|
کد خبر
۹۹۸۹۴
کپی شد
آتش غفلت بر جان ناوگان جادهای
تیننیوز| مسافرانی که بعد از صرف شام در مجتمع بینراهی سوار اتوبوس میشدند که تا ساعاتی بعد به تهران برسند، خبر نداشتند قرار است تعدادی از همسفرانشان تا دقایقی دیگر در برخورد با اتوبوس دیگری در آتش بسوزند.
از زمان وقوع سانحه آتشسوزی اتوبوسها در آزادراه قم ـ تهران حدود ۳ سال میگذرد و هر از گاهی بازهم خبر میرسد که اتوبوسی آتش و جان تعدادی از مسافران را گرفته و تعدادی زخمی هم بر جای گذاشته است.
اتوبوسها و مینیبوسهای بینشهری اگرچه سهمی کمتر از ۳ درصد در تصادفات جادهای دارند و به نظر میرسد بیشتر از خودروهای شخصی مسائل ایمنی از سوی کاربران این خودروها جدی گرفته میشود اما تکرار برخی سوانح خاص مانند آتشسوزی در این خودروها، حساسیت را نسبت به استفاده از این ناوگان افزایش میدهد. در این زمینه به نظر میرسد نبود آمار دقیق و نبود رابطه درست میان تولیدکننده و مصرفکننده خودرو را میتوان از دلایل بروز آتشسوزی در ناوگان جادهای دانست.
بر اساس آماری که سعید بختیاری، معاون آموزش و توسعه فناوری مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی چندی پیش در جمع خبرنگاران ارائه کرد، تنها در تهران در هر یک از سالهای ۹۲ و ۹۳ شاهد وقوع ۱۴۰۰ حادثه آتشسوزی در ناوگان حملونقل، شامل ناوگان شخصی، دولتی و عمومی بودهایم.
آنطور که بختیاری میگوید، وقوع آتشسوزی در ناوگان جادهای در همه دنیا مسئلهای جدید است و به همین دلیل یافتن راهکارهای مواجه شدن با آن نیاز به توجه و بررسی بیشتری دارد و باید در این زمینه به آتشسوزی در تونلها و پایانههای مسافری توجه شود. بختیاری معتقد است فرسودگی را میتوان یکی از دلایل بروز آتشسوزی در ناوگان حملونقل جادهای دانست و قدیمی بودن فناوری و قطعات و نبود استاندارد روز در خودروهای فرسوده میتواند از دلایل وقوع آتشسوزی در خودروها باشد.
اگرچه او فرسودگی را از دلایل احتمالی وقوع آتشسوزی در ناوگان جادهای میداند اما مدیرکل آمار، ایمنی و ترافیک سازمان راهداری و حملونقل جادهای معتقد است در خودروهای قدیمیتر، کمتر شاهد بروز مشکلاتی نظیر آتشسوزی هستیم و این مسئله مربوط به خودروهای جدیدتر است که فناوری پیشرفتهتری دارند.
جواد هدایتی در پاسخ به صمت با تاکید بر اینکه فرسودگی را نمیتوان در بروز آتشسوزی در ناوگان
جادهای عامل چندان مهمی دانست، میافزاید: در این زمینه آمار دقیقی وجود ندارد اما در مجموع در خودروهای قدیمیتر که فناوری سادهتری دارند، کمتر شاهد بروز آتشسوزی هستیم و بخش زیادی از آتشسوزیها در ناوگان جادهای مربوط به خودروهای جدیدتر است.
نبود راهکار در ضعف نظام آماری
اگر بخواهیم علت آتش گرفتن ناوگان جادهای، به ویژه اتوبوسها را بررسی کنیم، پیش از هر چیز به آمار دقیقی نیاز داریم. به گفته هدایتی، در واقع به یک گروه متخصص نیاز است که زیر نظر نهادی راهبر که مستقل از نهاد اجرایی است، فعالیت کند و بتواند حوادث را به طور مستقل بررسی و موشکافی کند. به گفته او، در حال حاضر جای خالی چنین نهاد مستقلی احساس میشود، در نتیجه آمار قابلاتکایی در این زمینه وجود ندارد. به گفته وی، آمار آتشسوزی اتوبوسها را میتوان از پلیس یا سازمانهای بیمهگر دریافت کرد اما تجمیعی در این زمینه نشده است.
او با تاکید بر اینکه آتش گرفتن خودروها تنها در ایران نیست و حتی در کشورهای پیشرفته نیز هر سال تعدادی خودرو شخصی و عمومی دچار آتشسوزی میشوند، معتقد است نکته مهم در این میان آن است که بررسی کنیم چهاندازه آتشسوزیهای رخ داده در ایران، خارج از میزان متعارف و میانگین جهانی است. این مقام مسئول در سازمان راهداری تاکید میکند که ضعف نظام آماری و نبود اطلاعات دقیق در این زمینه که چند اتوبوس و به چه دلایلی، هر سال آتش میگیرند ما را از بررسی مطلوب باز داشته است.
هرچند به گفته وی، انجام اقدامات مطلوب در زمینه جلوگیری از بروز آتشسوزی در ناوگان، معطل بررسیهای آماری مانده اما اقدامات موثری در این زمینه انجام شده است که هدایتی، فراخوان مربوط به همه اتوبوسهای یک شرکت برای مراجعه و بازدید فنی در سال ۹۳ را از جمله این اقدامات میداند. او توضیح میدهد: بعد از وقوع چند آتشسوزی در اتوبوسهای یک شرکت در سال ۹۳، این احتمال مطرح شد که ممکن است بخشی از این اتفاقها، ناشی از دستکاری در سیستم اتوبوسها باشد بنابراین با همکاری وزارت صنعت، معدن و تجارت و شرکت پشتیبان خدمات آن اتوبوس، فراخوانی انجام شد که ۴ هزار اتوبوس متعلق به این کارخانه به مراکز خدمات ویژه مراجعه کرده و تاییدیه گرفتند. بعد از آن وقوع آتشسوزی در ناوگان جادهای به میزان قابلتوجهی کاهش یافت.
سهم تعمیرگاههای غیرمجاز در بروز آتشسوزی
یکی از نکتههای مهمی که به گفته هدایتی میتواند به عنوان عاملی در افزایش احتمال بروز آتشسوزی در ناوگان جادهای درنظر گرفته شود، شرایط بهرهبرداری است. به گفته او امکان دارد دستکاریها و تغییراتی از سوی مصرفکننده در خودرو رخ دهد که ناخواسته باعث شود شرایط ایمنی خودرو از حالت استاندارد خارج شود.
به گفته وی، با توجه به اشرافی که خودروساز بر محصول تولیدی خود دارد بهترین راه برای جلوگیری از تغییرات در سیستم ناوگان، مراجعه خودروها به مراکز خدمات مجاز تولیدکننده است و این مراجعه باید حتی بعد از پایان دوره گارانتی محصول نیز ادامه یابد. وی در این زمینه توضیح میدهد: یکی از بزرگترین اشکالات ساختار حملونقل جادهای به ویژه اتوبوسها در زمان بهرهبرداری رخ میدهد و این است که رابطه خودروساز و خودرو (مصرفکننده) حداکثر تا زمانی است که خودرو گارانتی دارد و در عمل، ساختار خدمات پس از فروش به شکلی نیست که موجب مراجعه مالک خودرو به خدمات مراکز مجاز خودروساز، بعد از اتمام زمان گارانتی شود.
این مسئله از نظر مدیرکل آمار، ایمنی و ترافیک سازمان راهداری و حملونقل جادهای، میتواند بزرگترین آفت بهرهبرداری از خودروها باشد زیرا مصرفکنندگان به تعمیرگاههایی مراجعه میکنند که آگاهی لازم نسبت به شیوه تولید و شرایط فنی خودرو ندارند و ناخواسته مشکلاتی برای خودرو ایجاد میکنند.
وی افزود: برخی دستکاریهای رخ داده در اتوبوسهای مسافری مانند اضافه کردن باک و بریدن شاسی، بهوسیله تعمیرگاههایی انجام میشود که صلاحیت تعمیر و نگهداری از آن خودرو را ندارند و آموزشهای لازم را درباره آن ندیدهاند و ناخواسته ایمنی خودروها را مختل میکنند. این در حالی است که خودروهای تولید شده در سالهای اخیر به سمت پیچیدهتر شدن حرکت کردهاند و خودروهایی هستند که پیچیدگیهای فنی بیشتری دارند و کسی که این خودروها را تعمیر میکند باید اشراف کامل به سیستم داخلی آنها داشته باشد.
اتوبوسها و مینیبوسهای بینشهری اگرچه سهمی کمتر از ۳ درصد در تصادفات جادهای دارند و به نظر میرسد بیشتر از خودروهای شخصی مسائل ایمنی از سوی کاربران این خودروها جدی گرفته میشود اما تکرار برخی سوانح خاص مانند آتشسوزی در این خودروها، حساسیت را نسبت به استفاده از این ناوگان افزایش میدهد. در این زمینه به نظر میرسد نبود آمار دقیق و نبود رابطه درست میان تولیدکننده و مصرفکننده خودرو را میتوان از دلایل بروز آتشسوزی در ناوگان جادهای دانست.
بر اساس آماری که سعید بختیاری، معاون آموزش و توسعه فناوری مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی چندی پیش در جمع خبرنگاران ارائه کرد، تنها در تهران در هر یک از سالهای ۹۲ و ۹۳ شاهد وقوع ۱۴۰۰ حادثه آتشسوزی در ناوگان حملونقل، شامل ناوگان شخصی، دولتی و عمومی بودهایم.
آنطور که بختیاری میگوید، وقوع آتشسوزی در ناوگان جادهای در همه دنیا مسئلهای جدید است و به همین دلیل یافتن راهکارهای مواجه شدن با آن نیاز به توجه و بررسی بیشتری دارد و باید در این زمینه به آتشسوزی در تونلها و پایانههای مسافری توجه شود. بختیاری معتقد است فرسودگی را میتوان یکی از دلایل بروز آتشسوزی در ناوگان حملونقل جادهای دانست و قدیمی بودن فناوری و قطعات و نبود استاندارد روز در خودروهای فرسوده میتواند از دلایل وقوع آتشسوزی در خودروها باشد.
اگرچه او فرسودگی را از دلایل احتمالی وقوع آتشسوزی در ناوگان جادهای میداند اما مدیرکل آمار، ایمنی و ترافیک سازمان راهداری و حملونقل جادهای معتقد است در خودروهای قدیمیتر، کمتر شاهد بروز مشکلاتی نظیر آتشسوزی هستیم و این مسئله مربوط به خودروهای جدیدتر است که فناوری پیشرفتهتری دارند.
جواد هدایتی در پاسخ به صمت با تاکید بر اینکه فرسودگی را نمیتوان در بروز آتشسوزی در ناوگان
جادهای عامل چندان مهمی دانست، میافزاید: در این زمینه آمار دقیقی وجود ندارد اما در مجموع در خودروهای قدیمیتر که فناوری سادهتری دارند، کمتر شاهد بروز آتشسوزی هستیم و بخش زیادی از آتشسوزیها در ناوگان جادهای مربوط به خودروهای جدیدتر است.
نبود راهکار در ضعف نظام آماری
اگر بخواهیم علت آتش گرفتن ناوگان جادهای، به ویژه اتوبوسها را بررسی کنیم، پیش از هر چیز به آمار دقیقی نیاز داریم. به گفته هدایتی، در واقع به یک گروه متخصص نیاز است که زیر نظر نهادی راهبر که مستقل از نهاد اجرایی است، فعالیت کند و بتواند حوادث را به طور مستقل بررسی و موشکافی کند. به گفته او، در حال حاضر جای خالی چنین نهاد مستقلی احساس میشود، در نتیجه آمار قابلاتکایی در این زمینه وجود ندارد. به گفته وی، آمار آتشسوزی اتوبوسها را میتوان از پلیس یا سازمانهای بیمهگر دریافت کرد اما تجمیعی در این زمینه نشده است.
او با تاکید بر اینکه آتش گرفتن خودروها تنها در ایران نیست و حتی در کشورهای پیشرفته نیز هر سال تعدادی خودرو شخصی و عمومی دچار آتشسوزی میشوند، معتقد است نکته مهم در این میان آن است که بررسی کنیم چهاندازه آتشسوزیهای رخ داده در ایران، خارج از میزان متعارف و میانگین جهانی است. این مقام مسئول در سازمان راهداری تاکید میکند که ضعف نظام آماری و نبود اطلاعات دقیق در این زمینه که چند اتوبوس و به چه دلایلی، هر سال آتش میگیرند ما را از بررسی مطلوب باز داشته است.
هرچند به گفته وی، انجام اقدامات مطلوب در زمینه جلوگیری از بروز آتشسوزی در ناوگان، معطل بررسیهای آماری مانده اما اقدامات موثری در این زمینه انجام شده است که هدایتی، فراخوان مربوط به همه اتوبوسهای یک شرکت برای مراجعه و بازدید فنی در سال ۹۳ را از جمله این اقدامات میداند. او توضیح میدهد: بعد از وقوع چند آتشسوزی در اتوبوسهای یک شرکت در سال ۹۳، این احتمال مطرح شد که ممکن است بخشی از این اتفاقها، ناشی از دستکاری در سیستم اتوبوسها باشد بنابراین با همکاری وزارت صنعت، معدن و تجارت و شرکت پشتیبان خدمات آن اتوبوس، فراخوانی انجام شد که ۴ هزار اتوبوس متعلق به این کارخانه به مراکز خدمات ویژه مراجعه کرده و تاییدیه گرفتند. بعد از آن وقوع آتشسوزی در ناوگان جادهای به میزان قابلتوجهی کاهش یافت.
سهم تعمیرگاههای غیرمجاز در بروز آتشسوزی
یکی از نکتههای مهمی که به گفته هدایتی میتواند به عنوان عاملی در افزایش احتمال بروز آتشسوزی در ناوگان جادهای درنظر گرفته شود، شرایط بهرهبرداری است. به گفته او امکان دارد دستکاریها و تغییراتی از سوی مصرفکننده در خودرو رخ دهد که ناخواسته باعث شود شرایط ایمنی خودرو از حالت استاندارد خارج شود.
به گفته وی، با توجه به اشرافی که خودروساز بر محصول تولیدی خود دارد بهترین راه برای جلوگیری از تغییرات در سیستم ناوگان، مراجعه خودروها به مراکز خدمات مجاز تولیدکننده است و این مراجعه باید حتی بعد از پایان دوره گارانتی محصول نیز ادامه یابد. وی در این زمینه توضیح میدهد: یکی از بزرگترین اشکالات ساختار حملونقل جادهای به ویژه اتوبوسها در زمان بهرهبرداری رخ میدهد و این است که رابطه خودروساز و خودرو (مصرفکننده) حداکثر تا زمانی است که خودرو گارانتی دارد و در عمل، ساختار خدمات پس از فروش به شکلی نیست که موجب مراجعه مالک خودرو به خدمات مراکز مجاز خودروساز، بعد از اتمام زمان گارانتی شود.
این مسئله از نظر مدیرکل آمار، ایمنی و ترافیک سازمان راهداری و حملونقل جادهای، میتواند بزرگترین آفت بهرهبرداری از خودروها باشد زیرا مصرفکنندگان به تعمیرگاههایی مراجعه میکنند که آگاهی لازم نسبت به شیوه تولید و شرایط فنی خودرو ندارند و ناخواسته مشکلاتی برای خودرو ایجاد میکنند.
وی افزود: برخی دستکاریهای رخ داده در اتوبوسهای مسافری مانند اضافه کردن باک و بریدن شاسی، بهوسیله تعمیرگاههایی انجام میشود که صلاحیت تعمیر و نگهداری از آن خودرو را ندارند و آموزشهای لازم را درباره آن ندیدهاند و ناخواسته ایمنی خودروها را مختل میکنند. این در حالی است که خودروهای تولید شده در سالهای اخیر به سمت پیچیدهتر شدن حرکت کردهاند و خودروهایی هستند که پیچیدگیهای فنی بیشتری دارند و کسی که این خودروها را تعمیر میکند باید اشراف کامل به سیستم داخلی آنها داشته باشد.