دستدوم
تین نیوز | در تاریخ آمده است كه فرانتس مایر، جاسوس آلمانی، در ملاقات با رضاشاه كه بین دو جبهه متحدین آلمان نازی و متفقین گیر كرده بود، وعدههایی داد: اگر در مقابل متفقین ایستادگی كنید، وقتی به منطقه رسیدیم، نجف و كربلا را به ایران میدهیم و 17 شهر قفقاز را كه روسها گرفتهاند، به ایران پس خواهیم داد. این در همان زمانی بود كه آلمانها به شوروی حمله كرده و شوروی با انگلیس و آمریكا متحد شده بود. قزاق خوشخیال ایرانی، با این تصور كه آلمان، روسیه را درخواهد نوردید و به زودی به ایران میرسد، از اولتیماتوم انگلیس و آمریكا و شوروی كه كاملا در كنار مرزهای
ایران بودند غفلت كرد. این نادانی و تصمیم غیرعاقلانه، خیلی زود به اشغال ایران از شمال و جنوب انجامید؛ اشغالی آنقدر وخیم كه شاه را از كشورش اخراج كردند و كشوری را كه میتوانست با تصمیم عاقلانه، از فرصت ارائه خدمات به متفقین هم برای كسب درآمد و هم برای كسب استقلال استفاده كند، به مدت نیم دهه، به اشغال قوای بیگانه و خدمترسان بیجیره و مواجب درآورد. ایران را بعدا به تعارف «پل پیروزی» نامیده، اما آن را در جبهه متفقین قرار ندادند: كشوری «دستدوم» كه به عنوان متحد بالقوه آلمان اشغالشده، باید به ناچار راه و امكانات خود را در اختیار متفقین قرار
میداد. یك دستاورد «شعور استبدادی» حداكثری!
البته این استعداد درخشان برای ما ایرانیها امری نادر نیست. گویا در شمار دستهدومیها بودن، حاصل رویههای ژنتیكی ماست و بعید است حاصل عامل دیگری باشد: میگویند از 66 پورشه پانامرا ویژه خاورمیانه، 26 دستگاه آن در ایران است، اما از اینكه ما مجبوریم كامیون دستدوم خارجی وارد كنیم، حرف میزنند؛ قبول دارند كه طی هشت سال، 800 میلیارد دلار پول را زمین زدهاند، اما به قیمت هر سال چندین ده- یا صد- كشته سفرهای هوایی، هواپیمای غیر دستدوم- حتی از چین- نخریدهاند! در عملیاتی كاملا هماهنگ، روستای تركمننشین عراق را در حالی كه آمریكاییها از راه هوا با
هواپیما و موشك از نقطه خاصی میكوبیدند؛ ایرانیها از همان نقطه از راه زمین آزاد كردهاند، اما در ائتلاف بینالملل ضد داعش، آمریكاییها برای دعوت از ایران، این پا و آن پا میكنند. به جای ما كشورهایی مثل ایسلند و جزایر اقیانوس اطلس عضو میشوند و امتیاز میگیرند و ما هم از سر ناچاری همان «پیف پیف» معروف را بروز میدهیم. دیگر حتی وعده سر خرمن الحاق شهرهایی به ایران راهم نمیدهند. چقدر ارزان شدهایم!
اندكی پس از آزادی افغانستان از قید طالبان، باز هم همین استعداد بود كه ریشه ناتوانی كامیونهای ایرانی در ورود به خاك و جادههای افغانستان شد: ماههایی قبل از آن، در ائتلافی پنهان، در حالی كه پاكستان اجازه نمیداد هواپیماهای جنگی آمریكایی برخاسته از عرشه ناوهای هواپیمابر یا پایگاههای دیگر، از فضای پاكستان به سراغ طالبان بروند، سخاوتمندانه اجازه دادیم از فضای هوایی نوار شرقی كشور استفاده كنند، اما امتیازی نگرفته بودیم، برای آمریكاییها خوشخدمتی كرده بودیم. دستمزدش؟ چون معاملهای پنهان بود، فقط توانستیم دلخوش شویم كه:« بگذار بگذرد،
چون دشمنِ دشمن من است».
دستهدومیها در معاملات و مذاكرات پنهان چیز دندانگیر و به درد اقتصادخور گیر نمیآورند؛ فقط ممكن است گریبان را در برخی مسائل بهخصوص رها كنند: خلاصی از مسائل «دستدوم»