|
کد خبر
۶۳۳۵۴
کپی شد
چشم هایت را ببند و رانندگی کن!
وبلاگ تین نیوز | بیشتر رانندگان معتقدند که وقتی سوار ماشین شدند، و دعاهایشان را خواندند، همین دعاها آنان را حفظ می کند! آن ها حتی صبح پیش از زدن استارت یا در شروع سفر پول خردهایشان را درون صندوق اعانات می ریزند. براین گمانند که جمله روی صندوق نسخه ای است که آنان را رویین تن می کند. دعا و کمک به دیگران خوب است اما چه کسی گفته است که آدم با دعا می تواند چشم هايش را ببندد و رانندگي کند؟
به گزارش سفر آنلاین مسعود مهاجر کارشناس حمل و نقل طی مقاله ای در ماهنامه صنعت حمل و نقل با اشاره به این موضوع که علت وقوع اکثر تصادفات رانندگان هستند گفت: یکی از مهم ترین دلایل تصادفات جاده ای در ایران همین بی خیالی هاست. همین که دعای مادر پشت سر ماست می توانیم تابلوهای محدودیت سرعت و ممنوعیت سبقت را نادیده بگیریم! تابلوهایی که فقط در حضور ماموران راهنمایی و رانندگی و پلیس راه صاحب ارزش می شوند. اگر جاده خالی باشد که دیگر حد و مرزی برای سرعت نیست، به زعم رانندگان، پلیس هم اشتباه کرده است که در آن نقطه تابلوی محدودیت سرعت را نصب کرده است!
مهاجر ادامه می دهد: کدام راننده را می شناسید که هنگام متوقف شدن ماشین اش به وسیله پلیس حداقل از این که مقررات را رعایت نکرده عذرخواهی کند؟ وقتی رانندگان براین گماناند که به خاطر طولانی بودن تجربه یا کار زیاد در جاده به همه رمز و راز مدیریت تردد و ایمنی مسلط شده اند دیگر نیازی هم نمی بینند که حرف های نیروی انتظامی را جدی بگیرند و در جایی که می توانند با ۱۵۰ کیلومتر در ساعت برانند کمتر از ۱۰۰ کیلومتر سرعت را رعایت کنند!
او نوشته است: مشکل این جاست که نیروی انتظامی هم تخلفات رانندگان را جدی نمی گیرد. چه کسی به موتورسیکلت سواران اجازه داده است که چراغ سبز و قرمز را یکی بگیرند؟ چه کسی به رانندگان خودروها اجازه داده که در هیچ نقطه شهر خطوط عابر پیاده را جدی نگیرند؟ چه کسی به رانندگان این حق را داده که هنگام گردش به راست در سر چهارراه ها برتری حقوق عابر را نادیده بیانگارند؟ طبیعی است که اغلب این بی بندوباری ها ناشی از نگرش مقطعی و فصلی نیروی انتظامی به مقوله تخلفات است. در امریکا و اروپا حتی با یک فقره برگ جریمه نه تنها دیگر نمی توانید به رانندگی ادامه بدهید بلکه پرونده تان نزد شرکت های بیمه هم دچار اختلال می شود و سر ماه صورت حساب سنگین تری برایتان پست می کنند. آن جا سابقه تخلفات تا ۷ سال باقی می ماند و هزینه های بسیار بالاتری حتی هنگام خریدن ماشین به دوش متخلف می گذارد. به همین خاطر است که آن ها برای جلوگیری از ثبت تخلف در پرونده شان برای هر ۵۰ دلار تا ۵۰۰ دلار دستمزد وکیل می پردازند تا در دادگاه ثابت کنند که آن تخلف سهواً رخ داده و قصدی در کار نبوده است.
وقت طلاست! چرا زودتر نرسیم؟
مهاجر معتقد است: وقتی به جاده می رویم وقت طلاتر می شود. در تهران و شهرهای دیگر متوجه نمی شویم که هر روز ساعت ها در پشت راهبندان وقت می بازیم! به جاده که می رویم مانند تیری هستیم که به سمت هدف نشانه گرفته باشند، می رویم و نه پشت سرمان را نگاه می کنیم و نه اطراف مان را. انگار طبیعت فقط در جایی است که مقصد ماست. در مسیر راه چیزی برای دیدن نیست!
مهاجر ادامه می دهد: کدام راننده را می شناسید که هنگام متوقف شدن ماشین اش به وسیله پلیس حداقل از این که مقررات را رعایت نکرده عذرخواهی کند؟ وقتی رانندگان براین گماناند که به خاطر طولانی بودن تجربه یا کار زیاد در جاده به همه رمز و راز مدیریت تردد و ایمنی مسلط شده اند دیگر نیازی هم نمی بینند که حرف های نیروی انتظامی را جدی بگیرند و در جایی که می توانند با ۱۵۰ کیلومتر در ساعت برانند کمتر از ۱۰۰ کیلومتر سرعت را رعایت کنند!
او نوشته است: مشکل این جاست که نیروی انتظامی هم تخلفات رانندگان را جدی نمی گیرد. چه کسی به موتورسیکلت سواران اجازه داده است که چراغ سبز و قرمز را یکی بگیرند؟ چه کسی به رانندگان خودروها اجازه داده که در هیچ نقطه شهر خطوط عابر پیاده را جدی نگیرند؟ چه کسی به رانندگان این حق را داده که هنگام گردش به راست در سر چهارراه ها برتری حقوق عابر را نادیده بیانگارند؟ طبیعی است که اغلب این بی بندوباری ها ناشی از نگرش مقطعی و فصلی نیروی انتظامی به مقوله تخلفات است. در امریکا و اروپا حتی با یک فقره برگ جریمه نه تنها دیگر نمی توانید به رانندگی ادامه بدهید بلکه پرونده تان نزد شرکت های بیمه هم دچار اختلال می شود و سر ماه صورت حساب سنگین تری برایتان پست می کنند. آن جا سابقه تخلفات تا ۷ سال باقی می ماند و هزینه های بسیار بالاتری حتی هنگام خریدن ماشین به دوش متخلف می گذارد. به همین خاطر است که آن ها برای جلوگیری از ثبت تخلف در پرونده شان برای هر ۵۰ دلار تا ۵۰۰ دلار دستمزد وکیل می پردازند تا در دادگاه ثابت کنند که آن تخلف سهواً رخ داده و قصدی در کار نبوده است.
وقت طلاست! چرا زودتر نرسیم؟
مهاجر معتقد است: وقتی به جاده می رویم وقت طلاتر می شود. در تهران و شهرهای دیگر متوجه نمی شویم که هر روز ساعت ها در پشت راهبندان وقت می بازیم! به جاده که می رویم مانند تیری هستیم که به سمت هدف نشانه گرفته باشند، می رویم و نه پشت سرمان را نگاه می کنیم و نه اطراف مان را. انگار طبیعت فقط در جایی است که مقصد ماست. در مسیر راه چیزی برای دیدن نیست!