◄ تبدیل ایستگاه های مترو به پناهگاه؛ ایجاد زیرساخت پدافند غیرعامل و افزایش تاب آوری پایتخت
تبدیل ایستگاه های مترو منطقه ۱۰ به پناهگاه نه تنها یک حرکت نمادین در مسیر توسعه شهری امن تر است، بلکه اقدامی واقعی در جهت حفظ جان شهروندان، افزایش مقاومت زیرساخت ها در برابر حوادث و ایجاد شبکه ای حمایتی برای جامعه شهری محسوب می شود.
چند روز پیش در رسانه ها اعلام شد: با هدف ارتقای سطح آمادگی شهری و افزایش امنیت شهروندان، ایستگاه های متروی بریانک، شهید نواب صفوی، شادمان و کمیل در منطقه ۱۰ تهران به صورت شبانه روزی آماده خدمت رسانی هستند و به عنوان پناهگاه های ایمن در مواقع اضطراری تجهیز شده اند.
به گزارش تین نیوز، کارشناسان معتقدند این اقدام که در هماهنگی میان شهرداری تهران و شرکت بهره برداری مترو انجام گرفته، گامی مهم در جهت ایجاد زیرساخت های پدافند غیرعامل و افزایش تاب آوری شهری محسوب می شود.
به گفته کارشناسان، تبدیل ایستگاه های مترو به پناهگاه های امن می تواند نقش تعیین کننده ای در مدیریت بحران های شهری مانند جنگ، زلزله، حملات احتمالی یا شرایط بحرانی دیگر داشته باشد.
کارشناسان معتقدند این ایستگاه ها به دلیل طراحی مستحکم، قرارگیری در عمق زمین و برخورداری از تهویه، سیستم روشنایی مستقل و دسترسی به منابع آب و برق اضطراری، مکان هایی مناسب برای اسکان موقت شهروندان در زمان وقوع حوادث هستند. از سوی دیگر، حضور مستمر نیروهای انتظامی و امدادی در این ایستگاه ها امکان امدادرسانی سریع و مؤثر را فراهم می سازد.
به باور کارشناسان، هدف از اجرای این طرح، صرفاً پناه دادن به مردم در مواقع بحرانی نیست، بلکه ایجاد حس آرامش و اعتماد عمومی نیز در راس اهداف قرار دارد و با اطلاع رسانی مناسب و آموزش عمومی درباره محل های امن و نحوه استفاده از این مراکز، شهروندان می توانند در شرایط بحران با آگاهی بیشتری رفتار کرده و از خطرات احتمالی بکاهند.
کارشناسان معتقدند این اقدام همچنین علاوه بر بهبود امنیت فیزیکی، جنبه روانی مهمی نیز دارد. آگاهی از وجود پناهگاه های نزدیک محل زندگی، احساس ثبات و آرامش بیشتری در میان مردم ایجاد می کند. همچنین، تجهیز ایستگاه های مترو به امکانات امدادی و پزشکی اولیه، ظرفیت پاسخگویی شهر در زمان بحران را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.
به گفته آنان، تبدیل ایستگاه های مترو منطقه ۱۰ به پناهگاه نه تنها یک حرکت نمادین در مسیر توسعه شهری امن تر است، بلکه اقدامی واقعی در جهت حفظ جان شهروندان، افزایش مقاومت زیرساخت ها در برابر حوادث و ایجاد شبکه ای حمایتی برای جامعه شهری محسوب می شود؛ شبکه ای که می تواند تهران را در برابر بحران ها آماده تر و مصون تر سازد.
