شوق بخش خصوصی را برنیانگیخته ایم!
تین نیوز | بخش خصوصی موتور اقتصاد غالب کشورهای نیکبخت است. سابقه مدیریت اقتصادی اش به قرنها پیش از تشکیل دولت ها برمی گردد. همه رمز موفقیت اش را هم در امنیت سرمایه گذاریهایش می داند. تا از نتیجه کارش مطمئن نشود، پای پیش نمی گذارد.
ایرادی نداردکه قبول کنیم همه جا به نفع خودش کار می کند. این کار، مسئولیت دولتهاست که کاری به سودآوری پروژههایشان نداشته باشند. به بخش بزرگی از سرمایه گذاری های دولت نگاه کنیم. درخواهیم یافت که دولت خیلی در اندیشه سوددهی پروژه هایش نیست. نبایستی هم باشد.
دولت ها مسئول مدیریت کل جامعه اند. محیط زندگی مردم و زمینه کسب و کارشان را فراهم می کنند.همه سیاستگذاری ها هم بر همین مبناست. دولت یا مستقیماً نیاز مردم را برآورده می کند یا این کار را به اهل خبره اش می سپارد. اگر این کار را هم به درستی انجام ندهد، هم از میزان محبوبیت اش مطمئن می ماند و هم از بابت تامین کار و معاش مردم.
برای رسیدن به سرمنزل مقصود هم تنها کاری که دولت ها باید انجام دهند، برانگیختن شوق کار و فعالیت در مردم است. از هر زاویه که نگاه کنیم بیشترین بخش ثروت را مردم به بار می آورند و صاحب بیشترین بخش آنند. از همین ثروت مردم هست که دولتها امور خود را می گذرانند. گاهی از راه گرفتن مالیات و گاه با فروختن برخی کالاها مانند نفت به نیابت از سوی مردم. یعنی اگر فقط شوق مردم را برانگیزانیم، راه درازی رفته ایم.
در میان همه بخش های اقتصادی طبعا نگاه ماهنامه چهار راه به بخش حمل و نقل و مسایلی است که از دیرباز گریبانگیر آن شده است . مشکلی به نام فرسودگی ناوگان ها ، آن هم در همه زیربخش های ناوگان حمل و نقل جاده ای بینهایت فرسوده که نمی تواند حتی هزینه خسارت هایی را که به بار می آورد برگرداند . چه برسید به این که زندگی مرفهی برای صاحبان اش فراهم بیاورد .
حمل و نقل همگانی شهری ، همین شرکت های واحد اتوبوسرانی و خدمات تاکسیرانی با هزاران اتوبوس در حال احتضار و ده ها هزار تاکشی در رفته از زهوار ناوگان حمل و نقل هوایی با قدمتی فراتر از عمر متوسط افراد جامعه از نفس افتاده و افتان و خیزان .
پایان دادن به این وضعیت نابسامان قطعا کار دولت ها نیست که اگر بود با همه توش و توانی که در دولت های مختلف بود. بهبودی در وضع بیمار ملاحظه می شد . سرمایه های لازم برای این کار در اختیار هیچ دولتی نیست . در همه سال های اخیر صاحبان وسایل نقلیه فرسوده ، مدیران راه آهن و روسای شرکت های هواپیمایی مرتبا از بی پولی و کم اعتباری نالیده اند اما سرمایه هایی که از سوی دولت اختصاص یافته تغییری در اصل معادله نداده است .
چاره کار شاید این باشد که خود مردم را به شوق بیاوریم . راهکارهایش چندان مشکل نیست اما امکان شکل گیری اش فراوان است . مردم هم سرمایه دارند و هم شوق کار . برای موفقیت در هر کار اقتصاد هم به جز این مقدمات نیازی نیست . تجربه سازمان بنادر و دریانوردی در استفاده از وجوه اداره شده در توسعه ناوگان های سنتی ، تجاری و شناورهای مسافری و خدماتی می تواند در سایر بخش ها هم به کار گرفته شود. کافی است سرمایه هایی در اختیار سیستم بانیک قرار بدهیم که دستش بازتر شود . سرمایه هایی که خود بخشی از سود تسهیلات را می پوشاند و بقیه بر شوق بخش خصوصی می افزاید تا وارد عمل شود و دستی به سر و صورت
ناوگان هایمان بکشد.
* علی جهاندیده، مدیر مسئول نشریه چهارراه