باقیات صالحات در نقطه کور جاده
تیننیوز| آخرین صدا بود؛ صدایی که با تصویر مهیب یک تصادف در هم پیچید. آتش و دود جاده را تیره و روشن میکرد و «هادی» در میان آهنپارههای خودرو دست و پا میزد برای زنده ماندن. مردم جمع شده بودند. کسی بدن نیمهجان پسر جوان را از میان لاشه خودرو بیرون کشید. او نفس نداشت، صدایش بریده بود و آخرین تصویر، پارچه سفیدی بود که روی پسرجوان کشیدند. حالا 8سال از آن روز سیاه که زندگی پدر و مادر هادی را زیر و رو کرد، میگذرد. روزهایی که تلخی و سیاهیاش بر جانشان نشست اما از آن سیاهی پلی ساختند بین دنیا و آخرت. خانوادهای که فرزند جوانشان را از دست
میدهند، میتوانند سالها بنشینند گوشهای و مویه کنند؛ کاری که خانواده یوسفی مثل خیلیهای دیگر تا مدتها پس از مرگ پسرشان انجام دادند. هر کسی پس از مرگ عزیزش بالاخره میتواند همه چیز را درگیر مرور زمان کند و تنها با خاطرات عزیز از دسترفتهاش روزگار را بگذراند. شاید هم باید کار دیگری انجام داد و تصویری از رفتگان را قاب چشم کرد تا یادشان همیشه زنده باشد. همین هم شد که خانواده یوسفی بعد از سالها گوشهنشینی با خاطرات فرزندشان آن را قاب چشمهایشان کردهاند. آنها درست همان نقطه از جادهای که پسرشان جان سپرد «پایگاه امداد
جادهای» را برای جمعیت هلالاحمر ساختند تا در آن امدادگران جوان، حادثهدیدگان تصادفات را نجات دهند. پدر هادی که هنوز با یاد پسر ناکامش لحظهلحظه زندگی را سپری میکند، بهخاطر ترویج فرهنگ کارهای داوطلبانه با «شهروند» به گفتوگو نشسته که شرح آن را در ادامه میخوانید.
در ابتدا از تصادف مرگبار پسرتان بگویید.
پسرم تازه بهعنوان مهندس در جهاد کشاورزی جذب شده بود و برای رسیدگی به امور کشاورزان و دامداران به ماموریتهای زیادی میرفت. در یکی از همین ماموریتها به همراه همکارش در جاده قائن بودند که حوالی ساعت 6 عصر دچار سانحه رانندگی شدند و او به کام مرگ فرو رفت.
بعد از مرگ «هادی» زندگیتان چطور گذشت؟
هادی فقط 25سال داشت و درست بعد از آن سانحه تصادف و مرگ پسر جوانمان، زندگی من و مادرش در همان جاده، کف همان راه سیمانی جا ماند. یکسال افسردگی، غم شدید، سکته مغزی و فلج صورت به سمتی رفت که کم مانده بود من را هم از پای بیندازد. از دنیا بریده و به شدت غمگین شده بودم. مرگ نابهنگام پسر آن هم فقط به دلیل نبود امکانات و دیررسیدن به مرکز درمانی دلخوشی برایم نگذاشته بود. مرگش کمرم را شکست. اما بلند شدم؛ دست روی زانوهایم گذاشتم و بلند شدم. گفتم باید حتما برخیزم و کاری کنم.
چه انگیزه و نیرویی شما را دوباره به زندگی برگرداند؟
من یک راننده کامیون بودم و داراییام چشمگیر نیست. اما دغدغه یک کار خیر که بتوانم نام هادی را در آن ماندگار کنم مدتها ذهنم را به خود مشغول کرده بود. روزهای كسالتباری را میگذراندم و احساس کردم حالا بهترین زمان برای عملی كردن خواستهام است. چون جمعیت هلالاحمر یکی از بهترین سازمانهایی است که خدمات عامالمنفعه و نیکوکارانه انجام میدهد، دیه هادی را به جمعیت هلالاحمر شهرستان قائن اهدا كردم و یکسال بعد در محل موقوفه 5هزار متری برادران غلامحسینی، پایگاهی به مساحت 200 مترمربع و مجهز به امکانات و آمبولانس به نام
«هادی» بنا کردم.
هدف شما از ساختن پایگاه امداد و نجات جادهای چه بود؟
این یک کار داوطلبانه بود و انگیزهاش از مرگ هادی در ذهنم ایجاد شد. من با اینکه 6 فرزند دارم، اما مرگ هادی برایم بسیار سخت بود. چون هادی در نقطه کور جاده تصادف کرده بود و تا رسیدن به مرکز درمانی قائن که فاصله زیادی با محل تصادف داشت، جان سپرد. به همین دلیل تصمیم گرفتم كه نام پسرم، باقیاتصالحات بماند. همین هم شد که در همان محلی که پسرم تصادف کرد یک پایگاه امداد و نجات جادهای برای جمعیت هلالاحمر ساختم تا دیگر هیچ خانوادهای بهدلیل نبود امکانات داغ عزیزش را نبیند. حالا هم تابلویی بر سردر این پایگاه امداد جادهای به نام «هادی»
نصب شده که هر موقع از مقابلش عبور میکنم و نام پسرم را میبینم، غمی همراه با شادی در ذهنم ایجاد میشود. غم بهدلیل از دست دادن پارهتنم و شادی بهدلیل رسیدن به آرزوی هادی که کمک به همنوع و تلاش برای کارهای خیر بود.
اهالی منطقهتان از این کار داوطلبانه و خیر شما استقبال کردند؟
بله، اهالی منطقه از ساخت این پایگاه خیلی خوشحال و راضی هستند چون تمام حوادث منطقه را پوشش میدهد؛ آن هم در این منطقه که پر است از حوادث جادهای، سقوط از چاه و انواع و اقسام مخاطرات کوهستانی. برای حادثه كه هیچ زبان و منطقی سرش نمیشود، حتی چند لحظه هم كافی است كه كار خود را در همین مدت كوتاه به بهترین نحو انجام دهد. بنابراین فکر کردم اگر زمانی اتفاق ناگواری همانند اتفاقی که برای هادی افتاد، رخ بدهد، دیگر افراد حاضر در محل نباید به تماشا بایستند و فقط چشمهای منتظر خود را به پیچ جاده بدوزند تا اورژانس بیاید. هر کسی میتواند در موقع حادثه و تا
رسیدن امدادرسانان، خود یك امدادگر شود، به شرط اینكه آموزشهای لازم را دیده باشد و امروز وقتی میبینم که جوانان منطقه این مهارتها را در این پایگاه آموزش میبینند، مطمئن میشوم که زمان سانحه در این جاده مرگ، خودی نشان خواهند داد و تا رسیدن آتشنشانها مانع گسترش حادثه و خطرناكتر شدن حال مصدومان میشوند، به همین خاطر همه اهالی منطقه از ساختن این پایگاه استقبال کردند. علاوه بر اینها پایگاه به مرکزی برای آموزش جوانان و تربیت نجاتگران هم تبدیل شده است تا گامی در جهت تولید سرمایه برای جمعیت هلالاحمر شوند.
خود شما به پول دیه پسرتان نیاز نداشتید؟ چرا همه آن را وقف کردید؟
به پیشنهاد یکی از پسرهایم که با کارهای عامالمنفعه جمعیت هلالاحمر آشنا بود، دیه هادی را که 35میلیون تومان بود، وقف كردم تا پایگاه امداد جادهای برای نجات همشهریانم بسازم و نام هادی برای همیشه جاودانه بماند. این پول مال من نبود، مال هادی بود. او هم که دیگر زنده نبود تا بتواند خرجش کند، پس باید در راه خودش و برای جاودانه ماندن نامش خرج میشد. به همین دلیل به مسئولان جمعیت هلالاحمر قائن گفتم اگر امكان دارد پایگاه را زودتر بسازید تا من و مادر هادی به آرزویمان برسیم، همین هم شد. تا یکسال بعد با همکاری مسئولان وقت هلالاحمر شورای
شهر این پایگاه به بهرهبرداری رسید.
چه تعریف و چشماندازی برای خدمات خیر و داوطلبانهتان دارید؟
هادی ما بچه اهل و خداشناسی بود. او رفت، اما با وقف، نامش را زنده نگه داشتهایم. از طرف دیگر تصور میکنم که جوانان بیش از هر چیز به الگوی اخلاقی، رفتاری و بومی نیازمندند. برای همین هم باید از متن زندگی جوانان هممحلیایشان مثل هادی من، الگوهایی جذاب ارایه داد که قادر باشند با آنها ارتباط تنگاتنگ و قوی برقرار کنند تا آنها هم فرهنگ داوطلبی و فداکاری را به متن زندگیشان ببرند.