◄ دلواپسان هزاران کشته در جادههای ایران کجایند؟
وبلاگ تین نیوز، علیرضا اسماعیلی | ایران از نظر وقوع حوادث ترافیكی به عنوان یكی از كشورهای با نرخ بالای موارد مرگ و میر و جراحت ناشی از تصادفات به حساب میآید حوادث رانندگی در کشور به صورت یك مشكل جدی سلامت نمود پیدا كردهاست و روزانه حدود 55 نفر جان خود را از دست میدهند.
درحال حاضر کشتههای سوانح رانندگی، بیماریهای قلبی و سرطان سه عامل اصلی مرگ و میر کشور ما میباشد و در حدود ۳۰ درصد ازکل مرگ و میرها در ایران براثر سوانح و حوادث است که این رقم در دیگر کشورها کمتر از ۱۲ درصد است و حدود بیش از ۷ درصد از درآمد ناخالص ملی هزینه حوادث ترافیکی میشود.
هزینه های مستقیم از جمله هزینههای درمانی و توانبخشی هزینه های بعد ازفوت و هزینه های نگهداری معلولین ناشی از تصادفات و افزایش بار معلولیت در جامعه و هزینه های جبران خسارت از جمله پرداخت دیه و هزینههای غیر مستقیم مثل بروز و ایجاد مشكلات روحی و روانی در خانواده های حادثه دیده و هزینه های ناشی ازدست رفتن نیروی كار دائم یا موقت از جمله مشكلاتی است كه بعد از وقوع حوادث رانندگی گریبانگیر خانواده ها میشود.
تخمین زده میشود که حدود 1.2 میلیون تلفات جانی جاده ای در سال در سراسر جهان رخ میدهد و کشورهای در حال توسعه حدود 85 درصد را به خود اختصاص میدهند در حالی که بالاترین میزان تلفات ناشی از صدمات رانندگی متعلق به آفریقا است (28.3 در هر 100000 نفر جمعیت) در مقایسه، این میزان برای اروپا 11 است. انتظار میرود تا سال 2020 میزان تلفات ناشی از صدمات رانندگی جادهای در جهان افزایش یابد. تا آن زمان، صدمات رانندگی جادهای رتبه سوم را در میان علل معلولیت افراد در زندگی خواهد داشت.
بیش از نیمیاز تمام قربانیان تصادف جادهای را افراد 15 تا 44 ساله تشکیل میدهند که حدود 73 درصد از آنها مرد میباشند؛ همچنین 60 درصد موارد معلولیتهای مادامالعمر سالیانه به علت صدمات ترافیک جادهای بوده است. نکته قابل تامل اینکه افراد در این بازه سنی، در کارآمدترین و درآمدزاترین سالهای عمر خود هستند به طوری که پس از مرگ یا معلولیت آنان، خانوادههایشان ضررهای مالی قابل توجهی را باید متحمل شوند.
استاندارد شاخص بینالمللی کشتهشدگان تصادفات -رانندگی به ازای هر10هزار وسیله نقلیه 2.5-1 نفر است، به نحوی که این رقم در کشورهای اروپایی 2 نفر، آمریکا یک نفر، ژاپن 1.4 نفر، استرالیا 1.8 نفر و در برخی کشورهای در حال توسعه آسیایی نظیر ترکیه، تایلند، مالزی و ... که خط-مشی استراتژی WHO را پیاده نمودهاند، این میزان بین 5.7 تا 12.7 نفر متغیر است و در کشور ایران طی سال 1384 بین 18- 19 نفر در هر 10 هزار وسیله نقلیه برآورد شده است؛ این در حالی است که در اروپا خط مشی بر مبنای «حتی یک کشته پذیرفته نیست» میباشد. توجه شود به آیه شریفه 32 سوره مائده قران
مجید ( وَ مَنْ أَحْیاها فَکَأَنَّما أَحْیَا النَّاسَ جَمیعاً وَ ... و هر کس انسانی را حیات بخشد ( از مرگ نجات دهد )گویی همه مردم را زنده کرده و...
بررسی مقایسهای نسبت تعداد کشتهها به تعداد کشته و مجروح در کشورهای مختلف حاکی از آن است که این میزان در انگلستان و آمریکا در پایینترین و در هندوستان و ایران در بالاترین حد میباشد.
در ایران نرخ متوسط رشد تولید ناخالص ملی در بهترین شرایط 6.6 درصد بوده اما آمارها نشان میدهد سالانه هزینه مستقیم اقتصادی که تصادفات جادهای به کشور تحمیل میکنند حدود هفت درصد از تولید ناخالص ملی و به عبارتی روزانه 20 میلیارد تومان است. این رقم البته از کل اعتبارات سالانه وزارت راه و ترابری تجاوز میکند و این نکته را اثبات میکند که زیانهای ناشی از تصادفهای جادهای میتواند مانعی برای رشد اقتصادی کشور تلقی شود.
ارزیابی هزینههای تصادفات و صدمات جادهای میتواند به جوامع کمک کند تا به جدیت مشکل تصادفات و صدمات جادهای و فوائد سرمایهگذاری در اقدامات جلوگیری کننده از تصادفات و صدمات جادهای پی ببرند. بسیاری از کشورهای پردرآمد، این ارزیابیها را سالانه با در نظر گرفتن هزینههای مستقیم (شامل موارد تأمینکننده سلامتی و توانبخشی) و هم غیرمستقیم (مانند هزینه زمان از دست رفته برای مصدومان، فعالیتهای پلیس، شرکتهای بیمه، اورژانس و خدمات امداد جادهای) انجام میدهند.
به طور متوسط بیماران مصدوم ناشی از حوادث ترافیکی 13 تا 30 درصد از کل بستری شدگان مراکز درمانی را تشکیل میدهند و 48 درصد اشغالی تختهای جراحی در بعضی از کشورها مربوط به مصدومین حوادث ترافیکی است.
هزینههای پزشکی و کاهش قدرت و توانایی (مصدوم) نمیتواند زیانها و پی آمدهای روانی اجتماعی ناشی از حوادث ترافیکی را خیلی تحت تاثیر قرار دهد. عوارض روانی و اجتماعی (در صورتی که به درستی سنجیده شوند) هزینههای پزشکی، و کاهش کارایی (فرد مصدوم) را بیشتر نمایان میسازند.
مطالعه ای که درکشور سوئد انجام شده است، نشان داده که میزان بالایی از عوارض روانی اجتماعی به دنبال تصادفات ترافیکی (حتی به دنبال آسیب ها کوچک) وجود دارد. تقریباً نیمیاز افراد تحت مطالعه، تا دو سال بعد از تصادف، وجود و تجربه اضطراب هنگام سفر را گزارش کرده اند. ترس، درد و خستگی نیز یافته های شایعی بوده اند. 16 درصد از افرادی که شاغل بوده اند، نتوانسته اند پس از حادثه به کار خود بازگردند. تصادفات ترافیکی بار سنگینی از هزینههای اجتماعی و اقتصادی را به افراد خانواده و دوستان مصدوم وارد میکند.
در مطالعه دیگری که بر روی چگونگی اداره زندگی با حضور یک فرد آسیب دیده انجام شده است، گزارش شده که در بعضی خانوادهها اجبارا الگوی زندگی و کار روزانه تغییر کرده، حدود یک سوم آنها درآمدشان را از دست داده و حتی در بعضی موارد، حضور یک فرد آسیب دیده در خانواده باعث شده است کودکان از مدرسه رفتن باز بمانند. در اتحادیه اروپا یک مطالعه جامع پیرامون خسارات فیزیکی، روانی و مادی وارد آمده به قربانیان و خانواده آنها در نتیجه حوادث ترافیکی انجام شده است. نتایج به دست آمده نشان داده که 90 درصد خانوادههای افرادی که کشته و 85 درصد خانواده های افرادی که معلول
شدهاند، افت طولانی مدت کیفیت زندگی داشته و در نیمیاز موارد این پیامدها شدید بودهاند.
بنابراین خانواده بسیاری ازافراد فوت شده در تصادفات از لحاظ مالی نیز با مشكلات جدی مواجه میشوند که خود باعث کاهش کیفیت زندگی میشود.
در دهه هشتاد جمعا" 241 هزار و 236 نفر در كشور بر اثر حوادث رانندگی جان خود را از دست دادند كه 80 درصد متوفیان مرد و 20 درصد آنها زن بودند.
به طور متوسط در دهه 80 سالیانه به ازای هر صد هزار نفر از جمعیت ایران، 35 نفر در حوادث رانندگی قربانی شده اند، متاسفانه همین عامل بالای سوانح در کشور باعث شده که سن امید به زندگی در ایران نیز به صورت چشمگیری کاهش پیدا کند.
در حالیکه سالانه بیش از 6 میلیون تصادف و سانحه در دنیا رخ میدهد که تنها 10 درصد از آنها منجر به مرگ میشود ولی این رقم در ایران به میزان قابل توجهی بالاست.
در برخی از كشور های توسعه یافته، استانداردهای نوین ایمنی را با اولویت حفظ جان انسانها به كار بستهاند. به عنوان مثال سوئد برنامه «چشم انداز صفر» را با هدف طراحی راه ها با كمترین میزان ریسك و مخاطره، اجرا نموده است. همچنین تاكید مجامع جهانی بر این است که سیاستمداران و دولتمردان هر كشور میتوانند نقش مهمیرا در امنیت جاده ای و تلاش برای ارتقای این موضوع ایفا نموده و مكانیسم هایی در خصوص افزایش تسهیلات و تجهیزات برای مقابله با تلفات ناشی از سوانح جاده ای در نظر بگیرند.
در این خصوص باید برنامههای را برای گام برداشتن در زمینه استفاده از سیستم هایی امن تر و بهتر در خصوص رسیدن و دستیابی به امنیت جاده ای در نظر گرفت.
همچنین كشورهای جهان برای دستیابی و نزدیك شدن به اهداف توسعه باید با یكدیگر همكاری كنند و به استراتژی های جدید در خصوص حمل و نقل، محیط زسیت و بهداشت دست یابند.
سخن کوتاه کنیم زیرا بیان درد بدون راه درمان خود موجب آزردگی خاطر میشود. لذا باید اذعان کنم عدم وجود متولی درحوزه کلان مدیریت ترافیك كشور و عدم وجود حساسیت لازم در بین مقامات تصمیمگیر از نکات قابل توجه و تامل در بروز این مشکلات است و از همه مهمتر عبور از کنار این فاجعه بزرگ و عدم حساسیت خود دردی بزرگتر. آیا به راستی وقت آن نرسیده تا دلسوزان و دلواپسان ایرانی برای حوادث و کشتههای تصادفات نیز دلواپس و نگران باشند؟ آیا اهمیت فوت حدود 20 هزار نفر و معلول شدن نزدیک به 200 هزار در سال و بی سرپرست شدن جمع زیادی از خانواده های ایرانی و نشستن سایه غم اندوه
بر کودکان بی سرپرست گواه لازم برای دلواپسی نیست ؟
تنها چیزی که باس اجباری شه ایربگ جانبی و پرده ای برای تمامی سرنشینان و سیستم ضد واژگونی برای تمامی خودرو هاست! ما خیلی وقته دلواپسیم ولی قبل از اون نگران تصادفات بودیم!