نباید از نظام بانکی جهان جدا ماند
وبلاگ تین نیوز، محسن رنانی | تقسیم كار در دنیای جدید بر اساس مزیت نسبی كشورها نیست بلكه و بر اساس پویاییهای ملی و قابلیتهای انسانی كشورهاست یا به عبارت دیگر براساس توانایی كشورها در ایجاد مزیتهای رقابتی توزیع برای خودشان صورت میگیرد. نباید با غفلت از ضرورت الحاق به موقع اجازه بدهیم در اقتصاد آینده تنها وظایفی حاشیهای به ایران محول شود، با الحاق به سازمان تجارت جهانی احتمال ایجاد مشكلات زیادی در اقتصاد كشور در كوتاه مدت وجود دارد اما جدا ماندن از نظام جهانی و دور نگه داشتن كشور از جریان ادغام جهانی اقتصادی كمكی به آینده كشور نخواهد كرد و تنها
گزینههای ما را محدود و فرصتهای ما را مفقود میكند. نوعی عدم اجماع و تردید در پیوستن به اقتصاد جهانی در نظام تدبیر كشور ما حاكم است كه ناشی از یك خطای استراتژیك در فهم ما از نظام اقتصادی جهانی است و آن این است كه گمان میكنیم فرایند جهانی شدن زیرمجموعه و بخشی از نظام سلطه است درحالی كه چنین نیست و در واقع باید بگوییم نظام سلطه، زیر مجموعه اقتصاد جهانی است و تعلل و تاخیر ما در پیوستن به اقتصاد جهانی به این معنی است كه بخشهای بزرگتری از منافع اقتصاد جهانی به كشورهای مسلط تخصیص یابد. مزیت عقب ماندگی به آن معناست كه كشورهای خط شكن هزینه تجربههای
جدید و هزینه خطاهای مربوط به مسیر توسعه را پرداخت كردهاند و كشورهای دیگر میتوانند بدون پرداخت هزینه، از تجربهها و دستاوردهای آنها بهره ببرند و اگر هوشیار باشند فرصتهای تازهای را به چنگ آورند. فضای اقتصادی وسیاسی كشور باید در دوران بلندی باثبات و امن باشد تا سهم مدیران كارآفرین كه خالق فرصتهای تازه هستند و مزیتهای جدید در سرمایهگذاری را برای دیگران ایجاد میكنند افزایش یابند. مزیت اصلی در اقتصاد جهانی شده جدید در حوزه علم و فعالیتهای دانش بنیان است قرار دارد و ما تنها زمانی میتوانیم به این مزیتها دست یابیم كه بتوانیم
تعامل مثبت با جهان داشته باشیم و بتوانیم با جهان گفت وگو كنیم. توانایی گفتوگو محصول هوش عاطفی، اجتماعی و فرهنگی یك ملت است. دردنیای جدید فنآوری به مرز تكینكی رسیده كه اگر به سرعت تكلیف خودمان را با اقتصاد جهانی روشن نكنیم تواناییهای لازم برای حضور موثر در اقتصاد جهانی را كسب نمیكنیم و فرصتهای سرمایهگذاری و ورود به حوزههای جدید فناوری از دست میرود و مرز عقب ماندگی پایدار رانده میشویم. دنیا به دنبال طراحی مزیتهای پویاست، از سه دسته دولت در نظام جهانی سخن به میان آمده كه میتوان به دولتهای توسعه خواه، توسعه مردد و توسعه
خوار اشاره كرد. تنها دولتهای توسعه خواه هستند كه میتوانند در نظام جهانی جدید نقش جدی و كلیدی بازی كنند. تردید در امر توسعه موجب تردید در پیوستن به اقتصاد جهانی میشود و عملا فرصتهای توسعه هم از دست میرود. بعد از تلاش دولت برای خروج از تورم و حل و فصل مناقشه، باید مساله اول كشور مساله برنامهریزی برای الحاق تدریجی و حساب شده در اقتصاد جهانی باشد و البته مساله اشتغال هم باید در چنین چارچوبی حل و فصل شود. اشتغال، محصول یك عملكرد كل نظام سیاسی و اقتصاد است كه باید هشت فرایند را به كار بیندازد تا اشتغال تولید شود و با وام دادن یا تزریق پول نمیتوان
اشتغال آفرید. اتاق بازرگانی میتواند با استفاده از ظرفیت خود در راستای ایجاد وفاق عمومی در سیاستمداران كشور در مسیر الحاق قدم بردارد كه برگزاری نشستهای عمومی و طرح مساله از سوی بخش خصوصی میتواند در برجستهسازی ضرورتهای پیوستن به اقتصاد جهانی موثر باشد. اصلاح نظام بانكی كلید خروج اقتصاد كشور از ركود كنونی است وبدون وجود یك نظام بانكی كه ماموریت اصلی اش حمایت از بخش تولید در فرایند جهانی شدن است، فرایند پیوستن اقتصاد ما شكست میخورد. در كوتاه مدت مخالفت با ورود ایران به اقتصاد جهانی برای آمریكا مفید خواهد بود اما این موضوع در بلندمدت تاثیر عكس
خواهد داشت یعنی در بلند مدت حتی كشورهای غربی هم از پیوستن ایران به اقتصاد جهانی بهره میبرند.