| کد خبر ۲۸۹۰۵
کپی شد

بزرگراه شهید کلانتری دیگر از میان دریاچه نمی گذرد!

بزرگراه شهید کلانتری دیگر از میان دریاچه نمی گذرد!
|

تین نیوز | نسل میان سال امروز فراموش نکرده است که بزرگراه شهید کلانتری را با چه دردسرهایی از میان دریاچه ارومیه گشودیم.

با ساختن پر زحمت پلی یک کیلومتری در میانش که مثلا دستی به طبیعت دریاچه زده نشود و این بزرگترین آب نمای شور روی زمین لطمه ای نخورد . اکنون مسافرانی که از این بزرگراه عبور می کنند در دو سوی پل شوره زار بزرگی را می بینند که انگار قرن ها روی آب را به خود ندیده است . نسل آینده بی گمان از خود خواهد پرسید که پدران ما این پل بزرگ را به چه قصدی در میان شوره زار کشیده اند ؟
دریاچه شور ارومیه زمانی مهم ترین آبراه داخلی کشورمان بود. کشتی های بزرگی میان بندر گلمانخانه و بندر شرفخانه ( نام های نا آشنایی برای نسل امروز ) در حرکت بودند و مسافران دو استان آذربایجان غربی را به آذربایجان شرقی می رسانند . دریاچه امواج سهمگینی هم داشت که گاه حرکت کشتی ها را از نظم می انداخت باور کردنش مشکل است اما هنوز مسافرانی هستند که آبراه قدیمی را به یاد دارند و سفر روح نوازی را که با یک اقامت کوتاه شبانه در بندرگلمانخانه در انتظار رسیدن کشتی همراه بود . حالا پس از ده ، بیست سالی که از گشودن بزرگراه شهید کلانتری می گذرد می توانیم بنشینیم و جمعیت فکور آن زمان را مورد سرزنش قرار بدهیم که چه بر سر این دریاچه آورده است ؟ می توانیم همایش پشت همایش تشکیل بدهیم و بنشینیم و بکوییم و بلند شویم و پی کارمان برویم . می توانیم برای آوردن آب از نقاط دیگر ، منحرف کردن رود ارس به شوره زار ارومیه ، باران خیز کردن ابرهای منطقه و صدها راهکار دیگر هم بیندیشم .
اما پیش از همه بهتر است داوری کنیم که علاوه بر خشکسالی طولانی که دامن گیر همه استان های کشورمان شده است با دست خودمان چه بلایی بر سر دریاچه آورده ایم و میزان تقصیرات ما در این میان چسیت ؟
گزارش سفر نامه گونه سر دبیرمان را از شهر و شهردار مراغه قطعا در شماره سوم چهار راه مطالعه فرموده اید. نکته کوچکی که در گزارش است . این که مسابقات کشوری قایقرانی در آب های خروشان چند صباحی پیشتر در رودخانه صافی برگزار شده است که مستقیم به سمت دریاچه می رود . سد علویان یکی از ده ها سدی است که جلوی رودخانه های منتهی به دریاچه ارومیه بسته ایم و نشسته ایم و هزار طرح و نقشه می کشیم تا بفهمیم که چرا این رودخانه خشکیده است ؟ چه کسی در این میان مقصر است ؟ چه کسی باید از همه مردم عذرخواهی کند و اصولا عذرخواهی چه مشکلی را می تواند از سر راه بردارد ؟
نکته مهمی که بیشتر باید بپذیریم این که دریاچه را همین طبیعت در اقلیمی به وجود آورد ده است که میان دو استان شمال غربی کشورمان وجود دارد قطعا در گذشته های دور و نزدیک خشکسالی هایی هم اتفاق افتاده و آب دریاچه را به تحلیل برده ، اما مابه التفاوت آب ریخته و آب رفته ، همین دریاچه ای بوده قرن ها پا بر جا مانده بوده است . اکنون هم اگر بر همان الگوی طبیعی برگردیم نه به کشیدن کانال های جدید و نه منحرف کردن رودخانه های اطراف منطقه نیازی است . قطعا مردمانی که در کنار دریاچه زندگی می کند ، نقش مهمی در بازگردان طبیعت از دست رفته دارند ، بازگشتی که با راه افتادن در خیابان ها و نوشتن طومارها اتفاق نخواهد افتاد.
راهش این است که آب را عزیز بداریم . با احترام مصرف کنیم و یک قطره اش را هم از دست ندهیم . قبول کنیم که در صورت تعلل سرنوشت دریاچه ارومیه در هر نقطه دیگر ایران مان تکرار خواهد شد . اگر برای نسل ما شاید برای نسل های بعد باید!

* نگاه مدیر مسئول، ماهنامه چهارراه / شماره 4/ دور دوم / مهر 93

ارسال نظر
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید تین نیوز، تا ۲۴ ساعت بعد منتشر خواهد شد.
  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.
  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.
  • در نوشتن نظرات، لطفا بعد از هر کلمه، یک فاصله خالی بگذارید.
  • در انتقال تخلفات دستگاه‌ها، موارد تخلف را با ضمیمه نمودن اسناد تخلف به آدرس info@tinn.ir ارسال نمایید تا امکان پیگیری بصورت مستند فراهم شود.