جنجال بر سر جای پارک
تین نیوز | حدود ۲۰درصد از ترافیک خیابانهای پرتردد شهرهای بزرگ، ناشی از کمبود یا نبود فضای پارک و حرکت آهسته و توقفهای متوالی خودروها در خیابانها بهمنظور پیدا کردن جای پارک یا دوبله پارک کردن برای چند لحظه است.
پرده اول: درد دل
چند وقت پیش برای زیارت به حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) در شهر ری رفتم و بر حسب اتفاق ماشین را در محلی که مخصوص پارک بود متوقف کردم که دیدم یک نفر با سرعت قبل از اینکه کمربند ایمنی را باز کنم از آن طرف خیابان خودش را به من رساند و سریع شروع کرد به قبض نوشتن. پایین که آمدم گفت: کی برمیگردی؟ گفتم: معلوم نیست. قبض را جدا کرد و زیر برفپاکن گذاشت؛ سر را برگرداند و دید یک ماشین دیگر کمی آنطرفتر میخواهد از پارک خارج شود. سریع به سمت او رفت و مبلغ پارک را از او دریافت کرد. ساعتی گذشت و به سمت ماشین برگشتم که همان پارکبان به سراغم آمد و با نگاهکردن به قبض و ساعت دستش
گفت: هزار و ۵۰۰ تومن. گفتم: مگه چطور حساب کردی که یکساعتونیم شد هزار و ۵۰۰ تومن؟ گفت: نرخش همینه! گفتم نرخش هر یک ساعت ۵۰۰ تا ۷۰۰ تومنه، من یک ساعت و نیم پارک بودم میشه درنهایت هزار تومن. گفت هر چقدر میدی بده. این را که گفت حس کنجکاویام اوج گرفت، پرسیدم؟ این جاهارو از کجا کرایه میکنید و چقدر برای اجاره میدید؟ گفت: ما از پیمانکار میگیریم و پیمانکار هم از شهرداری. پرسیدم حقوق چطور میگیری؟ گفت: حقوق نمیگیریم ما هم اجاره میگیریم. هرچهقدر مکان شلوغتر و پرترددتر باشد درآمد ما بیشتر خواهد بود. البته بستگی به پیمانکار و محل اجاره هم
دارد. میبینی جایی رو شبی ۲۰ هزار تومن کرایه میدن و جاهایی هم هست با شبی ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار تومن کرایه. این تنها تمام کار نیست بعضی مواقع میبینی پیمانکار به محل سری میزند و اگر ببیند آنجا شلوغ است قیمت اجاره آن شب را بالا میبرد و اگر قبول نکنی آن محل را به شخص دیگری اجاره میدهد. ما گرما و سرما و ساعت مشخصی هم برای کار نداریم. صبح زود میآییم و دیروقت برمیگردیم. بارها هم شده که خیلی از رانندهها بدون دادن کرایه پارک میروند و بعضیها هم با ما دعوا میکنند و میگویند پول جای پارک نمیدهند. خلاصه شغل پردردسری است.
پرده دوم: دعوا
یک روز در حال برگشت به خانه بودم که دیدم سر کوچه بسیار شلوغ است. جلو رفتم و دیدم یکی از دوستان خودم است که با همسایه روبهرویی خود در حال بگومگو است. پرسیدم چی شده علی؟
گفت: یک ماه است میگویم ماشینت را جلوی در خانه من پارک نکن، برای رفتوآمد به مشکل برمیخورم اما انگار نه انگار، گوش نمیدهد. صبح زود باید بروم سر کار ولی الان چند وقت است کارم شده زنگ در خانه همسایه را زدن برای برداشتن ماشین. امروز کمی دیرتر به خانه رسیدم و میبینم باز ماشین جلوی در است، زنگ زدهام و میگویم بیا ماشین را بردار میگوید فعلا مهمان دارم بعدا میآیم برمیدارم. آخر اینکه نشد حرف. وقتی میگویم خوب ببر سر خیابون بزار و مزاحم نشو، میگه مگه خیابون رو خریدی؟ من که خودم پارکینگ دارم و ماشین را در کوچه نمیگذارم ولی این همسایه
مراعات نمیکند. وقتی هم میگویم کوچه جای پارک نیست میگوید حیاط خانه ما جای پارک ماشین ندارد. وقتی هم میگویم من چهکار کنم؟ میگوید از آقای فلانی اجازه گرفتهام. مگر فلانی صاحب کوچه است که اجازه صادر میکند؟
کمی آرامش کردم و خواستم که به دعوا پایان دهد و به منزلش برود.
از حمید آقا همسایه روبهروی علیآقا نیز شنیدم که گفت: من در خانه جای پارک ندارم و یک بار که ماشین را سر کوچه گذاشته بودم وسایلش را به سرقت بردهاند، برای همین میترسم ماشین را دورتر از خانه پارک کنم بنابراین مجبورم آن را جلوی در خانهام بگذارم. این دیگر تقصیر من نیست که کوچه متراژ کمی دارد و نمیشود ماشین را بهخوبی در آن جابهجا کرد. این دور و اطراف هم که پارکینگ عمومی وجود ندارد.
پرده سوم: پلیس وارد صحنه جرم میشود، نمیشود!
ماشینم را در یکی از فرعیهای میدان ونک پارک کرده بودم که ناگهان صدای ضربه شدیدی که به شیشه سمت چپ وارد شد من و همسرم را از جا پراند. دیدم راننده ماشین دیگری که اتفاقا از مسیر مقابل و بهصورت کاملا غیرقانونی راه را بر ماشینهای دیگر بسته بود با داد و فریاد و کوبیدن ضربه به ماشین من میخواهد جای پارک را به او بدهم. یک لحظه تصمیم گرفتم با قفل فرمان اتومبیل بروم سراغش و درس عبرتی به او بدهم که تا آخر عمر یادش بماند ولی همسرم که در صندلی کنارم نشسته و بسیار ترسیده بود با التماس از من خواست که اقدامی نکنم و جای پارکم را به آن مرد عربدهکش بدهم.
خیابان شلوغ شده بود و رانندگان دیگر با بوقهای ممتد خواستار حل و فصل هرچه سریعتر موضوع بودند. از پارک درآمدم و ماشین را حدود ۵۰ متر بالاتر در جای مناسبی پارک کردم و برگشتم به محل دعوا. از راننده خاطی خبری نبود ولی ماشین پراید نقرهای رنگش آنجا بود. شماره پلاک ماشین را برداشتم و چون حال همسرم منقلب شده بود برای خرید دارو به داروخانهای که کمی پایینتر بود رفتم و در بازگشت نیز به پلیس ۱۱۰ زنگ زدم و ماجرا را شرح داده و از راننده خاطی شکایت کردم. دیدم از پراید و رانندهاش خبری نیست. منتظر آمدن مامور کلانتری که چند دقیقه با محل فاصله داشت ماندم. پس از گذشت ۲۵
دقیقه ماموری با موتور آمد و بدون آنکه توقف کند رفت و به دویدنها و فریادهای من هم توجهی نکرد. تا ۵۸ دقیقه پس از دعوا ۵بار دیگر با پلیس ۱۱۰ تماس گرفتم و پس از آنکه در تماس آخر اعلام کردم از کلانتری مربوطه به دلیل تاخیر و کوتاهی در انجام وظایف محوله شکایت خواهم کرد تصمیم به ترک محل گرفتم چون دیگر نه از راننده خاطی خبری بود و نه از مامور کلانتری. یک ساعت و ۲ دقیقه پس از نخستین تماس من با پلیس ۱۱۰، از دفتر کلانتری با من تماس گرفتند و گفتند میخواهند شکایت من از آن مرد عربدهکش را پیگیری کنند. با خودم فکر کردم لابد تهدید آخر من کارساز بوده است. برای روز بعد و ثبت
شکایت در محل کلانتری با ماموری که تماس گرفته بود قرار گذاشتم. روز بعد در مراجعه به کلانتری مربوط، ماموران زحمتکش و وظیفهشناس بنده را متقاعد کردند که بهتر است از شکایت خود صرفنظر کنم، ضمن اینکه اصلا نیازی به مراجعه بنده به کلانتری نبود و برای ثبت شکایت به دادسرای منطقه مراجعه میکردم.
اینکه آخر ماجرا چه شد بماند، همینقدر بدانید که در این مواقع و زمانی که مشکلی پیش میآید اگر خواستید از کلانتری شکایت کنید! باید با شماره ۱۹۷ تماس بگیرید و چنانچه شخص یا اشخاصی که با شما به هر دلیلی درگیر شدهاند از محل درگیری گریخته باشند نیز باید به نزدیکترین شورای حل اختلاف مراجعه کنید تا شاید شاید پس از مدتها دوندگی حق به حقدار برسد. هماکنون ناراحت و پشیمانم از اینکه چرا برای حل مشکل خویشتنداری بیشتری از خود نشان ندادم.