روزگار طلایی کشتیسازان کرهای
تین نیوز | صنعت کشتیسازی سالهاست نگاه خود را از صنایع سنگین اروپایی برگرفته و به آسیای دور چشم دوخته است. در میان کشتیسازان آسیایی، کرهجنوبی خاستگاه ۵ کارخانه از ۱۰ کارخانه کشتیسازی برتر دنیاست، با این حال در جمع کشتیسازان جهان عضوی به نسبت تازهوارد بهشمار میآید. این کشور با وجود همسایه مرموز شمالیاش و زیر سایه جنگی که دهههاست تهدیدش میکند، توانسته است به سرعت پلههای پیشرفت را طی کند.کرهجنوبی در اوایل دهه ۷۰میلادی، صنعت کشتیسازی را بهعنوان راهکاری برای کسب درآمدهای ارزی خود انتخاب کرد.
بدین ترتیب در فاصله دهه ۷۰ تا ۹۰ میلادی، کشتیسازهای کرهای با هدف گرفتن بخشی از بازار بینالمللی، ظرفیت تولید خود را از ۴میلیون تن در سال به ۸/۱میلیون تن در سال رساندند. کرهجنوبی که در آغاز کشتیهای خود را با قیمتی ارزانتر عرضه میکرد، پس از مدتی با دنبالهروی از ژاپن، رفتهرفته بر قیمت کشتیهایش افزود؛ تا جایی که امروزه کشتیهایش از لحاظ قیمت، کیفیت ساخت و زمان تحویل با بزرگترین و باسابقهترین کشتیسازیهای دنیا رقابت میکنند.
در دهههای ۷۰ و ۸۰میلادی، کره جنوبی توانست به بزرگترین کشور تولیدکننده کشتی در دنیا تبدیل شود. «هیوندای» بزرگترین و نامآورترین کارخانه کشتیسازی این کشور بود که حوضچه خشکی با ظرفیت یک میلیون تن در سال در اولسان ساخته بود. «دوو» کارخانه دیگری بود که خیلی زود توانست تشکیلات خود را با ظرفیت ۲/۱میلیون تن در سال در جنوب پوسان برپا کند. اما صنعت کشتیسازی کره در اواسط دهه ۸۰میلادی بهدلیل اشباع بازار از نفت و رکود جهانی اقتصاد با کاهش مواجه شد.
از یکسو دولت کره نمیتوانست آنگونه که میخواست و سیاستش ایجاب میکرد، کمک مالی به این صنعت تزریق کند و از سوی دیگر توکیو که در حمایت از صنایع ژاپنی قوانین صادرات کمبهره خود را به اجرا گذاشته بود، روی بازار کشتیهای کرهای تاثیر گذاشته بود. با این حال کمتر از یک دهه بعد، باز هم تقاضا برای کشتیهای تازه زیاد شد و صنعت کشتیسازی کرهجنوبی دوباره به روزهای طلایی خود بازگشت.اوایل دهه ۹۰ میلادی کشتیسازهای کرهای بدون توجه به تقاضای بازار و با هدف تثبیت خود در جایگاه نخست، ظرفیت تولیدشان را به ۳ برابر افزایش دادند و ۹ سال بعد به هدف خود
دست یافتند.
البته در همان دوران بازار جهانی این صنعت بهسرعت اشباع و قیمت کشتی با کاهشی بیسابقه مواجه شد؛ اما کرهجنوبی سیاستهای حمایتی خود را سرسختانه ادامه داد و حتی بحران مالی و اقتصادی این کشور در سال ۱۹۹۷م نیز نتوانست تغییری در این جریان ایجاد کند.دولت این کشور کمکهای مالی هنگفتی را برای کشتیسازهای خود در نظر گرفت که با اصول جهانیسازی تجارت سازگار نبود. کشتیسازهای کرهای که بهشدت مقروض بودند به جای اعلام ورشکستگی، از پرداخت دیون خود معاف شدند تا ظرفیتهایشان را هر طور شده حفظ کنند.
افت ارزش پول کرهجنوبی نیز در این میان به یاری کشتیسازهای این کشور آمد و به گزارش کمیسیون اقتصادی اتحادیهٔ اروپا در سال ۱۹۹۹م، کشتیهای ساخت کارخانههای کرهای به مبلغی معادل ۴۰ درصد کمتر از هزینه ساختشان به فروش رسیدند. در آن سوی جهان هم اتحادیه اروپا با محدود کردن کمکهای مالی به صنایع اروپایی، راه را برای سنگینتر شدن کفه ترازو به سود رقبای تازهنفس آسیایی هموارتر کردند.البته رشد و پیشرفت صنعت کشتیسازی در کرهجنوبی، دلیل مهم دیگری نیز داشت.
بیشتر کشتیسازهای کرهای، قیمت تمامشده را مهمترین فاکتور مورد نظر مشتریان میدانستند، حال آنکه رقبای ژاپنی و اروپایی در آن دوران به کیفیت کار خود ارزش بیشتری میدادند. صنعتگران کرهای به ساخت کشتیهایی با پیچیدگیهای کمتر و فناوری پایینتر رو آوردند تا بهای نهایی را پایین آورند.با تمام این تفاسیر، آنچه در تمام افت و خیزهای حاکم بر بازار جهانی کشتیسازی ثابت باقی ماند، تسلط صنایع کرهای بر صنعت ساخت کشتی بود که همچنان با تمام قدرت و فاصلهای قابل توجه از رقبا، به برتری خود ادامه داد اما باید دید که آیا کرهجنوبی در آینده هم
میتواند سلطه خود را بر بازار ساخت کشتیهای اقیانوسپیما حفظ کند یا این کشور کوچک که روزگاری در سختترین شرایط رقبای دیرینه اروپایی و ژاپنی خود را کنار زده بود، مقهور همسایه بزرگ خود خواهد شد.