قدیمیترین بانوی موتورسوار «من هستم»!
تین نیوز | دو هفته پیش مصاحبه ای از دو بانوی موتور سوار چاپ شد که نخستین بانوان موتور سوار پس از انقلاب بودند. این بار اما با بانو شیرین مولایی همکلام شدیم، خانم 64 ساله ای که معتقد است او به همراه 59 نفر از بانوان دیگر، نخستین بانوان موتورسوار ایران در سالهای قبل از انقلاب هستند. شیرین مولایی عکسهایی را هم با خود به همراه آورده بود که نشان میداد ایشان چه تواناییهایی در پرش با موتور دارد. گفت و گوی شیرین مولایی با «قانون» را میخوانید.
موتورسواری را از کجا شروع کردید؟
خیلی دوست داشتم، پدر من همیشه میگفت تو باید پسر به دنیا میآمدی، چون کارهای پسرانه دوست داشتم البته روحیه زنانه و عاطفه و احساس لازم را دارم. ترجیح میدهم یک خانم در منزل، خانم بودنش را حفظ کند و بیرون از خانه یک مرد باشد. من دوچرخهسواری را زمانیکه بچه بودم یاد گرفتم و پس از آن از برادر خدابیامرزم موتورسواری یاد گرفتم. چون برادرم نظامیبود، ترجیح دادم وارد محیط نظامیبشوم. سال 47 گفتند خانمهای موتورسوار میخواهیم تربیت کنیم، چند دور که با من زدند گفتند پیاده شو، تو باید به خانمهای دیگر آموزش بدهی.
و از آنجا شما مربی شدید.
بله، من به همراه یکی از خانمهای دیگر که بعدها با یکی از افسران ازدواج کرد و استعفا داد شروع به آموزش سایر بانوان کردیم. پس از آن و در سال 1348 دانشکده، افسری شد، آن زمان ما درجه دار بودیم و دانشکده افسری برای خانمها وجود نداشت، بعد از سال 1348 کم کم بانوان دیگری هم به ما اضافه شدند.
برنامههای نظامیرا اجرا میکردید؟
بیشتر در جشنهای مختلف برنامه داشتیم، شاید جالب باشد بدانید من از حلقه آتش میپریدم. یک خانم و یک آقا باید از این حلقهها میپرید. آن زمان جوان بودیم و جسارت انجام این کار را داشتیم.
در نهایت بازخرید شدید و از ارتش بیرون آمدید.
بله، بعد از انقلاب هم یک سفر خارج از کشور داشتم، آنجا با موتور دنده ای، موتورسواری کردم. وقتی داشتم رانندگی میکردم دیدم پلیس سر چهارراه برای من دست میزند. گفتم چه شده؟ دوستم گفت خانمهای اینجا موتورگازی سوار میشوند چون شما موتور دنده ای سوار شدید، اینها تشویق تان میکنند.
از فعالیتهای اخیرتان بگویید.
پیش از آقای روحانی، یک سازمانی به من پیشنهاد کرد که به عنوان تنها بانوی موتورسوار ایرانی همراه با پرچم صلح به مصر بروم.
اسپانسر بودند؟
بله، یک شرکت ژاپنی که موتور تولید میکرد میخواست یکی از محصولات خود را به من بدهد تا من همراه با آن به مصر بروم، خودشان میگفتند میخواهیم نشان بدهیم که بانوی ایرانی در پس پرده نیست.
ولی انجام نشد.
بله، متاسفانه پیش دکتر رفتم و ایشان گفتند چون دیسک کمر داری، رفتن برایت مضر است تا این مسئله سر نگیرد.
پیش از این چه؟ آیا پیشنهادی برای موتورسواری داشتید؟
بله، قبل از آن دیده بودم که برخی با دوچرخه به دور دنیا میروند، من هم گفتم میتوانم این کار را کنم ولی هزینهها را برآورد کردند و گفتند از پس این کاربرنمیآیند. گفتند خودت میتوانی کمک مالی کنی؟ گفتم خیر. در نهایت مسئله منتفی شد.
شما به عنوان کسی که از مدتها پیش موتورسواری میکرده، برای راه اندازی این رشته در بین سایر بانوان چه کار کردید؟
خب من خیلی تلاش کردم ولی فدراسیون گفت که فعلا به ما اجازه داده نشده که بانوان موتورسواری کنند، به نظرم حق هم داشتند. ما یک مقدار مشکلات فرهنگی داریم که هنوز حل نشده است. هرچیزی که یک خانم در ایران یاد میگیرد باید شئونات اسلامیرا هم رعایت کند، به نظر من این در اولویت است.
البته لباسهای موتورسواری هم بر اساس شئونات اسلامیهیچ مشکلی ندارد.
بله صد در صد. من این لباسها را دیده ام و با قاطعیت میگویم هیچ مشکلی ندارند، ولی توجه کنید که خانمها ظریف هستند، اگر زمین بخورند و خدای ناکرده دست یا پایشان بشکند به مشکل بر میخورند.
سال 1388 اولین دوره مسابقات موتورسواری بانوان برگزار شد، در این مسابقات شرکت نکردید؟
خیر، در آن زمان من اصلا اطلاعی از این مسابقات نداشتم.
در حال حاضر چه کار میکنید؟
من در سرای محله منطقه 13 مسئول افتخاری کانون گردشگری هستم. به آنها هم گفتم که این رشته را بگذارید من آموزش میدهم.
پس معتقدید لقب «نخستین بانوی موتورسوار ایرانی» مال شماست.
بله، من نخستین بار خانم نظیفی را در جام جم یک دیدم، ایشان گفتند که من نخستین بانوی موتورسوار ایرانی ام، من آنجا تکان خوردم و با خودم گفتم پیگیر این قضیه میشوم. البته من خوشحالم که ایشان را در برنامه تلویزیونی دیدم و متوجه شدم هنوز هستند بانوانی که موتورسواری میکنند.
برای پیگیری چه کار کردید؟
به فدراسیون رفتم و مدارک را ارائه دادم، آنها به من گفتند به ایشان تذکر میدهیم. تا اینکه ما به پیست دعوت شدیم و آنجا گفتم خانم نظیفی چرا این حرف را زدید؟ ایشان گفتند نه، من گفتم که اولین خانواده موتورسوار ایرانی هستیم. آنجا یک لوح و تقدیرنامه به من دادند، دستشان هم درد نکند.
الان قادر هستید که موتورسواری کنید؟
بله، هیچ مشکلی ندارم و سوار میشوم.
چرا به پیست نمیروید؟
تمرین کنم که چه بشود؟
تمرین کنید، آموزش بدهید، شاگرد بگیرید، به هرحال شما یک وظیفه ای در قبال دانش تان دارید.
خب باید این مجوز به من داده بشود. یک فکرهایی در فدراسیون شده است، قرار شده جلسه بگذارند ببینیم به کجا میرسیم.
قولی به شما داده اند؟
خیر.
الان شما مدرکی برای آموزش به خانمها دارید؟
من گواهینامه ام را دارم.
ولی به هرحال شما باید در یکسری دورهها شرکت کنید و آموزشهای لازم برای این کار را ببینید.
من با فدراسیون صحبت کردم و گفتند اگر مجوز آموزش صادر شد، مرا در دورههای آموزشی شرکت بدهند که گفتند حتما این کار را خواهیم کرد.
از عمده مشکلات بانوان در این رشته بگویید.
یک مقدار مشکلات فرهنگی داریم ولی خب نباید به این مسائل توجه کرد. مشکلاتی که الان داریم قبلا هم داشتیم ولی ما باید ثابت کنیم یک زن مسلمان ایرانی، مشکلی با برخی مسائل فرهنگی ندارد. من دوست دارم بگویم یک زن این توانمندی را دارد که با مشکلات بجنگد.
راهکاری هم برای حل مشکلات دارید؟
خب باید فدراسیون با مسئولان مربوطه بنشیند و مسائل را مطرح کند. من به خودم اجازه نمیدهم که راهکاری را ارائه بدهم ولی میگویم که اگر شوونات اسلامیرعایت شود ما پیش میرویم. ما برای این کشور خون دادیم، شهید دادیم، من خواهر شهید هستم، برادر من 8 سال در جبهه بود و در ادامه پارکینسون گرفت و فوت کرد، اولویت اول برای ما اسلام است.
مشکل دیگری که این رشته دارد، هزینههای بالای آن است.
هزینهها که زیاد است چون خود شخص باید همه چیز را تهیه کند. من به عنوان یک بانوی موتورسوار باید لباس و موتور را خودم تهیه کنم، من نوعی دوست دارم موتورسواری کنم و وقتی هزینههای این رشته را میبینم، قید آن را میزنم.
الان بین ماشین و موتور کدام را انتخاب میکنید؟
شک نکنید موتور، من خیلی به موتور علاقهمندم. البته من پشت فرمان کامیون و اتوبوس هم مینشینم و مشکلی ندارم.
در این راه آسیب دیدگی نداشتید؟
یک بار در خیابان قدیم شمران رانندگی میکردم و وقتی خواستم بپیچم ماشین دیگری هم بدون اینکه راهنما بزند با من پیچید، دست من به ماشین گرفت و دیدم دستکش سفید من، قرمز شد. موتور را همان جا رها کردم و یکی از افسران مرا باهارلی دیویدسون به بیمارستان رساندند، هنوز هم یک مقدار انگشت من مشکل دارد.
پیشنهادی نداشتید که مثلا از ایران خارج شوید تا امکانات به شما بدهند؟
خیر، اگر هم پیشنهادی شود من قطعا رد میکنم، من در درجه اول ایرانی و یک بانوی آذری هستم. آن طرف مرزها فقط زرق و برق است و هیچ چیزی ندارد. من در سفرهای خارجی خودم هم با همین تیپ میروم و بر میگردم، من به این لباس و این حجاب عادت کردم و دوستش دارم.
از دوستان خود که موتورسواری میکردند خبر دارید؟
خیر. البته دوستانم بعد از ازدواج موتورسواری را رها کردند و خانه دار شدند، شاید من هم اگر ازدواج میکردم، همسر و فرزندم اجازه موتورسواری به من نمیدادند.