◄ درد دل تاکسیرانان؛ از مشکلات شرکت محوری تا شارژ ماهیانه و تاکسی بانوان
تین نیوز | مدیرعامل سازمان مدیریت و نظارت بر تاکسیرانی شهر تهران در حالی از سیاست شرکت محوری تاکسیرانی در شهر تهران سخن می گوید که بسیاری از رانندگان تحت پوشش برخی از این شرکت ها از عملکرد آنان اظهار نارضایتی می کنند.
به گزارش تین نیوز، شرط سازمان نظارت و مدیریت بر تاکسیرانی شهر تهران، دارا بودن یک هزار دستگاه تاکسی از سوی هر یک از شرکت هاست اما این تصمیم فارغ از مزایا و معایب مترتب بر آن، مسایلی را در پی خواهد داشت که شاید تنها با شنیدن درد دل رانندگان تاکسی میسر باشد. تصمیم گیری فارغ از ملموس ترین مسائل موجود در این بخش رنج مضاعف بر این رانندگان آن تحمیل خواهد کرد.
خبرنگار تین نیوز در یک تحقیق میدانی از رانندگان تحت پوشش برخی شرکت ها با عناوین مختلف به این نتیجه رسید که اکثر قریب به اتفاق آنها از مقدار زیاد هزینه به اصطلاح " شارژ" ماهیانه که به این شرکت ها می پردازند، شکایت دارند.
یکی از رانندگان تاکسی در این خصوص به تین نیوز می گوید: پس از سال ها تلاش در این بخش متاسفانه از مزایا بی بهره ایم. رانندگان تاکسی با وجود مجوز فعالیت ماهیانه باید مبلغی را علاوه بر هزینه کرد سوخت و استهلاک خودرو به شرکتی که زیر نظر آن کار می کنند، بپردازند. این اتفاق در حالی می افتد که مسافربران شخصی خارج از محدوده طرح ترافیک عرصه را بر ما تنگ کرده و مشکل پرداخت های این چنینی را بر خود هموار کرده اند.
حسن، دیگر راننده ای که بیش از 26 سال از عمر خود را در جاده های کشور به منظور جابجایی بار و مسافر صرف کرده و اکنون در بخش تاکسیرانی فعالیت می کند به تین نیوز گفت: رانندگی در خارج از شهر با وجود مسافت طولانی و مسائل خاص خود از مشکلات کمتری برخوردار است. پرداخت هزینه شارژ بدون دریافت کمترین تسهیلات نه تنها موجب آزار رانندگان تاکسی است بلکه آنها را از ادامه فعالیت خسته و دلسرد می کند.
هچنین دیگر رانندگان از قطع سهمیه سوخت ویژه تاکسی ابراز گلایه کرده و آنرا اجحافی در حق این بخش از صنعت حمل و نقل عمومی می دانند. در این بین عدم دریافت خدمات پس از فروش مناسب از سوی خودروسازان و گرانی لوازم یدکی از دیگر مشکلات عنوان شده تاکسیرانان بود که با خبرنگار تین نیوز در میان گذاشته شد.
مسائل یاد شده زمانی دیگر عنوان نخواهد شد که مسئولان هر چند اندک، زمانی را به شنیدن دردل های این قشر از جامعه اختصاص دهند. رانندگان پیکان تاکسی ها بیش از دیگران در عدم توجه به خود گلایه مند بودند و دلیل آن را نیز توانایی کمتر در جایگزینی خودرو خود می دانستند.
حضور حداقلی بانوان در میان رانندگان تاکسی نیز ما را در دریافت نظرات آنان با کمی مشکل مواجه ساخت اما در گفتگوی با آنها دریافتیم گلایه های آنها از جنس دیگری است. عدم اعتماد مسئولان، نگاه مرد سالارانه به شغل رانندگی و نبود امکانات کافی در برخورداری از مزایای شغل رانندگی در میان جمعیت بیش از یک هزار نفری رانندگان زنان، از جمله مباحثی بود که آنها را در تنگنا قرار داده است. ضمن آنکه نبود مکان مستقل در مراکز اتومبیل کرایه و همنشینی با رانندگان مرد در بیش از پیش سخت شدن این کار برای آنان تاثیر بسیاری داشته که باید مورد توجه قرار گیرد.
به راستی جایگاه تاکسی و تاکسیران در ایران کجاست؟ آیا زمان آن نرسیده که در سایه توجه روز افزون مدیریت شهری به مقوله حمل و نقل عمومی، به این بخش از صنعت که سابقه طولانی نسبت به دیگر دارد، توجه بیشتری نشان داده شود و به جایگاه واقعی خود را بازیابد.