◄ دغدغه همه روزه ایمنی مهمتر از نامگذاری دهه ایمنی است
وبلاگ تین نیوز، حسین قاسمی نژاد | آیا میدانید در سال 92 تعداد 17هزار و 994 نفر بر اثر تصادفات در كشور ما كشته شده اند؟
آیا میدانید در سال 92 تعداد 315هزار 719 نفر بر اثر تصادفات در كشور ما مصدوم شده اند؟
آیا میدانید بین سالهای 84 تا پایان 92 تعداد 202 هزار 300 نفر بر اثر تصادفات در كشور ما كشته شده اند؟
آیا میدانید بین سالهای 84 تا پایان 92 تعداد 2میلیون و571 هزار 364 نفر بر اثر تصادفات در كشور ما مصدوم شده اند؟
آیا میدانید سال گذشته چند جوان و كودك نوگل در اثر حادثه رانندگی در كشور و شهر شما پرپر شد؟
آیا میدانید در سال گذشته چند نفر در اثر سانحه رانندگی در شهر شما كشته و مصدوم شدند؟
آیا میدانید 16 نفر از هر 100 نفر كشته شدگان سوانح رانندگی زن خانه دار است؟
آیا میدانید 31 درصد تلفات حوادث رانندگی، جوان هستند؟
آیا میدانید 43 نفر از هر صد نفر كشته شدگان سوانح رانندگی، سرنشینان وسیله نقلیه است؟
آیا میدانید 13 نفر از هر صد نفر كشته شدگان سوانح رانندگی، عابر پیاده است؟
آیا میدانید 18 نفر از هر صد نفر كشته شدگان سوانح رانندگی، موتور سیكلت سوار است؟
آیا میدانید 59 نفر از هر صد نفر كشته شدگان سوانح رانندگی، ضربه مغزی شده است؟
آیا میدانید 31 نفر از هر صد نفر كشته شدگان سوانح رانندگی، به خاطر عدم رعایت فاصله با اتومبیل جلویی فوت كرده اند؟
اینها جملات دردناكی است كه هر روزه در رسانه ها، جراید، شبكه های مجازی و ...شنیده میشود.
شوخی نیست که یک ملت هر ساله حدود سیصد هزار نفر از افراد خود را کشته یا مجروح کند؛ چون دارد به سر کار، مهمانی، خرید و یا مسافرت می رود. تنها در دهه 80، بالغ بر 241 هزار قبر برای کشته های رانندگی حفر شده و شمار زیادی نیز مجروح شده اند که تعدادی از آنان باید باقی عمر را بر روی تخت و یا ویلچر بگذرانند...
آری در بین آمارهای مختلف در زمینه تلفات انسانی هیچ آماری وحشتناك تر و غمبار تر از ارقام تصادفات رانندگی نیست كه مجموعه ضایعات انسانی آن در سال بیش از هریك از بلایای طبیعی است. راهزن به امان حوادث همچنان در جاده های كشور بیداد میكند به طوریكه امروزه حوادث رانندگی در كشور ما به صورت یك اپیدمی در آمده و كمتر روزی را شاهدیم كه خبری از تصادف به گوش مردم نرسد.
تصادفات حاصل اشتباه و نقص یكی از 3 عامل انسان، جاده و وسیله نقلیه است. مادامی كه هریك از این 3 عامل وظیفه خود را به درستی انجام دهند و بدون عیب باشند، حادثه اتفاق نمیافتد اما اگر یكی از سه عامل در انجام وظیفه تعلل و قصور ورزد یا معیوب باشد، هیچ اتفاقی ناگواری دور از انتظار نیست.
به عنوان مثال، سه روز پس از پایان دهه ایمنی راه ها (14لغایت 25 آبان 93)،در تاریخ 28 آبان در پی وقوع حوادث ناگواری كه در یكی از محورهای استان خراسان شمالی رخ داد بر اثر 3 حادثه (برخورد اتوبوس با كامیون، واژگونی اتوبوس و مینی بوس) متاسفانه در طول یك ساعت، 10نفر از هموطنان جان خود را از دست داده و تعدادی نیز مجروح شده اند (به طوریكه آن روز چهارشنبه خونین خراسان شمالی نامگذاری گردید). افرادی كه با هزاران امید و آرزو به قصد مسافرت و زیارت، كوله بار خود را بسته اند دریغ از اینكه با بی توجهی یك نفر و همچنین كم عرض بودن و نقص جاده سرنوشتی سیاه نصیبشان گردیده است.
آری، بسیارند از اینگونه تصادفات در كشور ما كه هرساله سرمایه های كشور را به راحتی به كام مرگ میكشاند در حالیكه با صرف سرمایه ملی سالیان طول میكشد تا افرادی با تجربه و تحصیل كرده جایگزین نمود.
همانگونه كه ذكر شد 14 تا 25 آبان هر سال در كشور به عنوان دهه ایمنی راه ها نامگذاری گردیده تا به با ایجاد عزم ملی برای کاهش حوادث رانندگی، شروع و فرصتی مغتنم برای كاهش همیشگی تصادفات باشد. تجربه اولین دهه در كشور نشان داد در برخی استانها ادارات، سازمانها و نهادهای ذیمدخل در امر فرهنگ ترافیك و ایمنی هیچ برنامه مشخصی در خصوص اقدامات ایمنی و ترویج آن نداشته اند و سردرگمیدر این موضوع مبرهن بوده است. آیا به راستی بدون داشتن یك برنامه ریزی دقیق و مدون (بلند مدت) برای تمام دستگاه ها، میتوان به هدف اصلی خود كه كاهش حوادث است دست یافت؟
آیا به واقع ایجاد دغدغه همه روزه ایمنی و فرهنگ سازی ترافیك مهمتر از نامگذاری دهه و یا هفته نیست؟
آیا باید همچنان تصادفات جاده ای خانواده های بسیاری را داغدار كند و زخم های خود را بر جان جامعه بگذارد؟ آیا باید همچنان خود را به درصد كاهش آمار فوتی ها و مصدومین دلخوش سازیم و در تصادفات تقصیر را گردن این و آن بیاندازیم؟
چند انسان، چند ایرانی دیگر باید قربانی شوند تا از رضایت به حداقل ها دست برداریم و دنبال چاره ای اساسی برای میزان تاسف بار تصادفات و تلفات جاده ای باشیم؟؟.
آری، ایمنی در حمل و نقل جاده ای و تحقق راهبرد ایمنی وظیفه تمام دستگاه ها و در درجه اول همراهی مردم است. لذا باید تمام دستگاه های مرتبط مانند وزارت راه و شهرسازی، وزارت كشور، طراحان و شركتهای سازنده خودروها، آموزش و پرورش، رسانه ها، قانون گذاران و مسئولان و... در كشور كه میتوانند نقش مهمیدر ارتقای ایمنی جاده ای ایفا نمایند، با ارائه برنامه و مكانیسمهایی درخصوص افزایش تسهیلات و تجهیزات برای مقابله با تلفات ناشی از حوادث جادهای نه تنها در دهه مذكور بلكه در طول ایام سال از تعداد تلفات جاده ای بكاهند. لذا ایجاد دغدغه همه روزه ایمنی در تمامی مردم و
مسئولین مهمتر از نامگذاری دهه ها و هفته ها است و باید برای همه روزهای سال شعار "دهه ایمنی راه ها و مسئولیتهای ما " را به عنوان سرلوحه اقدامات قرار داده و بدانیم اكنون زمان عمل است.