… بیبرنامگی از خودشان است
تین نیوز | حسین احمدیزاده، رییس هیات مدیره انجمن صنفی کارفرمایان، موسسات و شرکتهای حمل ونقل کالای برونشهری تهران میگوید تمام معادن یک منطقه باید تولیدات خود را در هر ماه و هر سال مشخص کنند و از طریق تشکلهای صنفی معادن و حمل و نقل تفاهم و برنامهریزی داشته باشند که در هر ماه یا هر سال چند هزار تن محموله باید حمل شود. اگر یک شرکت حمل بداند که بارش در طول سال تامین است، استقبال خوبی میکند و حتی قرارداد سالیانه میبندد.
حسین احمدیزاده، با اظهار تاسف از اینکه هم در بخش تولید و صنعت و هم در بخش معادن، برنامهریزی مشخصی وجود ندارد، گفت:« اگر معادن دقیقا بدانند که در سال چقدر تولید دارند و سالانه باید چقدر حمل داشته باشند، میتوان برنامه حمل دقیق و مفیدی با آنها داشت.»
او درباره نرخ کرایه حمل و نقل جادهای برای مواد معدنی تصریح کرد:« همیشه بخش اعظم هزینههای تولید را به گردن هزینه حمل و نقل میاندازند، در حالی که به این توجه نمیشود که شرکتهای شبهدولتی چقدر قیمت کامیونها را بالا بردهاند. کارخانههای وابسته به دولت قیمت کامیونهایشان را بسیار بالا بردهاند؛ ضمن اینکه کیفیتهای لازم را ندارد، چون قبلا قطعات به صورتCKD وارد میشد ولی الان اکثرا واردکننده جنسهای نامرغوب چینی شدهاند.»
او افزود:« پیش از اجرای هدفمندی یارانهها، ما برنامههای زیادی برای همكاری با معادن داشتیم؛ اما وقتی هزینههای حمل و نقل به دلیل افزایش قیمت روغن، لاستیک، قطعات و کامیون بیشتر شود، دیگر كاری از دست ما ساخته نیست. زمانی که مثلا قیمت لاستیک چهار برابر میشود، ممكن است کرایه حمل هم دو برابر شود؛ این در حالی است كه به محض افزایش کرایه حمل، همه دادشان به هوا میرود ولی توجه نمیكنند که لاستیک از 300 هزار تومان یک دفعه دو میلیون تومان شده است.»
احمدیزاده با اشاره به اینکه در این جریان، شرکتهای حمل، کامیونداران و رانندگان مظلوم واقع شدهاند و هر مشکلی باشد، کاسه و کوزهها را سر مجموعه دست اندرکار حمل و نقل شکسته میشود، گفت:« تمام معادن یک منطقه باید تولیدات خود را در هر ماه و هر سال مشخص کنند و از طریق تشکلهای صنفی معادن و حمل و نقل تفاهم و برنامهریزی داشته باشند که در هر ماه یا هر سال چند هزار تن محموله باید حمل شود. اگر یک شرکت حمل بداند که بارش در طول سال تامین است، استقبال خوبی میکند و حتی قرارداد سالیانه میبندد.»
رییس هیات مدیره انجمن صنفی شركتهای کارفرمایی حمل ونقل کالا تصریح كرد:« البته میشود شرایط خاص (مانند گران شدن دلار و به تبع آن گران شدن قیمت قطعات) را هم با یک ضریبی در قرارداد پیشبینی كرد تا در صورت وقوع، به نسبت آن افزایش، درصدی هم قیمت قرارداد حمل افزوده شود.»
به گفته احمدیزاده، قرارداد با شرکتهای حمل و نقل باید طوری تنظیم شود که شرکت مطمئن باشد بار دارد، چون اگر کامیونی را نگهدارد، اما بار نداشته باشد، همه کامیونداران فعالیتشان را با آن شركت کم یا قطع میکنند.
رییس هیاتمدیره انجمن صنفی کارفرمایان، موسسات و شرکتهای حمل ونقل کالای برونشهری، با تاکید بر اینکه اصولا رابطه معادن با مجموعه حمل و نقل قطع است، توضیح داد:« اشکال کار در این است که معادن اغلب سعی میکنند با خود کامیوندار طرف حساب شوند، شاید به دلیل این که فکر میکنند به راننده کمتر میتوانند کرایه بدهند و به این ترتیب، گاهی کامیونداران برای اینکه بدون بارنامه تردد کنند، از راههای فرعی میروند و موجب تصادفات شدیدی میشوند؛ حتی در بسیاری از اوقات، به جای 20 تن، 30 تن بار روی کامیون میزنند؛ در حالی كه از نظر فنی، ترمزی که برای ماشین 20
تنی طراحی شده، کارایی وزن 30 تنی ندارد و خودش عامل بسیاری از تصادفات در جادهها میشود.»
در چنین شرایطی، احمدیزاده یکی از مزیتهای قرارداد با شرکتهای حمل و نقل را این میداند که :« چون در کمیسیون ماده 12 تخلفات شرکتهای حمل و نقل بررسی میشد، شرکتها خودشان جلوی این گونه تخلفات را میگیرند و چون بارنامه صادر میکنند، برای تعطیل نشدن شرکت، دقت میکرنند که کامیونها درست بار بزنند و رانندگان تخلفی نداشته باشند.»
او درباره علت دیگری که معدنداران بار خود را به کامیونهای متفرقه میدهند، چنین توضیح داد:« یک مشکل این است که معادن درست در زمانی که کامیون کم است، بدون هماهنگی قبلی، از شرکتها تقاضای کامیون میکنند، ولی اگر در عرض سال برنامه معینی وجود داشته باشد، شرکت هم کامیون های لازم آنها را فراهم میکند.»
وی افزود:« هیچ وقت کامیوندار اگر هزینههایش تامین باشد، قیمت کرایه را طوری بالا نمیبرد که در این بازار رقابت و کم باری شکست بخورد، ولی وقتی قیمت قطعات چند برابر میشود، مجبور است که کرایه حمل را تا حدی بالا ببرد که آن را جبران كند. اگر در قراردادها این نوسانات قیمت پیشبینی شود، من فکر نمیکنم مشکلی در حمل و نقل مواد معدنی وجود داشته باشد.»