند که اصولا تعریف وجودی شان به خاطر کدام هدفی است؟ آیا مردم باید خودشان از محیط خودشان پاسداری کنند یا آن که سازمانی که مسئول این کار است و کارکنانش هم حقوق شان را از دولت به خاطر همین یک مسئولیت میگیرند؟
آیا هنگام کشیدن این همه خیابان و بزرگراه و خیابان های پهن که شهرداری برای گشودن مشکلات ترافیکی شهر ناچار به انجام آن است کسانی در سازمان محیط زیست می توانسته اند حدس بزنند که ضایعات نفتی چه بلایی سرمردم شهر خواهد آورد یا نمی توانسته اند؟ آیا در زمینه نامناسب بودن هوای شهر انجام تحقیقات جدیدی لازم است یا ما به روی خودمان نمی آوریم که در چه محیط آلوده و کشنده ای زندگی می کنیم؟
با این مقدمات است که می توانیم از افشای آلوده بودن بنزین خوشحال باشیم و در عین حال نگران باشیم که مسایل بزرگتری در کنارمان جریان داشته باشد که فعلا قرار نیست کسی درباره آن ها افشاگری کند. دلیل اش هم چندان روشن نیست، چون در هر زمینه که ما با محدودیت صراحت زبان دست به گریبان باشیم در زمینه سلامتی مردم هیچ محدودیتی وجود ندارد کمااین که وزارت بهداشت و درمان مرتبا هشدارهایی در زمینه محصولات غذایی می دهد و دکان کسانی را تخته می کند و حتی به سراغ شرکت های بزرگ و پرنفوذ هم می رود و کسی هم از کارهایش رنجور نمی شود. بنابراین اگر کسانی سه سال نخواسته اند آلوده بودن بنزین
پتروشیمی را آفتابی کنند، به جای تقدیر شایسته تنبیه اند، مگر آن که ادعا کنند که خودشان هم به این نکته وقوف نداشته اند که در آن صورت دولت پیشین هم می تواند به سادگی شانه خود را از زیر سنگینی خسارت هایی که در این مدت به مردم وارد شده است بیرون بکشد و به کناری بنشیند.
یک نکته آشکار در بحث آلودگی بنزین این است که هنوز گمان می کنیم بنزین سالمی در دنیا وجود دارد که از دسترس ما دور نگاه داشته میشود. به همین خاطر فکر می کنیم استفاده از بنزین یورو 4 مشکلات ما را رفع می کند. اما واقعیت این است که بنزین سالم هنوز در دنیا اختراع نشده مگر انواع گیاهی آن که به دلیل کمی چشم گیر آلودگی هایش میتوان از آن صرف نظر کرد.
بنابراین با بنزین پتروشیمی یا بدون پتروشیمی، راه نجات اصلی در این است که اصولا از مصرف بنزین بکاهیم، به حمل و نقل پاک – مترو یا دوچرخه – روی بیاوریم و تمهیداتی بیندیشیم که اگر از مصرف بنزین نمیتوانیم کم کنیم نواحی شهری را به صورتی ساماندهی بکنیم که میزان سفر به حداقل برسد. به قول معروف وقتی نمی توانیم پل را بالا ببریم بهتر که کف رودخانه را پایین بیاوریم.