تاریخچه اتوبوس
تین نیوز | اولین اتوبوسها در سال 1820 ساخته شدند که توسط اسب رانده می شدند .
اتوبوس برای اولین بار در نانتس فرانسه و در سال 1826 بعنوان وسیله نقلیه عمومی مورد استفاده قرار گرفت
در آن زمان صندلی های اتوبوس از چوب بود و ازآن برای حمل نامه و بسته های پستی نیز استفاده می شده است .
بعضی نیز بر این اعتقادند که اولین بار در انگلستان و در سال 1824 در مسیر منچستر به پندلتن بکار گرفته شده است .
به تدریج کشورهای مختلف از جمله آمریکا به استفاده از آن رو آورده و در سال 1831 در فیلادلفیا – 1835 در بوستون و در سال 1844 در بالتیمور مورد استفاده قرار گرفت .
پیشرفت اتوبوس ها
اولین اتوبوس در سال 1826
اولین اتوبوس موتور دار در سال 1905
تایرهای بالنی در سال 1920
انتقال اتوماتیک در سال 1936
اولین موتوری دیزلی در سال 1936
اولین اتوبوس با گنجایش بیش از 50 مسافر در سال 1948
اولین اتوبوس با ساسپنشن هوا در سال 1953
سیستم حمل و نقل در ایران، همگام با بسیاری از کشورهای مترقی دنیا شکل گرفت و البته عمده فعالیتهای اولیه در تهران متمرکز بود .
بدنبال ایجاد راه آهن حضرت عبد العظیم توسط یک شرکت بلژیکی و راه اندازی ماشین دودی بین تهران و شهر ری، سیستم حمل و نقل عمومی با دو کارکرد تفریح و خدمات ایاب و ذهاب در محدوده بین شهری، کار خود را آغاز کرد .
در سال ۱۳۰۵ لایحه تاسیس شرکت های اتوبوسرانی خصوصی تصویب شد و در این ارتباط مجوز تاسیس به یک شرکت دانمارکی داده شد. مدتی پس از راه اندازی خطوط اتوبوسرانی در تهران و شمیران به دلیل کمبود درآمد، فعالیت این اتوبوسها متوقف شد .
در سال ۱۳۲۱ مصوبه ای مبنی بر اجازه ایجاد شرکت های حمل و نقل شهری ارائه شد .
در سال ۱۳۲۳ از یکی از بانک ها دستور گرفته شد تا تعدادی اتوبوس وارد شود. از ۵۰ دستگاه اتوبوس وارداتی مدل جدید ۳۰ دستگاه به تهران اختصاص داده شد. این اتوبوسها که بعدها تعدادشان به ۲۰۰ دستگاه رسید به صورت اقساط به شرکت های خصوصی فروخته شد .
برادران تهراني (حاج اصغر و حاج رضا تهراني) از اوان جواني فعاليت اتوبوس سازي را در دشوارترين شرايط و مقارن با جنگ جهاني دوم آغاز نموده و در سالهاي 1325 تا 1340 پس از سالها تلاش کارخانه پارس لوکس را بنيان نهاده و نخستين اتوبوس و ميني بوس هاي مگروس دویتز را در ايران توليد نمودند .
به تدریج اتوبوسرانی نظام یافته تر شد و بیشتر تحت کنترل درآمد. رفتار عمومی نیز برای سوار شدن به اتوبوس صحیح تر شد و مردم خود برای سوار شدن به اتوبوس صف می بستند.در سال ۱۳۳۱ قانون تاسیس شرکت های اتوبوسرانی عمومی در شهرها به تصویب مجلس شورای ملی رسید و امتیاز آن نیز به شهرداری ها محول شد. و در همین سال شرکت اتوبوسرانی تبریز تاسیس شد. نهایتا" در فروردین ۱۳۳۵ شرکت سهامی اتوبوسرانی تهران با نام شرکت واحد اتوبوسرانی تهران وحومه با سرمایه سیصد میلیون ریال به ثبت رسید همزمان شرکت اتوبوسرانی اهواز تاسیس شد .
بتدریج مسئولین در تدارک تجهیز سیستم اتوبوسرانی بر آمدند تا خدمات مناسبت تری را ارائه دهند اما چون اغلب اقدامات بدون بررسی دقیق و همه جانبه انجام شد، توفیق چندانی حاصل نشد .
نمونه آن در سال ۱۳۳۸ بود که هزاران دستگاه فروش بلیط در اتوبوس ها نصب شد اما نداشتن پول خرد و معطلی مسافران و فقدان سیستم کنترل موجب شد که این برنامه ۸ ماه بیشتر دوام نیاورد و برچیده شود
فعالیت تاسیس شرکت های اتوبوسرانی شهری در دهه ۴۰ با تاسیس شرکت های مزبور در مشهد (۱۳۴۲)، رشت (۱۳۴۵)، اصفهان (۱۳۴۶)، کرمان و ارومیه (۱۳۴۷) ادامه یافت .
در دهه ۵۰ و پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تعداد این شهرها به ۱۴ رسید و شهرهای شیراز ، بوشهر، آبادان، کرمانشاه، گرگان و بابل نیز صاحب سازمان اتوبوسرانی شدند. در سالهای پس از انقلاب و تا سال ۱۳۶۸، ۹ سازمان دیگر تاسیس شد، تا اینکه به زمان اوج ساماندهی شرکت های اتوبوسرانی در سالهای ۱۳۶۸ تا 1371 رسیدیم .
به این ترتیب در خلال سالهای ۶۸ تا ۷۱ ، ۲۴ شهر دیگر نیز به جرگه شهرهای دارای این خدمات پیوستند.بدین ترتیب تا سال ۱۳۶۸ ، ۴۸ شهر کشور واجداین خدمات شدند. هم اکنون در سال1391 ، 99سازمان اتوبوسرانی در ایران وجود دارد که در حال خدمت رسانی می باشند .