ما مخاطب بحثشما نیستیم / خرید ناوگان برای شرکتها توجیه اقتصادی ندارد…
تین نیوز | متأسفانه ما دیگر مخاطب سوال شما نیستیم چون دیگر شرکتهای حمل و نقل مصرفکننده محصولات کارخانههای خودروسازی نیستند. در زمان قدیم، ما کامیوندار هم بودیم یعنی ناوگان را در اختیار داشتیم، اما اکنون به دلیل سیاستگذاریهای نادرست دولت دیگر شرکت مالکی وجود ندارد. در گذشته، ایرانخودرو برای شرکتها اعتبار قائل بود و هر چند دستگاه خودرو را در قبال گرفتن سفته تحویل میداد؛ الان هم شاید مایل باشد، اما ما دیگر رغبتی به این کار نداریم.
وقتی میبینیم که اگر راننده باشیم و مالک کامیون محسوب شویم، نه مالیات چندانی دارد و نه هزار و یک دردسر حقوقی دیگر؛ اما اگر به عنوان یک شرکت، مالک چند دستگاه کامیون شناخته شویم، باید با انواع سازمانها از دارایی گرفته تا شهرداری و ... سر و کار داشته باشیم؛ پس چرا بايد سراغ چنین ریسکی برویم؟!
به طور مثال، من 50 دستگاه کشنده ایویکو خریدم و برنامه داشتم شرکت کریر توانمندی تأسیس کنم؛ در آن زمان تازه بحث مالیات بر ارزش افزوده مطرح شده بود که از 3 درصد و 4 درصد شروع شد و الان به 8 درصد رسیده و در آینده احتمالا به 20 درصد میرسد. با این شرایط ديگر سرمایهگذاری توجیه اقتصادی ندارد. وقتی رانندهاي که کامیون به نام خودش باشد، مشمول یک نوع مالیات بر کارکرد است که بسیار جزئی است (حدود400 هزار تومان)؛ اما مالیات منِ شرکت به ازای هر کامیون به سالی سه تا چهار میلیون تومان میرسد، چظور ميشود سرمايهگذاري كرد؟!
باید در گذشته، تسهیلات نوسازی ناوگان به شرکتها داده میشد، نه اشخاص. در این صورت هم کار دولت آسانتر بود، هم خودروسازان و هم شرکتهای کریر موفقی داشتیم، اما ماشینها را قسطی به رانندهها فروختند و همه را درگیر مشکل اقساط وامها کردند. من با رانندههای زیادی سر و کار دارم و به جرأت میگویم که از همان زمان آمار تخلفات به شکل تصاعدی در بخش حمل و نقل بالا رفت. به طور خلاصه، يك برنامهریزی نادرست ما را به اینجا رساند و رانندهها هم گرفتار شدند.
من به شخصه 15-16 سال است که اصلا از بحث کامیون و تفکر کامیونداری خارج شدهام، چون اگر یک کامیون نو با قیمت 600 میلیون تومان بخرم، باز هم مجبورم با رانندهای که یک ماک جنگی 50 میلیون تومانی دارد، رقابت کنم، آیا عاقلانه است؟! او که سرمایهگذاریاش 50 میلیون است، همان دستمزدی را میگیرد و درآمدی را دارد که من با 600 میلیون تومان دارم. حالا اگر بروم کامیون دستدوم بیاورم که هزینههای سربارم بیشتر هم میشود و هیچ گونه توجیه اقتصادی ندارد!
اصلا شما فکر میکنید مملکت ما نیاز به خرید کامیون دارد؟ در حال حاضر، ما 80 هزار دستگاه کامیون اضافی داریم. اگر بتوان سرمایه حملونقلچی را به حمل و نقل برگرداند، کار بسیار بزرگی است. من در زمینه حمل و نقل بینالمللی و داخلی کار میکنم، اما سرمایهام را از حمل و نقل بیرون آوردهام. چرا؟ چون انگیزه و درآمدی نیست. در ناوگانی که 80 هزار کامیون اضافه باشد، دیگر فرصت رقابتی وجود ندارد، پس در حوزه دیگری سرمایهگذاری میکنیم.
ابتدا باید سرمایه را به حمل و نقل برگردانیم، اما اين كار با «اجبار» عملي نميشود. سازمان راهداری سالهاست که سعی میکند این سیاست را اجرا کند و به طور مثال میگوید 50 دستگاه کامیون تهیه کنيد تا من هم مجوز شرکت توانمند استانی را به شما بدهم، اما وقتی بررسی میکنيم، تجربه میگوید که اصلا صرفه اقتصادی ندارد. زمانی اشخاص از این طرح استقبال میکنند که بازار رقابت آزاد شود و روی سرمایه شما، کس ديگری مدیریت نکند. مگر قانون تجارت نمیگوید نرخ حمل توافقی است؛ پس چرا سازمان تعزیرات به این موضوع وارد میشود؟ چرا سازمان راهداری باید تكليف كند که
تنها 8 درصد کمیسیون بگیريم. در این شرایط، خدمات رشد نمیکند و سرمایهگذاری بیشتری صورت نمیگیرد.
ما در زمان آقای احمدینژاد، به دولت پیشنهاد کردیم که اگر حقوق گمرکی واردات خودرو حذف شود، کانون راسا اقدام به واردات كاميون میکند؛ فقط باید بابت صرفهجويي گازوئیل، به ما سوبسید بدهند. مقایسهها نشان میدهد این 300 هزار دستگاه خودروی فرسوده، شش میلیارد لیتر گازوئیل بیهوده میسوزانند.
به جاي اينكه که دولت مجبور باشد برای اداره چرخه حمل و نقل فعلی، مقادیر قابل توجهی گازوئیل سوبسيدي مازاد، به خودروهای فرسوده بدهد، اقدام به حذف عوارض و حقوق گمرکی کند تا ورود ناوگان نو که گازوئیل کمتری مصرف میکنند، هم برای دولت و هم برای سرمایهگذار مقرون به صرفه باشد.