آلودگی هوای اهواز را دنیا فهمید، ما نفهمیدیم!
وبلاگ تین نیوز، مسعود مهاجر | اگر نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد اعلام نکرده بودند شاید چند سال دیگر هم متوجه نمی شدیم که کشورمان صاحب یکی از آلوده ترین شهرهای جهان هم هست. ظاهرا میزان ذرات معلق درهوای شهر اهواز آن چنان بالا رفته که توجه جهانیان را هم به خودش جلب کرده است، گرچه سایت استانداری خوزستان هیچ وضعیت فوق العاده در این شهر را بازتاب نداده است. شک قریب به یقین این است که بازهم موسسات بین المللی علیه کشور ما پرونده سازی کرده اند و این مشکل هم به گونه ای رفع و رجوع می شود!
نمی شود در آلوده ترین شهر جهان مردم صاف صاف راه بروند و به کار و بار خودشان برسند و استانداری محترم هم مشغول رتق و فتق امور شهروندان در همه بخش های اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی باشد و کسی متوجه نشده باشد که ذرات معلق تولیدی یا وارداتی عرصه را بر زندگی تنگ تر کرده است. حتی ماسک فروشان محترم هم که در چنین اوقاتی باید متوجه بازار پررونق کنار خودشان باشند متوجه نشده اند که می توانستند پول و پله ای از این آب گل آلود (ببخشید هوای آلوده) به چنگ آورند. اما حقیقتا موضوع از چه قرار است و مساله از کجا منشاء می گیرد؟
البته اینجا و آنجا دلایلی برای آلودگی هوای اهواز تراشیده اند که چندان قابل اعتماد نیستند. در یک گزارش گفته شده که مهمترین علت، گرد و غبار و حمل و نقل درونشهری است و دیگر عامل، گسترش افسارگسیخته بافت شهری و رسیدن محدوده شهر به مراکز صنعتی و کارخانههایی مانند ایران کربن و فولاد خوزستان است. در این میان مساله ای مانند واقع شدن شن زارهای گسترده در آن سوی مرزهای ایران که بیش از سه دهه از توجه برکنار مانده و می تواند دلیل اصلی سنگین تر شدن هوای اهواز باشد، به قصد فراموش گذاشته می شود. یادمان نمی رود که قرار بود کمربند سبزی اطراف این شهر بگسترانیم که به ذرات
معلق اجازه تحرک ندهد و هوای شهر هم چند درجه ای کاهش یابد. بالارفتن گرمای اهواز در چند تابستان اخیر، حتی فراتر از 50 درجه هم در گزارش های هواشناسی یک پدیده طبیعی تلقی شد که امکانی برای رهایی از آن وجود ندارد و لابد مردم هم باید بپذیرند و دم برنیاورند و صورتحساب های سازمان برق منطقه ای را سرموقع بپردازند.
به زحمت می شود باور کرد که سازمان حفاظت محیط زیست که مرتبا ترک های ریز و درشت سی و سه پل اصفهان را زیر ذره بین قرار داده و چند طبقه از یک ساختمان بلندمرتبه در جوار چهلستون را برسر صاحبانش خراب کرده، متوجه نباشد که سلامتی مردم بسیار بیشتر از بناهای قدیمی اهمیت دارد و در واقع اگر مردمی نباشند که گذشته ما را مورد تحسین قرار دهند، آن بناهای قدیمی به چه درد ما می خورد؟ مگر غیر از سازمان محیط زیست کدام ارگان دیگر اختیار دارد که به مردم هشدار بدهد که آسوده ننشینند و تمهیداتی برای بهتر کردن محیط زندگی شان بیاندیشند.
آلودگی هوای اهواز را در دورترین نقطه دنیا فهمیدند و تذکر دادند. ما آرام نشسته ایم و تماشا می کنیم و گاه به بستن کودکستان ها و ترغیب مردم به کاستن از ترددها در شهر، قناعت کرده ایم. امید آن که هشدار سازمان ملل را جدی بگیریم و پیش از آن که آسیب های جدی تحمل کنیم به خودمان بیاییم و برای پاک سازی محیط شهرهایمان چاره ای بیاندیشیم. کمربند دور شهر اهواز را پهن تر کنیم و با همسایگان هم برسر تثبیت شن های روان به توافق برسیم تا ذرات معلق بی جهت از حایشان بلند نشوند و چشم انداز شهر را تیره نکنند.