تاکسیهای هوایی در راه آسمان ایران
تین نیوز |قدیمیترین خبر پرواز ایرتاكسی به سال ۸۷ در فرودگاه زنجان برمیگردد. سال ۹۱ هم خبر پرواز «نخستین» تاكسی هوایی كشور در منطقه آزاد ارس منتشر شد و آخرین خبر مربوط به تردد ایرتاكسی به سال ۹۲ و در منطقه ۲۲ تهران باز میگردد.
محسن آزاد، از مدیران سازمان هواپیمایی كشور این اخبار را غیرقابل اعتماد توصیف میكند و میگوید: در حال حاضر تنها یك شركت حمل و نقلی، تقاضای دریافت مجوز برای پرواز ایرتاكسی را به سازمان هواپیمایی كشوری داده است كه هنوز بررسی آن به اتمام نرسیده است.
طبق قانون، هر فعالیتی در حوزه هواپیمایی از جمله استفاده از ایرتاكسی در ناوگان هوایی باید با دریافت مجوز از سازمان هواپیمایی صورت گیرد.
ابراهیم فیروزبخت، كارشناس هوانوردی و مدیر حقوقی یكی از شركتهای هواپیمایی كشور هم پرواز ایرتاكسی در سالهای گذشته را بعید میداند و توضیح میدهد: قبل از انقلاب در كشورمان ایرتاكسی فعال داشتیم ولی از بعد از انقلاب تاكنون این ناوگان، فعالیتی در كشور نداشته است.
ظرفیتها همیشه فراهم بوده
استفاده از ایرتاكسی در صنعت هواپیمایی ما كه بیشتر فرودگاههایش غیراقتصادی و غیرفعال است، حكم رونق دوباره این فرودگاهها را دارد. آزاد هم این مساله را تایید میكند: از آنجا كه از تمامی ظرفیت فرودگاههای كشور با وجود زیرساختهای لازم استفاده نمیشود، ایرتاكسیها، میتوانند فرودگاههای اقماری مانند فرودگاه اراك را به فرودگاه اصلی تبدیل كنند. وی همچنین درباره چگونگی فعال كردن ایرتاكسی توسط شركتهای متقاضی به «كسبوكار» اعلام كرد: سازمان هواپیمایی كشور باتوجه به سیاستهای اقتصاد مقاومتی، به دنبال مقرراتزدایی از صنعت
هواپیمایی است. به همین دلیل هم با شركتهای حمل و نقلی كه درخواست مجوز ایرتاكسی بدهند، در چارچوب قانون و به سهولت برخورد میشود.
فیروزبخت هم ایرتاكسی را حلقه مفقوده صنعت هواپیمایی كشور میداند و درباره استفاده ایرلاینها از ایرتاكسی میگوید: ایرلاینها هم میتوانند ایرتاكسی را به ناوگان خود اضافه كنند، اگر در اساسنامه خود آن را به عنوان بخشی از ناوگان ذكر كرده باشند؛ درغیراین صورت باید به سازمان هواپیمایی كشوری برای دریافت مجوز مراجعه كنند.
خدمات با نیاز مشتریان هماهنگ میشود
فیروزبخت تاثیر ایرتاكسی را با اشاره به مشتریهای ویژه آن اینطور شرح میدهد: پروازهای ویژه یا VIP یكی از شاخههای حمل و نقل هواپیمایی است؛ یك صاحب صنعت كه میخواهد از تهران به شاهرود و از آنجا به گرگان سفر كند، نمیتواند تابع برنامهریزی ایرلاینها باشد اما با ایرتاكسی به راحتی طبق برنامه خود سفر میكند. به گفته فیروزبخت، ایرلاینها هم نمیتوانند به نیازهای صاحبان صنعت و سرمایه پاسخ دهند. درحقیقت استفاده از ایرتاكسی به نوعی شخصیسازی یا متناسبسازی كالا با نیاز و درخواست مشتری است.
وی كه این ناوگان را دارای ظرفیت بالایی برای سرمایهگذاری میداند، ادعا میكند: به چندین شركت و گروه سرمایهگذاری هم توصیه كردهام تا در این بخش سرمایهگذاری كنند.
زیرساختها برای ایرتاكسی مناسبتر است
این كارشناس هوانوردی حتی زیرساختها را هم برای ایرتاكسی مناسبتر میبیند. چراكه ایرتاكسی، انعطافپذیرتر، امكان مالكیت سادهتر، دارای فناوری كمتر پیچیده، دوربرد و دارای نوع عملیات و نگهداری سادهتری است. به عبارت سادهتر، حملونقل آسانتری در مقایسه با ایرلاینها ارائه میكنند.
وی نوع مالكیت ایرتاكسیها را هم متفاوت میداند و توضیح میدهد: امكان مالكیت مشاعی نیز در ناوگان ایرتاكسی وجود دارد؛ به عبارت دیگر، خرید یك هواپیمای دورنیر آخرین مدل كه ظرفیت ۲۰ مسافر را دارد، ۸میلیون دلار است. خرید این هواپیما شاید از توان یك فرد خارج باشد اما با مالكیت مشاعی او میتواند این هواپیما را خریداری كند و به میزان مالكیتش سود یا ضرر كند. راهاندازی شركتهای سهامی در ناوگان ایرتاكسی و سایر ناوگانهای هوایی میسر است.
آزادسازی نرخها مهمترین انگیزه رونق ایرتاكسیها
حمید غوابش، دبیر انجمن شركتهای هواپیمایی كشور هم با اشاره به فراهم بودن امكانات پذیرش ایرتاكسی در كشور، دلیل پا نگرفتن این كسبوكار را به عدم تمایل شركتها به راهاندازی آن نسبت میدهد، چراكه توجیه اقتصادی نداشته و اكنون هم ندارد اما با این حال، وی ابراز امیدواری میكند كه با آزاد شدن نرخهای هواپیمایی، انگیزه بخش خصوصی برای سرمایهگذاری در صنعت ایرتاكسی هم افزایش پیدا كند. دبیر انجمن شركتهای هواپیمایی توضیح میدهد: اگر سرمایهگذار امكان تعریف نرخ كالای خود و انتخاب مسیر پروازی خود را داشته باشد، قطعا به این صنعت وارد میشود. وی
با تاكید بر تغییر فضای كسبوكار هواپیمایی، معرفی ایرتاكسی را به عنوان یك مدل كسبوكار جدید قطعی میداند البته غوابش سودكردن صاحبان ایرتاكسی را نیز مشروط به مدل كسبوكار انتخابی آنها و تحقیقات بازاری كه انجام میدهند میداند.