◄ عابر پیاده محترم!
وبلاگ تین نیوز، لیلا شهبازی | وقتی به عنوان یک عابرپیاده به خیابان قدم می گذارید خواه ناخواه تحت تاثیر شرایط حاکم بر خیابان شاهد دعوای عابرپیاده و راننده می شوید، چند سالی است که دیگر از آن رابطه محترمانه عابرپیاده و راننده مخصوصا در شهرهای بزرگ خبری نیست.
صحنه خیابان به میدان جنگی تبدیل شده که هر کسی سعی در گرفتن حق تقدم به نفع خویش است. نتیجه این طرز تفکر به افزایش آمار تصادفات در خیابان انجامیده است.
بر اساس آمار رسمی، نیمی از تصادفات رانندگی مربوط به عابران پیاده است، طی سالهای گذشته به دلیل عوامل مختلفی هم عابران پیاده بی احتیاط شده اند و هم رانندگان، صبوری و مدارای خود را از دست داده اند، اگر زمانی حرمت گذاشتن به بزرگترها ارزش محسوب می شد و رانندگان برای عبور مسن ترها، کودکان و زنان نیش ترمزی می زدند تا عابران بتوانند با خیال راحت عبور کنند، در این عصر هم عابران و هم رانندگان افرادی عجول شده اند که هر کسی در اندیشه سریع رسیدن به مقصد است، در این میان اگر همه تقصیرها را به گردن زندگی ماشینی بیندازیم گزاف نگفته ایم؛ ولی اگر به عمق مسئله فکر کنیم گردانندگان
این زندگی ماشین زده ما شهروندان یک شهر هستیم؛ اگر یکسری از رفتارهای نامعقول خود را درمان کنیم به طور حتم شاهد زندگی شهری بهتری خواهیم بود، اینکه الان نه خیابان ما، خیابان است و نه عابرپیاده ما عابر پیاده قانونمند؛ دلیل عمده اش اینست که در قاموس رانندگان ایستادن در پشت خط عابر پیاده مفهومی ندارد. عادت کرده روی خط کشی بیایستند، عابران پیاده هم باید آکروباتیک بازان ماهری باشند تا به سلامت از عرض خیابان عبور کنند.
اگر در کشور ما هم قوانینی مثل رعایت فاصله ایمن جاری بود و رعایت میشد تلفات عابران پیاده به طور حتم کاهش می یافت. اگر در بعضی کشورهای خارجی عابران پیاده آسوده خاطر از خیابان عبور می کنند می دانند که هنگام گردش به راست یک خودرو حق با عابر است و راننده باید حدود دو متر از خط عابر فاصله بگیرد.
به خاطر اعمال قاطعانه این قانون است که عابران پیاده بیشتر از خط کشی خیابان عبور می کنند. مطمئن باشید اگر چنین قانونی در ایران نیز می بود حتما عابران به عبور از خط کشی عابر پیاده ترغیب می شدند. البته چنین قانون هایی لازم و مفید است اما بیش از هر چیز این خود شخص عابر پیاده و راننده است که باید به قوانین پایبند باشد و خود را موظف به رعایت قوانین بداند و این مسئله برمی گردد به آموزش هایی که در کودکی و هنگام شکل گیری شخصیت فرد فراگرفته است.
فراموش نکنیم آموزش در کودکی بهترین شیوه برای تغییر رفتارهای مردم در طولانی مدت است. امری که شاید سالها قبل باید به صورت جدی و عملی بدان اقدام میشد؛ اما بیشتر در حد شعار و چند حرکت نمایشی اجرا و در نهایت متوقف و به تدریج غبارفراموشی بر آن نشسته است.
واقعا عابر پیاده محترم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!