◄ پیادهسازی ترافیک ترکیبی در تهران نیازمند استفاده از مدلهای اقتصادی
تین نیوز | " برای شهری همچون تهران، بعد از اتوبوس و مترو، چه گزینه ای برای حمل و نقل عمومی مناسب است و در شهرهای مشابه چه گزینه هایی مطرح است؟" این پرسشی بود که اعضای اتاق فکر حمل و نقل در شبکه اجتماعی لینکیدین به آن پاسخ گفتند که پاسخ اعضای این اتاق به پرسش مذکور در ادامه آمده است:
مجید بابایی کارشناس حمل و نقل:
علیرغم توسعه مترو تهران در سال های اخیر اما هنوز شاخص دسترسی شهروندان به ایستگاه های مترو بدون استفاده از سایر مدهای حمل و نقل بسیار پائین است. قطعا بخش زیادی از تمایل مردم در استفاده از وسائط نقلیه شخصی همین دسترسی پائین است. سرمایه گذاری در راه آهن شهری باید بسیار بیشتر از توسعه معابر باشد تا این محدودیت دسترسی به مرور از بین برود. به عنوان نمونه شهری مثل پاریس را در نظر بگیرید که مترو آن مد اول حمل و نقل شهر است. مردم در مناطق مختلف این شهر با کمترین پیاده روی به ایستگاه های مترو دسترسی دارند و لذا کمتراز خودرو استفاده می کنند.
محسن قلی زاده کارشناس حمل و نقل:
متروی تهران سعی كرده است در معابر پر تردد شهر ایستگاه احداث كند ولی چون در شهرداری به طور واقعی طرح جامع شهری نداریم و بدون هیچ پیش بینی و به طور ناگهانی یك پارك تبدیل به یك مجتمع مسكونی یا تجاری می شود و البته سست بودن خاك بعضی مناطق، مترو در جایابی ایستگاه ها با مشكل روبرو شده است.
تابان رضایی کارشناس حمل و نقل:به جای این كه دنبال گزینه جدید باشیم موارد ذیل را مورد توجه قرار دهیم:
- كاهش هدوی مترو به دو دقیقه. به طور حتم این گزینه بسیار مهم بوده و باعث حل بسیاری از مشكلات می شود. با كاهش هدوی قطارها به دو دقیقه افراد بیشتری با آسایش بیشتر می توانند از مترو استفاده نمایند.
- كاهش هدوی اتوبوس های BRT آن نیز مانند مترو
- مطالعه درست و كامل و جامع در خصوص توسعه مترو یا BRT .
- فرهنگ استفاده صحیح هم راهبران و رانندگان وسایل نقلیه عمومی هم مسافران( این مورد بسیار مهم است )
- تصویب قوانین كارآمد و كاربردی و قوی و ابزارهای درست جهت برقراری و اجرای كامل آن
به نظرم باید كمی مكث كنیم. داده ها را تحلیل كنیم و نه به صورت جزیره ای بلكه به صورت یك پارچه مطالعه و راه كار ارایه شود.
حضرتی کارشناس حمل و نقل ریلی:
هر چقدر سیستم های حمل و نقل عمومی بیشتری داشته باشیم تقاضا نیز بیشتر می شود پس باید به موارد دیگری هم فكر كنیم.
اكثر اداره ها، سازمانهای دولتی و نهادهای خصوصی در مركز شهر متمركز شده اند و این خود باعث شلوغی و ازدحام در مناطق مركزی شهر شده و رفت و آمد را نیز مشكل می كند. اگر ساختمانهای دولتی، سازمانها و نهادهای خصوصی در مناطق غیر مركزی مستقر شوند، همین مدهای حمل و نقلی كه در اختیارمان هست می تواند جوابگوی نیاز شهر تهران باشد.
سعید قصابیان کارشناس حمل و نقل ریلی:
فرض کنید ادارات دولتی را اقصی نقاط تهران توزیع کنیم. اگر صبح به میدان جمهوری برویم برای پیگیری کارمان و از آنجا ما را به تهرانپارس پاس بدهند و سپس مجبور باشیم ادامه پیگیری را در منطقه 22 ادامه بدهیم تکلیف چیست؟ شاید زمانی که اینجوری تلف می شود بیش از زمان تلف شده در شلوغی خیابانهای مرکزی شهر باشد.
بهتر است به جای این کار دستگاه بروکراسی کشور را اصلاح کنند و بنده و شما را برای پیگیری امورمان به این طرف و آن طرف شهر حواله ندهند. اگر خدای نکرده پایتخت اداری کشور منتقل بشود آن وقت ممکن است مردم را بین شهرهای مختلف پاسکاری کنند.
راه حل این است که دولت به جای اینکه در اموری که به آن هیچ ربطی ندارد دخالت کند ( مثلا میوه فروشی در شب عید )، به وظائف ذاتی خودش برسد و مکانیزم اداری خودش را اصلاح کند. به عنوان مثال بانکداری الکترونیک توانسته بسیاری از مراجعات به بانکها را حذف کند.
ضمن این که اولویت بندی بین مودهای حمل و نقل و ترجیح دادن یکی بر بقیه لازم نیست. اتوبوس و مترو و تراموا و دوچرخه و خودرو شخصی و تاکسی و موتور سیکلت و . . . هرکدام کار کرد خاص خودشان را دارند، نمی شود یکی را جایگزین دیگری کرد.
باید به دنبال ایجاد شبکه بین این مودهای مختلف بود. همانطور که در حمل و نقل بار مفهوم " حمل و نقل ترکیبی " را داریم در حمل و نقل شهری هم باید "ترافیک ترکیبی" را دنبال کنیم. هیچ الزامی نیست که شهروند فاصله بین مبادی و مقاصد داخل تهران (که معمولا خیلی از هم دورند ) را با یک مود طی کند.
هنر طراحی پارکینگ ها و ایستگاه های شهری در این است که این امکان را به مسافر بدهد که برای رسیدن به مقاصد دور از چند مود بصورت ترکیبی استفاده کند. هدف از طراحی ایستگاه های مترو و اتوبوس و تاکسی و . . . باید ایجاد شبکه یکپارچه باشد.
البته شعار دادن برای ترافیک ترکیبی و شبکه یکپارچه حمل ونقل شیرین و پیاده کردن آن در تهران بسیار پیچیده است. باید به مسئولین طراحی شهری از بابت این پیچیدگی حق داد. شهر تهران با توجه به افزایش دائمی جمعیت و جابجائی پیوسته توده های جمعیتی یک شرایط کاملا متغیر و ناپایدار دارد.
سالهاست که ظرفیت تهران برای پذیرش ساکنین جدید پر شده است. هیچ پیش بینی بلند مدتی نمی توان برای حجم و جهت سفرهای درون شهری انجام داد. اینها همه طراحی را مشکل می کنند. حال آنکه در اکثر شهرهایی که معمولا تهران را با آنها مقایسه می کنیم تغییرات جمعیتی اندک و ثبات برقرار است. شرایط امروز تهران از این نظر بیشتر شبیه بانکوک و دهلی است تا هامبورگ و بروکسل. گمان نکنم کنترل مهاجرت به تهران جز با تدبیر حاکمیت شدنی باشد.
همچنین یاد آوری می کنم که ایجاد شبکه ای از مودهای مختلف حمل و نقل درون شهری نمی تواند بدون استفاده از یک مدل اقتصادی انجام شود. ای کاش دولت به جای اینکه در اموری که به آن هیچ ربطی ندارد دخالت کند ( مثلا واردات واگن به نیابت از بخش خصوصی ریلی) بر روی این مدل اقتصادی کار می کرد. پیاده سازی ترافیک ترکیبی یا هر ایده دیگر شهری را نمی توان بدون محاسبه سرمایه گذاری اولیه و جریان نقدی و پیش بینی هزینه ها و تخمین نرخ برگشت سرمایه انجام داد.
قلی زاده:
موضوع دیگری که اهمیت دارد زمان بهره برداری از طرح های شهری و ایستگاه هی مترو است. تاخیر در بهره برداری از ایستگاه های مترو موجب افزایش خرید خودرو در خانوارها می شود كه با توجه به كمبود جای پارك در تهران مشكلات زیادی را به وجورد می آورد.