|
کد خبر
۷۷۹۶۸
کپی شد
ناسازگاری هواپیمای روسی با اقلیم ایران
تین نیوز | در روزهای گذشته مساله نوسازی ناوگان حمل و نقل هوایی كشور مورد توجه اهالی رسانه و بسیاری از مسئولان هوایی كشور قرار گرفته است. موضوعاتی از قبیل امنیت هوایی و فرسودگی هواپیماهای این ناوگان همواره با یكدیگر در ارتباط بودهاند. در 10 سال گذشته شاهد سقوط بیش از 12 هواپیمای مسافربری بودهایم. در سال 88 هواپیمای مسافربری توپولوف دقایقی پس از بلند شدن از تهران سقوط كرد. این حادثه 168 كشته بر جا گذاشت. در حال حاضر نیمی از هواپیماهای كشور كه در پروازهای داخلی مورد استفاده قرار میگیرند فرسوده هستند و باید از رده خارج شوند. هواپیماهای روسی نیز
خاطرات تلخی را برای هموطنان زنده میكنند. به گفته برخی كارشناسان نیاز است 160 هواپیمای جدید برای نوسازی ناوگان هوایی خریداری شود. امروز با لغو تحریمها فضا برای خرید این تعداد هواپیما فراهم شده است. كاپیتان هوشنگ شهبازی، خلبانی كه توانست هواپیما را بدون چرخ فرود بیاورد از روزهای خوب پیش روی هواپیمایی كشور میگوید.
با شروع برجام در طی روزهای اخیر نخستین بارقههای امید برای جوانسازی ناوگان فرسوده هوایی ایران كلید خورده است. همانطور كه میدانید ناوگان هوایی كشورمان با بیش از 20 سال عمر، ناوگانی فرسوده به حساب میآید. با توجه به اینكه در روزهای پساتحریم قرار داریم و مسئولان وزارت راه و شهرسازی به دنبال نوسازی این ناوگان هستند، به نظر شما میتوانیم به شكل صحیح ناوگان هوایی كشورمان را جوان كنیم؟
ابتدا از تیم مذاكرهكننده دولت تدبیر و امید به دلیل اینكه توانستند حق ملت ایران را بگیرند، تشكر و قدردانی میكنم. درباره نوسازی حمل و نقل هوایی، ایران به این نوسازی نیاز اساسی دارد. در حال حاضر ناوگان هوایی كشور با بیش از 20 سال عمر ناوگانی فرسوده حساب میشود.
حداقل 60 هواپیمای مسافربری اروپایی و غربی برای كشور لازم است. دولت باید از شركتهای هواپیمایی دولتی و حتی خصوصی حمایت كند. امیدواریم در روزهای پساتحریم شركتهای خصوصی با فاینانسها بتوانند در فضای اقتصادی رو به رشدی كه به وجود آمده هواپیماهای جدید را تهیه كنند. باید تاسف خود را مبنی بر اینكه در چند سال اخیر ناوگان هوایی نتوانسته زیرساختهای لازم را ایجاد كند، اعلام كنم. سازمان هواپیمایی به مسائلی مانند آموزش و خدمات فرودگاهی و استفاده از این هواپیماها توجهی نكرده و حتی پاركینگ برای این هواپیماها آماده نشده است. درحال حاضر نیز در دوران پساتحریم قرارداریم و به لطف سیاست خارجی مقتدرانه دولت، بعد از حدود 35 سال، تحریمهای ظالمانه وغیرقانونی صنعت هوانوردی در حال رفع شدن است. بنابراین در این دوران حساس یك فرصت بزرگ را در اختیار داریم كه باید از آن استفاده بهینه و جهشی كنیم و اگر در این رابطه هوشمندانه عمل نكنیم، عقب میمانیم.
در 30سال گذشته كشورهای همسایه از جمله امارات، قطر، تركیه و كشورهای دیگر در همسایگی ایران همهچیز را از صفر آغاز كردند و حالا به بهترینهای منطقه تبدیل شدهاند، در چنین شرایطی ما برای رقابت با آنها باید برنامه ریزیهای سریع با استراتژی توسعه طلبانه دقیق را در دستور كار قرار دهیم، چرا كه در غیر این صورت، مانند سالهای گذشته بازار هوانوردی و مسافربری منطقه را از دست میدهیم.
در چند روز گذشته مسئولان وزارت راه و شهرسازی خبر از تقاضای شركت بوئینگ برای فروش هواپیما به كشورمان دادهاند. كشورمان هم برای خرید هواپیمای بوئینگ اعلام آمادگی كرده است. به نظر شما سرنوشت بوئینگها چه میشود و آیا كشورمان بوئینگ خریداری میكند؟
بله. كشور باید به دنبال خرید بوئینگ باشد، زیرا ساختار آموزشی خلبانان ایرانی و حتی خدمات فرودگاهی و تجهیزات فرودگاهها به كلی بر اساس الگوهای غربی است. اما موضوعی كه ازخرید هواپیماهای جدید مهمتراست، این است كه به دلیل سوء مدیریتها زیرساختها و شرایط لازم برای ورود هواپیماهای جدید فراهم نشده و حتی فضای كافی را برای نگهداری هواپیماها در كشور نداریم. اگر همین امروز آمریكا اعلام كند 500 فروند بوئینگ را مجانی به شما میدهیم، متاسفانه نه فضا و نه زیر ساخت و نه خدمات فرودگاهی لازم برای آنها نداریم. به طور كلی ایران به ویژه باید به دنبال هواپیماهای ایرباس و بوئینگ باشد. نمیتوانیم از شركتهای هواپیمایی شرقی هواپیما خریداری كنیم، زیرا ساختار اقلیمی و جغرافیایی آنها برای خلبانان ایرانی مناسب نیست. هواپیماهای روسی هم از نظر مسائل اقلیمی، جغرافیایی و همچنین مسائل فنی خیلی با كشورمان سازگار نیستند. البته نمیگویم هواپیماهای روسی بد هستند، اما باید این نكته را در نظر داشته باشیم كه پایه آموزشی خلبانی و فرودگاهی ما براساس سیستم هواپیمایی غربی است، بنابراین اولویت ما در پساتحریم باید خرید ایرباس یا بوئینگ باشد. باید یادآور شوم كه در خرید هواپیما مسائل مختلفی از جمله زمان پرواز، مصرف سوخت، فركانس پروازی و مسائل دیگر مدل هواپیما را مشخص میكند و هر هواپیمایی كارایی مشخصی دارد و برای منظور خاصی طراحی شده و در شورای خرید با در نظر گرفتن چنین مسائلی باید درباره خرید تصمیمگیری شود.
اخیرا رئیس جمهور به ایتالیا و فرانسه سفری داشتند. آقای عابدزاده، رئیس شركت هواپیمایی هم در این سفر همراه دكتر روحانی هستند. به نظر شما این سفر در ادامه پیگیری مذاكرات هواپیمایی گذشته است و آیا امضای این قراردادها قطعی است؟
به هر حال سفر رئیس جمهور مرتبط با مسائل سیاسی، اقتصادی و تعامل با جهان بیرون از ایران است و قطعا در كنار این موضوعات به ناوگان حمل و نقل هوایی هم توجه ویژهای خواهد شد. به طور كلی مسئولان دولت یازدهم در این سفر، به دنبال حفظ منابع ملی هستند و امید میرود در آینده، اتفاقات مطلوبی برای هواپیمایی كشور رقم بخورد.
در كنار شركتهایی كه تقاضای فروش هواپیما به ایران دادهاند، به نظر شما كدام شركتهای سازنده در حال رقابت برای استفاده از بازار ایران هستند؟
در حال حاضر ایران این توان را دارد كه با تمام شركتهای دنیا وارد مذاكره شود؛ از بمباردیه، بوئینگ، توپولوف و ایرباس گرفته تا دیگر شركتهای كوچك و بزرگ هواپیمایی كه در جهان حضور دارند. تنوع هواپیمایی برای ایران مساعد نیست؛ چرا كه سیستمهای فرودگاهی توانایی قبول این تنوع را ندارند و تا میتوانیم باید این تنوع را به حداقل برسانیم. محصولات شركت بمباردیه از نظر نگهداری برای كشورمان مساعد نیست و باید با توجه به این مسائل تنوع را به پایینترین سطح خود رسانده و تا حد امكان به سمت خرید ایرباس و بوئینگ برویم. اما مساله اینجاست كه سیاست هوانوردی كشورمان چنین امری را ایجاب میكند یا خیر؟ درباره شرایط مدیریتی سازمان صحبت میكنم؛ چرا كه با یك تفكر مدیریتی و سنتی متعلق به 30 سال پیش كه تغییرات جهشی و بزرگ را نمیتواند بپذیرد، قابل اداره نیست. با این نوع تفكر و روش مدیریتی در بهترین حالت روزمرگی فعلی ادامه خواهد داشت و سازمان همچنان منفعلانه اداره خواهد شد كه در دوران پسا تحریم این رویه برای سازمان، یك فاجعه است. سازمان در این شرایط حساس به مدیری متخصص با فكری دارای استراتژی توسعهگرا، شجاعانه، مقتدر و معتقد به اتاق فكر از بدنه كارشناسان سازمان به عنوان اهرم مدیریتی نیاز دارد تا بتواند با گامهای بلند درزمان كوتاه، هواپیمایی ایران را به اندازه كشورهای همسایه رشد دهد. اگر به این صورت نباشد فرصت پساتحریم را از دست خواهیم داد و این مساله به مردم و منافع ملی ما زیان میرسد. در حال حاضر به دلیل نبود مدیریت متخصص هوانوردی در اكثر بخشهای صنعت هوانوردی، مشكلات زیادی وجود دارد. باید مدیری در اختیار داشته باشیم كه توان رقابت با كشورهای قطر، امارات و تركیه را كه تبدیل به هاب منطقه شدهاند داشته باشد.
شما در گفتوگوهای گذشته خود، عنوان كرده بودید كه خلبانها به مسافر كش تبدیل شدهاند. امروز كه شرایط تغییر كرده است، وضعیت خلبانهای كشورمان را چهطور ارزیابی میكنید؟
این مساله به حقوق جوانان این مرز و بوم بر میگردد كه همه آنها تمایل دارند دكتر، مهندس و خلبان شوند و این جزو حقوق شهروندی آنهاست. متاسفانه در سالهای اخیر به دلیل تحریم ها، دارای هواپیماهای ثابت بودیم و هر روز ناوگان فرسودهتر میشد و جوانان با استعداد كشورمان نمیتوانستند به دنبال علایق خود بروند. هر ساله تعداد زیادی فارغالتحصیل خلبانی در كشور میشوند كه بسیاری از آنها نمیتوانند در بخش مورد علاقه خود كار كنند یا بیكار میمانند.
متاسفانه هواپیمایی كشورمان در مسائل آموزشی فقیر است و توجهی هم به آن نمیشود. همه این مسائل برای زمان تحریمها بود و خوشبختانه با لغو تحریمها بسیاری از مسائل و مشكلات در صنعت هوانوردی رفع خواهد شد. با لغو تحریمها و ورود هواپیماهای نو به كشور، این ناوگان به خلبانهای جدید نیازمند است و میتوان این امید را داشت كه بیكاری در صنعت هوانوردی كشور هم رفع خواهد شد. در روزهای تحریم و دولتهای گذشته، خلبانان كشورمان به كارهایی غیر از خلبانی مشغول بودند. این مساله باعث تاسف است كه استعدادهای نهفته در كشورمان به دنبال واسطه گری در امر مسكن رو بیاورند و نتوان از ظرفیتهای این جوانان استفاده كرد.
در سالهای اخیر شاهد مهاجرت خلبانان كشورمان بودیم. چرا این مهاجرتها اتفاق میافتد؟
باید با خود رو راست باشیم و باید بگویم كه قدر داشتههای خود را نمیدانیم. باید سیاستهای خود را در بسیاری از زمینهها تغییر دهیم. بسیاری از خلبانان كشور آموزش دیدهاند و زمانی كه این افراد به مرحله اجرا میرسند و میتوانند بهره وری لازم برای صنعت هوانوردی كشور داشته باشند از این كشور میروند و هیچ اقدامی هم برای جلوگیری از این مساله نمیشود. دولت و مجلس باید تصمیمی اتخاذ كنند كه این مهاجرتها صورت نگیرد و لازمه این كار دانستن قدر این دانشمندان هوایی است. باید این خلبانان را از نظر مالی و اجتماعی تامین كرد. این دانشمندان مانند سرمایهدارهایی هستند كه حساب دخل و خرج خود را انجام میدهند. شما در نظر بگیرید خلبان محاسبه میكند و متوجه میشود در این كشور ارزش واقعی او را نمیدانند، بنابراین به فكر مهاجرت میافتد. همه خلبانان كشورمان وطن پرست هستند، اما به دلیل مشكلات ساختاری كه در ایران وجود دارد، مجبور به مهاجرت به كشورهای حوزه خلیج فارس و اطراف ایران میشوند. امیدوارم مسئولان بتوانند تمام نیازهای این خلبانان را برطرف كنند تا شاهد مهاجرت این نخبگان نباشیم.
خلبانی در ایران چه تفاوتهایی با دیگر نقاط جهان دارد؟
خلبانی در ایران هیچ تفاوتی با دیگر نقاط جهان ندارد و به قول معروف آسمان در همه جا یك رنگ است. تنها تفاوتی كه وجود دارد این است كه از نظر مالی در دیگر نقاط جهان به خلبانان توجه ویژهای میشود.
همانطور كه گفتید هیچ تفاوتی وجود ندارد، اگر شما خلبان كشوری مانند آمریكا یا كانادا بودید، فكر میكردید با مشكلی كه در ایران برای شما پیش آمد و چرخ هواپیما باز نشد مواجه شوید؟
در همه جای دنیا اتفاقاتی اینچنین پیش میآید، اما هواپیماهای فرسوده در آن رخداد بیتاثیر نبود. اگر هواپیمای من در آن زمان نو بود شاید آن اتفاق برای من پیش نمیآمد. اتفاق را نمیتوان پیش بینی كرد، اما اگر هواپیما فرسوده نبود، میتوان گفت كه از وقوع آن رخداد جلوگیری میشد. باید بگویم كه اگر آن هواپیما نو بود شاید آن اتفاق پیش نمیآمد. مساله اینجاست كه بتوانیم از عهده مشكلات بر آییم و مفتخرم این موضوع را بیان كنم كه خلبانان ایرانی از بهترین خلبانان جهان هستند و در همه جای دنیا به دنبال خلبانان ایرانی هستند. در حادثهای كه برای من رخ داد، من به دنبال این بودم كه آن بحران را به فرصت تبدیل كنم و بتوانم از حقوق هوانوردی كشورم دفاع كنم.
ابتدا از تیم مذاكرهكننده دولت تدبیر و امید به دلیل اینكه توانستند حق ملت ایران را بگیرند، تشكر و قدردانی میكنم. درباره نوسازی حمل و نقل هوایی، ایران به این نوسازی نیاز اساسی دارد. در حال حاضر ناوگان هوایی كشور با بیش از 20 سال عمر ناوگانی فرسوده حساب میشود.
حداقل 60 هواپیمای مسافربری اروپایی و غربی برای كشور لازم است. دولت باید از شركتهای هواپیمایی دولتی و حتی خصوصی حمایت كند. امیدواریم در روزهای پساتحریم شركتهای خصوصی با فاینانسها بتوانند در فضای اقتصادی رو به رشدی كه به وجود آمده هواپیماهای جدید را تهیه كنند. باید تاسف خود را مبنی بر اینكه در چند سال اخیر ناوگان هوایی نتوانسته زیرساختهای لازم را ایجاد كند، اعلام كنم. سازمان هواپیمایی به مسائلی مانند آموزش و خدمات فرودگاهی و استفاده از این هواپیماها توجهی نكرده و حتی پاركینگ برای این هواپیماها آماده نشده است. درحال حاضر نیز در دوران پساتحریم قرارداریم و به لطف سیاست خارجی مقتدرانه دولت، بعد از حدود 35 سال، تحریمهای ظالمانه وغیرقانونی صنعت هوانوردی در حال رفع شدن است. بنابراین در این دوران حساس یك فرصت بزرگ را در اختیار داریم كه باید از آن استفاده بهینه و جهشی كنیم و اگر در این رابطه هوشمندانه عمل نكنیم، عقب میمانیم.
در 30سال گذشته كشورهای همسایه از جمله امارات، قطر، تركیه و كشورهای دیگر در همسایگی ایران همهچیز را از صفر آغاز كردند و حالا به بهترینهای منطقه تبدیل شدهاند، در چنین شرایطی ما برای رقابت با آنها باید برنامه ریزیهای سریع با استراتژی توسعه طلبانه دقیق را در دستور كار قرار دهیم، چرا كه در غیر این صورت، مانند سالهای گذشته بازار هوانوردی و مسافربری منطقه را از دست میدهیم.
در چند روز گذشته مسئولان وزارت راه و شهرسازی خبر از تقاضای شركت بوئینگ برای فروش هواپیما به كشورمان دادهاند. كشورمان هم برای خرید هواپیمای بوئینگ اعلام آمادگی كرده است. به نظر شما سرنوشت بوئینگها چه میشود و آیا كشورمان بوئینگ خریداری میكند؟
بله. كشور باید به دنبال خرید بوئینگ باشد، زیرا ساختار آموزشی خلبانان ایرانی و حتی خدمات فرودگاهی و تجهیزات فرودگاهها به كلی بر اساس الگوهای غربی است. اما موضوعی كه ازخرید هواپیماهای جدید مهمتراست، این است كه به دلیل سوء مدیریتها زیرساختها و شرایط لازم برای ورود هواپیماهای جدید فراهم نشده و حتی فضای كافی را برای نگهداری هواپیماها در كشور نداریم. اگر همین امروز آمریكا اعلام كند 500 فروند بوئینگ را مجانی به شما میدهیم، متاسفانه نه فضا و نه زیر ساخت و نه خدمات فرودگاهی لازم برای آنها نداریم. به طور كلی ایران به ویژه باید به دنبال هواپیماهای ایرباس و بوئینگ باشد. نمیتوانیم از شركتهای هواپیمایی شرقی هواپیما خریداری كنیم، زیرا ساختار اقلیمی و جغرافیایی آنها برای خلبانان ایرانی مناسب نیست. هواپیماهای روسی هم از نظر مسائل اقلیمی، جغرافیایی و همچنین مسائل فنی خیلی با كشورمان سازگار نیستند. البته نمیگویم هواپیماهای روسی بد هستند، اما باید این نكته را در نظر داشته باشیم كه پایه آموزشی خلبانی و فرودگاهی ما براساس سیستم هواپیمایی غربی است، بنابراین اولویت ما در پساتحریم باید خرید ایرباس یا بوئینگ باشد. باید یادآور شوم كه در خرید هواپیما مسائل مختلفی از جمله زمان پرواز، مصرف سوخت، فركانس پروازی و مسائل دیگر مدل هواپیما را مشخص میكند و هر هواپیمایی كارایی مشخصی دارد و برای منظور خاصی طراحی شده و در شورای خرید با در نظر گرفتن چنین مسائلی باید درباره خرید تصمیمگیری شود.
اخیرا رئیس جمهور به ایتالیا و فرانسه سفری داشتند. آقای عابدزاده، رئیس شركت هواپیمایی هم در این سفر همراه دكتر روحانی هستند. به نظر شما این سفر در ادامه پیگیری مذاكرات هواپیمایی گذشته است و آیا امضای این قراردادها قطعی است؟
به هر حال سفر رئیس جمهور مرتبط با مسائل سیاسی، اقتصادی و تعامل با جهان بیرون از ایران است و قطعا در كنار این موضوعات به ناوگان حمل و نقل هوایی هم توجه ویژهای خواهد شد. به طور كلی مسئولان دولت یازدهم در این سفر، به دنبال حفظ منابع ملی هستند و امید میرود در آینده، اتفاقات مطلوبی برای هواپیمایی كشور رقم بخورد.
در كنار شركتهایی كه تقاضای فروش هواپیما به ایران دادهاند، به نظر شما كدام شركتهای سازنده در حال رقابت برای استفاده از بازار ایران هستند؟
در حال حاضر ایران این توان را دارد كه با تمام شركتهای دنیا وارد مذاكره شود؛ از بمباردیه، بوئینگ، توپولوف و ایرباس گرفته تا دیگر شركتهای كوچك و بزرگ هواپیمایی كه در جهان حضور دارند. تنوع هواپیمایی برای ایران مساعد نیست؛ چرا كه سیستمهای فرودگاهی توانایی قبول این تنوع را ندارند و تا میتوانیم باید این تنوع را به حداقل برسانیم. محصولات شركت بمباردیه از نظر نگهداری برای كشورمان مساعد نیست و باید با توجه به این مسائل تنوع را به پایینترین سطح خود رسانده و تا حد امكان به سمت خرید ایرباس و بوئینگ برویم. اما مساله اینجاست كه سیاست هوانوردی كشورمان چنین امری را ایجاب میكند یا خیر؟ درباره شرایط مدیریتی سازمان صحبت میكنم؛ چرا كه با یك تفكر مدیریتی و سنتی متعلق به 30 سال پیش كه تغییرات جهشی و بزرگ را نمیتواند بپذیرد، قابل اداره نیست. با این نوع تفكر و روش مدیریتی در بهترین حالت روزمرگی فعلی ادامه خواهد داشت و سازمان همچنان منفعلانه اداره خواهد شد كه در دوران پسا تحریم این رویه برای سازمان، یك فاجعه است. سازمان در این شرایط حساس به مدیری متخصص با فكری دارای استراتژی توسعهگرا، شجاعانه، مقتدر و معتقد به اتاق فكر از بدنه كارشناسان سازمان به عنوان اهرم مدیریتی نیاز دارد تا بتواند با گامهای بلند درزمان كوتاه، هواپیمایی ایران را به اندازه كشورهای همسایه رشد دهد. اگر به این صورت نباشد فرصت پساتحریم را از دست خواهیم داد و این مساله به مردم و منافع ملی ما زیان میرسد. در حال حاضر به دلیل نبود مدیریت متخصص هوانوردی در اكثر بخشهای صنعت هوانوردی، مشكلات زیادی وجود دارد. باید مدیری در اختیار داشته باشیم كه توان رقابت با كشورهای قطر، امارات و تركیه را كه تبدیل به هاب منطقه شدهاند داشته باشد.
شما در گفتوگوهای گذشته خود، عنوان كرده بودید كه خلبانها به مسافر كش تبدیل شدهاند. امروز كه شرایط تغییر كرده است، وضعیت خلبانهای كشورمان را چهطور ارزیابی میكنید؟
این مساله به حقوق جوانان این مرز و بوم بر میگردد كه همه آنها تمایل دارند دكتر، مهندس و خلبان شوند و این جزو حقوق شهروندی آنهاست. متاسفانه در سالهای اخیر به دلیل تحریم ها، دارای هواپیماهای ثابت بودیم و هر روز ناوگان فرسودهتر میشد و جوانان با استعداد كشورمان نمیتوانستند به دنبال علایق خود بروند. هر ساله تعداد زیادی فارغالتحصیل خلبانی در كشور میشوند كه بسیاری از آنها نمیتوانند در بخش مورد علاقه خود كار كنند یا بیكار میمانند.
متاسفانه هواپیمایی كشورمان در مسائل آموزشی فقیر است و توجهی هم به آن نمیشود. همه این مسائل برای زمان تحریمها بود و خوشبختانه با لغو تحریمها بسیاری از مسائل و مشكلات در صنعت هوانوردی رفع خواهد شد. با لغو تحریمها و ورود هواپیماهای نو به كشور، این ناوگان به خلبانهای جدید نیازمند است و میتوان این امید را داشت كه بیكاری در صنعت هوانوردی كشور هم رفع خواهد شد. در روزهای تحریم و دولتهای گذشته، خلبانان كشورمان به كارهایی غیر از خلبانی مشغول بودند. این مساله باعث تاسف است كه استعدادهای نهفته در كشورمان به دنبال واسطه گری در امر مسكن رو بیاورند و نتوان از ظرفیتهای این جوانان استفاده كرد.
در سالهای اخیر شاهد مهاجرت خلبانان كشورمان بودیم. چرا این مهاجرتها اتفاق میافتد؟
باید با خود رو راست باشیم و باید بگویم كه قدر داشتههای خود را نمیدانیم. باید سیاستهای خود را در بسیاری از زمینهها تغییر دهیم. بسیاری از خلبانان كشور آموزش دیدهاند و زمانی كه این افراد به مرحله اجرا میرسند و میتوانند بهره وری لازم برای صنعت هوانوردی كشور داشته باشند از این كشور میروند و هیچ اقدامی هم برای جلوگیری از این مساله نمیشود. دولت و مجلس باید تصمیمی اتخاذ كنند كه این مهاجرتها صورت نگیرد و لازمه این كار دانستن قدر این دانشمندان هوایی است. باید این خلبانان را از نظر مالی و اجتماعی تامین كرد. این دانشمندان مانند سرمایهدارهایی هستند كه حساب دخل و خرج خود را انجام میدهند. شما در نظر بگیرید خلبان محاسبه میكند و متوجه میشود در این كشور ارزش واقعی او را نمیدانند، بنابراین به فكر مهاجرت میافتد. همه خلبانان كشورمان وطن پرست هستند، اما به دلیل مشكلات ساختاری كه در ایران وجود دارد، مجبور به مهاجرت به كشورهای حوزه خلیج فارس و اطراف ایران میشوند. امیدوارم مسئولان بتوانند تمام نیازهای این خلبانان را برطرف كنند تا شاهد مهاجرت این نخبگان نباشیم.
خلبانی در ایران چه تفاوتهایی با دیگر نقاط جهان دارد؟
خلبانی در ایران هیچ تفاوتی با دیگر نقاط جهان ندارد و به قول معروف آسمان در همه جا یك رنگ است. تنها تفاوتی كه وجود دارد این است كه از نظر مالی در دیگر نقاط جهان به خلبانان توجه ویژهای میشود.
همانطور كه گفتید هیچ تفاوتی وجود ندارد، اگر شما خلبان كشوری مانند آمریكا یا كانادا بودید، فكر میكردید با مشكلی كه در ایران برای شما پیش آمد و چرخ هواپیما باز نشد مواجه شوید؟
در همه جای دنیا اتفاقاتی اینچنین پیش میآید، اما هواپیماهای فرسوده در آن رخداد بیتاثیر نبود. اگر هواپیمای من در آن زمان نو بود شاید آن اتفاق برای من پیش نمیآمد. اتفاق را نمیتوان پیش بینی كرد، اما اگر هواپیما فرسوده نبود، میتوان گفت كه از وقوع آن رخداد جلوگیری میشد. باید بگویم كه اگر آن هواپیما نو بود شاید آن اتفاق پیش نمیآمد. مساله اینجاست كه بتوانیم از عهده مشكلات بر آییم و مفتخرم این موضوع را بیان كنم كه خلبانان ایرانی از بهترین خلبانان جهان هستند و در همه جای دنیا به دنبال خلبانان ایرانی هستند. در حادثهای كه برای من رخ داد، من به دنبال این بودم كه آن بحران را به فرصت تبدیل كنم و بتوانم از حقوق هوانوردی كشورم دفاع كنم.