فرهنگ اتوبوسسواری
تین نیوز | واقعیت چیست؟ ما هم میدانیم که تهران اتوبوس کم دارد، اتوبوسهای تندرو کم دارد.
ما هم مردم این پایتخت شلوغیم و بهتر از منتقدان میدانیم كه تهران در حال انفجار جمعیتی و حمل و نقلی است. و نیز بهتر میدانیم كه بعضی رانندهها شاید بدخلقی كنند، رانندگان بعضی خطها شاید كمكاری داشته باشند و چیزهایی از این قبیل. اما نكته اینجاست كه تغییر، یكدفعه اتفاق نمیافتد.
چنین نیست كه شب توی خانهمان بنشینیم و اراده تغییر مثبت در ناوگان اتوبوسرانی را داشته باشیم و یك ماه بعدش، همه چیز درست شود. این كار برنامهریزی میخواهد، اتوبوس میخواهد، پول میخواهد، خیابان و خط ویژه میخواهد، همت میخواهد، زمان میخواهد و فرهنگ شهروندی رفتوآمد با وسایل نقلیه عمومی میخواهد. بهنظرم این آخری از همه چیز مهمتر است، نه؟ ما بیشتر از هر چیز برای بهبود عملكرد ناوگان اتوبوسرانی به فرهنگ اتوبوسسواری نیاز داریم.
فرهنگ به راحتی دیده نمیشود؛ یعنی مثل خانه و ماشین و موبایل نمیتوانید انگشت اشارهتان را به آن سمت نشانه بروید و نشانش بدهید اما در كنار این دیده نشدن، به شدت حضور دارد. بهتر است آن را شبیه به هوا بدانیم كه دیده نمیشود اما طبیعی است كه بدون آن زندگی امكانپذیر نیست. فرهنگ نیز دیده نمیشود اما بدون آن زندگی اجتماعی امكانپذیر نیست. فرهنگ اتوبوسسواری هم اگر نباشد، سفر كردن با اتوبوسها میشود هزار و یك دردسر.
بیشتر ما ممكن است كه وسیله نقلیهای داشته باشیم كه اختصاصی ماست. اما وقتی كه این وسیله نقلیه متعلق به همه است و همه مردم این حق را دارند كه از آن استفاده كنند آن وقت است كه اسم وسیله نقلیه عمومی را روی آن میگذارند. خب، شاید شما در وسیله نقلیه شخصی خودتان بخواهید سیگار بكشید، بلندبلند حرف بزنید،
از تلفن همراهتان استفاده كنید یا هر نوع موسیقی دلخواهتان را گوش دهید اما وقتی این وسیله نقلیه عمومی شد باید خیلی چیزها را رعایت كنید تا همان زندگی اجتماعی كه گفتیم از روند عادیاش خارج نشود و دردسر به وجود نیاید. این خیلی چیزها هم همان فرهنگ اتوبوسسواری است. برای داشتن این فرهنگ هم باید از خودمان شروع كنیم.
درست است كه هر جامعهای مدیران و متولیان فرهنگی دارد اما تا مردم نخواهند، كاری از دست این مدیران و متولیان ساخته نیست و برنامههایشان فقط به درد پركردن بیلانهای كاری خواهد خورد. باید یادمان باشد كه فرهنگ، عمومیتر از آن است كه سادهانگارانه به آن نگاه كنیم و فقط مدیران را راهی این حوزه كنیم و خودمان كنار بایستیم. فرهنگ اتوبوسسواری نیاز به توجه ما دارد تا حال اتوبوسسواری در شهرها خوب شود.