مسافران مترو بدانید و آگاه باشید
تین نیوز | آشنا نبودن شهروندان با حقوق قانونیشان عامل سرگردانی آنها و همچنین پرداخت هزینههایی خواهد بود که مسئولیت آن برعهده دیگری است. در اسلام کرامت انسان موهبتی الهی است. این کرامت از پشتوانه منطقی برخوردار است و ریشه در بعد معنوی و روحانی انسان دارد، چراکه این کرامت را خدا به انسان داده است. حضرت امامخمینی(ره) نیز انسان را ذاتا واجد ارزش و کرامت میداند. ایشان فرمودهاند: «خداوند شما را با کرامت خلق کرده است، آزاد خلق کرده است، شماها ارزش انسانی دارید. ارزش انسانی، بالاترین چیزهاست برای شما و باید این ارزش انسانی را هر چه بیشتر تقویت
کنید.»
با توجه به این نکتهها، شهروندان یک کشور در درجه نخست انساناند، بنابراین خصلت انسان بودن آنها مقدم بر ویژگی شهروندی آنان است. همه انسانها آزاد زاده میشوند و به نام انسان از حقوقی برخوردارند که نمیتوان آن را از کسی سلب کرد و نمیتوان کسی را از داشتن آن محروم کرد، اما در حقوق شهروندی اعطایی، انسان باید در سایه دولتی قرار بگیرد و چنانچه دولت حقوق تعریف شده را که عموما به صورت قانونی درمیآید به او اعطا کند، خواهیم گفت که کرامت انسانی شهروندی رعایت شده است، به عبارت دیگر، انسان شهروند واجد یکسری حقوق اساسی و بنیادین است که منبع و
مبنای این حقوق کرامت انسان است و دستگاههای حکومتی موظفند این حقوق بنیادین را رعایت و حراست کنند (کرامت انسانی و حقوق شهروندی با تکیه بر اصول اسلام و دیدگاه امامخمینی (س)، حجتالاسلام امانالله شفایی).
متاسفانه با وجود تاکید اسلام به کرامت انسانی و حقوق شهروندی در ایران توجه به این مسائل بسیار کمرنگ و حتی گاهی بیرنگ است. مردم بارها و بارها شاهد بیتوجهی مسئولان به آسیبهای وارد به سلامت و اموالشان و حتی بیمسئولیتی آنان در قبال وظایفشان هستند.
نمونه بسیار کوچک و بارز بیتوجهی به حقوق شهروندان در محدوده راهآهن شهری تهران (مترو) است. لازم به ذکر است که با توجه به سخنان معاون بهرهبرداری شرکت راهآهن شهری تهران و حومه (مترو)، تمامی مسافران از زمان ورود به مترو تحت پوشش بیمه حوادث هستند. او گفته که اگر فردی در داخل قطار و در ایستگاه مترو دچار حادثهای شود، تمامی هزینههای آن را بیمه حوادث پرداخت خواهد کرد. (گفتوگوی جعفر ربیعی با خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران).
گویا متاسفانه از حرف تا عمل فاصله بسیار است. گواه این موضوع حادثهای است که این اواخر برایم رخ داد. اینجانب در بعدازظهر روز 12 فروردین امسال در ایستگاه «وردآورد» هنگام خروج از مترو روی سکو سقوط کردم و آسیب دیدم (مسیر تهران به کرج). در این میان با وجود مراجعه به مسئول ایستگاه مذکور و درخواست دریافت نامهای مبنی بر وقوع این حادثه، نهتنها این درخواست انجام نشد بلکه گزارشی نیز از وقوع این حادثه ثبت نشده است. در روزهای بعد با شمارههای 137 و 1888 شهرداری نیز تماس گرفتم. پیگیریهای مکرر و تماسهای تلفنی و ارسال شرح حادثه به شورای اسلامی شهر تهران نیز در
تاریخ 25/1/1395 صورت گرفت، اما تاکنون هیچ پاسخی مبنی بر پیگیری و پذیرش مسئولیت موضوع از سوی مراجع مسئول ارایه نشده است.
حال سوال این است: الف- در کشور جمهوری اسلامی ایران که به کرامت و ارزش انسانی توجه ویژه شده است، چرا هیچ ارگانی پاسخگوی آسیب وارد بر شهروندان و توجه به حقوق آنان نیست؟
ب- آیا چنین برخوردهایی باعث آسیب هر چه بیشتر به سرمایه اجتماعی کاهشیافته ما نخواهد بود؟
ج- آیا ارزیابی ریسک تمام مخاطرات ممکن در این پروژه عظیم و برای تمام مسیرهای مترو به صورت اصولی و جدی انجام شده است؟ آیا بازبینی و نگهداری ابنیه، تجهیزات و تأسیسات این فضا در حد مطلوب است؟
د- چرا باید فرد حادثهدیده، هزینه قصور دیگری در ثبت حادثه و نهاد مسئول را بپردازد، حتی بهدنبال اثبات وقوع حادثه باشد؟ چرا باید شهروندان تاوان بدبینیها را بپردازند؟
ه- مسئولیت شرکت بهرهبرداری مترو تهران و حومه در برابر چنین حوادثی چیست؟
و- آیا بهنظر نمیرسد به لحاظ انسانی و اخلاقی لازم است به فرد حادثهدیده کمک شود یا باید او را به هزارتوهای پرپیچ و خم هدایت کرد؟
ز- آیا شماره سهرقمی (که ظاهرا برای موارد اضطراری است) 137 شهرداری و شماره 1888 اهداف مورد نظر را تأمین میکنند؟
شاید این جمله را بارها در فیلمها شنیدهایم «آسوده بخوابید، شهر در امن و امان است». اما گویا این روزها نهتنها نمیتوان آسوده خوابید بلکه نمیتوان آسوده زندگی و آسوده تردد کرد.
در پایان چنین انتظار میرود که بررسی مخاطرات فضای مترو و ایستگاهها، بازبینی و نگهداری تأسیسات و اصلاح آنها، اقدامی حیاتی و عاجل شمرده شود تا سلامت و جان انسانها در اولویت قرار گیرد. متاسفانه به نظر میرسد چنین موردی رعایت نشده است.
به نظرم این ادامه سیاست استثمار و بهره کشی جسمی و روانی در واحد های صنعتی از قشر طبق کارگران و مستضعف میباشد. این بویی که داره به مشام میرسه بوی فساد و سوی مدیریت و پا گذاشتن بر گلوی کارگران و خانواده هاشان ست..ادمهای ظالم و خودخواهی که در نقش های بدنه و سیستم دستوری قرار گرفتند و هر روز چنگ در صورت کارگران میکشند. سیستمی که پاسخ گو نیست.جوابشان از بالا به پایین ست. استخدامهای فرمایشی و جواب هایی که بیشتر حاکی رد پای ظلم و عداوت دارد و انسان را به یاد نظام کثیف برده داری قرون وسطی میاتدازد.اما سکوت و توقف خوب نیست و حق گرفتنی ست برادر.
به نظرم این ادامه سیاست استثمار و بهره کشی جسمی و روانی در واحد های صنعتی از قشر طبق کارگران و مستضعف میباشد.این بویی که داره به مشام میرسه بوی فساد و سوی مدیریت و پا گذاشتن بر گلوی کارگران و خانواده هاشان ست..ادمهای ظالم و خودخواهی که در نقش های بدنه و سیستم دستوری قرار گرفتند و هر روز چنگ در صورت کارگران میکشند. سیستمی که پاسخ گو نیست.جوابشان از بالا به پایین ست. استخدامهای فرمایشی و جواب هایی که بیشتر حاکی رد پای ظلم و عداوت دارد و انسان را به یاد نظام کثیف برده داری قرون وسطی میاتدازد. اما سکوت و توقف خوب نیست و حق گرفتنی ست برادر.