|
کد خبر
۱۱۸۰۰۶
کپی شد
آتش در ایمنی و امنیت شهر
هفتهنامه حمل ونقل|
سعید میرشاهی: اینجا ایران است: تهران، خیابان جمهوری، ۳۰ دی ماه ۱۳۹۵، پلاسکویی که دیگر نیست و آنجا آمریکاست: نیویورک، منطقه منهتن، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مرکز تجارت جهانی و برج های دوقلویی که دیگر نیست. اینجا، امنیت برقرار است اما از ایمنی خبری نیست و آنجا ایمنی برقرار است اما از امنیت خبری نیست! نتیجه کار، یکی است: ریزش! اما دلیل آن نبود این دو است: «ایمنی» و «امنیت». فصل مشترک همه اینها، البته «مدیریت» است! در آستانه تحلیف ترامپ، ساختمان پلاسکو، فروریخت.
نیم قرن ریزش
ساعت ۷:۵۹ پنجشنبه، آخرین روز دیماه، پیر آهنین تجارت پایتخت، نفسهای آخر را کشید و هنوز ظهر نشده، بوی الرحمن آن بلند شد و با عظمت بیش از نیم قرن، تنها در چند لحظه فروریخت: «کل من علیها فان». جز او، همهچیز و همهکس فانی است.
هنوز ۱۱ روز از درگذشت ناگهانی آیتالله هاشمیرفسنجانی که ایران را در شوک فروبرد، نگذشته بود که ریزش ساختمان پلاسکو در خیابان جمهوری و چهارراه استانبول، عزای عمومی دیگری را برای ملت ایران به همراه داشت. البته فاصله آتشسوزی در صبحگاه پنجشنبه تا ریزش آن در حدود ساعت ۱۱:۳۰ دقیقه و نیز ریزش عمودی آن بدون آسیبرسانی گسترده به ساختمان های مجاور، فرصت مناسبی فراهم کرد تا از فاجعه عظیم کشتار چند صد نفری جلوگیری کند.
با این حال، شدت و عمق حادثه خصوصا در دام افتادن آتشنشانان یا به تعبیری «جانفشانان» در زیر آوارها، شهادت و مصدومیت آنها و خسارتهای مالی این حادثه، و بیتدبیریهایی که اگر نبود، میتوانست از چنین فاجعهای پیشگیری نماید، بسیار تلخ و گزنده است.
پیام تسلیت رهبر انقلاب و سایر مقامات، حضور معاون اول رئیسجمهوری، برخی از وزرا از جمله وزیر کشور، شهردار تهران، فرمانده سپاه، مسئولان اورژانس، آتشنشانی، پلیس راهور و سایر نهادهای دستاندرکار در محل حادثه، فضای حزنانگیز در شبکههای اجتماعی و فضای مجازی، گزارش مکتوب و تصویری لحظه به لحظه حادثه خصوصا هنگام ریزش ساختمان از رسانهها، محدودیتهای ترافیکی ایجادشده در نزدیکی محل حادثه، تجمع گروه وسیعی از مردم در اطراف ساختمان – که البته روند امدادرسانی را مختل کرده بود – و نیز صف طویل اهدای خون از سوی شهروندان تهرانی بیانگر عمق نگرانی و دغدغه همگانی مردم و مسئولان است.
متهمان کیستند: اخطار، کافی نیست!
اگرچه بیشترین تمرکز در روزهای نخست این حادثه، بر روی آواربرداری و مشخص شدن وضعیت کشتهها و مصدومان است اما مانند سایر حوادث، دلایل حادثه، متهمان و مقصران آن نیز در قالب گزارشها و تحلیلهای متعدد ارایه میشود. طبیعتا همگی قصد دارند خود را از این حادثه مبرا کنند.
سخنگوی شهرداری تهران از ارایه ۳۰ نامه اخطار توسط این نهاد و حتی قوه قضائیه به مدیران ساختمان پلاسکو و عدم همکاری آنها، سخن گفته است. محسن پیرهادی، عضو شورای شهر از ۷ اخطار به مقامات پلاسکو طی سال گذشته و عدم تمکین آنها و نیز اخطار آتشنشانی به ۴۰ درصد واحدهای تجاری منطقه خبر داده و برخی اعضای دیگر شورا نیز به ارایه اخطار به دلیل نداشتن سیستم ایمنی و اطفای حریق در این ساختمان اشاره کردهاند.
پای وزارت کار، شهرداری و بنیاد مستضعفان نیز به عنوان متهم به این ماجرا کشیده شده است. به عقیده پرویز یاراحمدی از مسئولان سابق آتشنشانی، امکان پلمپ پلاسکو در اختیار وزارت کار بوده و بنابراین «خونِ دوستان و همکاران من بر گردن مدیران بازاری این ساختمان و مسئولان وزارت کار است.» برخی کارشناسان حقوقی نیز بنیاد مستضعفان را به عنوان مالک، مقصر میدانند. محسن سرخو، عضو شورای شهر نیز خون آتشنشانان را به گردن قالیباف انداخته است.
تعدادی دیگر، عدم مدیریت بحران از سوی شهرداری، عدم تخصیص کامل بودجه آتشنشانی، نبود تجهیزات کافی برای مقابله با بحران و عدم پیگیری لازم برای برخورد با مدیران این ساختمان را عامل حادثه میدانند هرچند مسئولان شهری آن را رد کردهاند. ظاهرا سال ۹۴ مقرر شده بود ۱۴۰ میلیارد تومان برای ارتقای تجهیزات آتشنشانی تخصیص پیدا کند، اما ۲۵ میلیارد پرداخت شده است. مقصر کیست: بنیاد مستضعفان مالک و موجر کنونی ساختمان؟ شهرداری؟ وزارت کار؟ شورای شهر؟ آتشنشانان؟! یا سلفیگیرندگان همیشگی با تلفن همراه حتی هنگام دردناکترین حوادث؟!
پلاسکوهای آینده
فارغ از قضاوت درباره مقصران این حادثه، و پشت پرده این ماجرا که چرا هیچ نهادی، با مدیرانی از جمله مدیران پلاسکو که تمکین نمیکنند، برخورد نکرده یا قدرت پیشگیری و پیشبینی بروز این حوادث را نداشتهاند، یک موضوع کاملا مشخص است: ساختمانهای متعددی در تهران و سایر شهرهای کشور، به خاطر نداشتن ایمنی، در آستانه ریزش و تخریب هستند و اگر از این حادثه درس نگیریم و برای تقلیل مسئولیت خودمان تنها فضای احساس، هیجان و حتی دعواهای سیاسی را برجسته کنیم و به قهرمان نامیدن آتشنشانان بسنده و صرفا پیام تسلیت صادر و عزای عمومی اعلام کنیم، باید همچنان منتظر ریزش و فجایع عمیقتری باشیم.
یادمان نرود پیش از این هم خیابان جمهوری و ساختمانهای قدیمی آن آبستن حوادث تلخی بودهاند که البته تلخی آن به این میزان نبوده است.
سه سال پیش در چنین روزهایی یعنی ۲۹ دی ۹۲، بر اثر آتشسوزی در یک واحد تولیدی پوشاک در خیابان جمهوری تهران، دو کارگر زن بر اثر سقوط از ساختمان پنج طبقه، کشته شدند. نبود تجهیزات آتشنشانی و امدادی مانند نردبانهای هیدرولیکی و بالابر از مهم ترین دلایل حادثه عنوان شد. اکنون پلاسکو، جمعی از آتشنشانان و شاید شهروندان دیگر و سرمایههای مادی بر اثر بی تدبیری در میان ما نیستند، باید به فکر «پلاسکو»های دیگر تهران مانند آلومینیوم، علاءالدین و... البته دیگر شهرها بود.
لینک خبر
نیم قرن ریزش
ساعت ۷:۵۹ پنجشنبه، آخرین روز دیماه، پیر آهنین تجارت پایتخت، نفسهای آخر را کشید و هنوز ظهر نشده، بوی الرحمن آن بلند شد و با عظمت بیش از نیم قرن، تنها در چند لحظه فروریخت: «کل من علیها فان». جز او، همهچیز و همهکس فانی است.
هنوز ۱۱ روز از درگذشت ناگهانی آیتالله هاشمیرفسنجانی که ایران را در شوک فروبرد، نگذشته بود که ریزش ساختمان پلاسکو در خیابان جمهوری و چهارراه استانبول، عزای عمومی دیگری را برای ملت ایران به همراه داشت. البته فاصله آتشسوزی در صبحگاه پنجشنبه تا ریزش آن در حدود ساعت ۱۱:۳۰ دقیقه و نیز ریزش عمودی آن بدون آسیبرسانی گسترده به ساختمان های مجاور، فرصت مناسبی فراهم کرد تا از فاجعه عظیم کشتار چند صد نفری جلوگیری کند.
با این حال، شدت و عمق حادثه خصوصا در دام افتادن آتشنشانان یا به تعبیری «جانفشانان» در زیر آوارها، شهادت و مصدومیت آنها و خسارتهای مالی این حادثه، و بیتدبیریهایی که اگر نبود، میتوانست از چنین فاجعهای پیشگیری نماید، بسیار تلخ و گزنده است.
پیام تسلیت رهبر انقلاب و سایر مقامات، حضور معاون اول رئیسجمهوری، برخی از وزرا از جمله وزیر کشور، شهردار تهران، فرمانده سپاه، مسئولان اورژانس، آتشنشانی، پلیس راهور و سایر نهادهای دستاندرکار در محل حادثه، فضای حزنانگیز در شبکههای اجتماعی و فضای مجازی، گزارش مکتوب و تصویری لحظه به لحظه حادثه خصوصا هنگام ریزش ساختمان از رسانهها، محدودیتهای ترافیکی ایجادشده در نزدیکی محل حادثه، تجمع گروه وسیعی از مردم در اطراف ساختمان – که البته روند امدادرسانی را مختل کرده بود – و نیز صف طویل اهدای خون از سوی شهروندان تهرانی بیانگر عمق نگرانی و دغدغه همگانی مردم و مسئولان است.
متهمان کیستند: اخطار، کافی نیست!
اگرچه بیشترین تمرکز در روزهای نخست این حادثه، بر روی آواربرداری و مشخص شدن وضعیت کشتهها و مصدومان است اما مانند سایر حوادث، دلایل حادثه، متهمان و مقصران آن نیز در قالب گزارشها و تحلیلهای متعدد ارایه میشود. طبیعتا همگی قصد دارند خود را از این حادثه مبرا کنند.
سخنگوی شهرداری تهران از ارایه ۳۰ نامه اخطار توسط این نهاد و حتی قوه قضائیه به مدیران ساختمان پلاسکو و عدم همکاری آنها، سخن گفته است. محسن پیرهادی، عضو شورای شهر از ۷ اخطار به مقامات پلاسکو طی سال گذشته و عدم تمکین آنها و نیز اخطار آتشنشانی به ۴۰ درصد واحدهای تجاری منطقه خبر داده و برخی اعضای دیگر شورا نیز به ارایه اخطار به دلیل نداشتن سیستم ایمنی و اطفای حریق در این ساختمان اشاره کردهاند.
پای وزارت کار، شهرداری و بنیاد مستضعفان نیز به عنوان متهم به این ماجرا کشیده شده است. به عقیده پرویز یاراحمدی از مسئولان سابق آتشنشانی، امکان پلمپ پلاسکو در اختیار وزارت کار بوده و بنابراین «خونِ دوستان و همکاران من بر گردن مدیران بازاری این ساختمان و مسئولان وزارت کار است.» برخی کارشناسان حقوقی نیز بنیاد مستضعفان را به عنوان مالک، مقصر میدانند. محسن سرخو، عضو شورای شهر نیز خون آتشنشانان را به گردن قالیباف انداخته است.
تعدادی دیگر، عدم مدیریت بحران از سوی شهرداری، عدم تخصیص کامل بودجه آتشنشانی، نبود تجهیزات کافی برای مقابله با بحران و عدم پیگیری لازم برای برخورد با مدیران این ساختمان را عامل حادثه میدانند هرچند مسئولان شهری آن را رد کردهاند. ظاهرا سال ۹۴ مقرر شده بود ۱۴۰ میلیارد تومان برای ارتقای تجهیزات آتشنشانی تخصیص پیدا کند، اما ۲۵ میلیارد پرداخت شده است. مقصر کیست: بنیاد مستضعفان مالک و موجر کنونی ساختمان؟ شهرداری؟ وزارت کار؟ شورای شهر؟ آتشنشانان؟! یا سلفیگیرندگان همیشگی با تلفن همراه حتی هنگام دردناکترین حوادث؟!
پلاسکوهای آینده
فارغ از قضاوت درباره مقصران این حادثه، و پشت پرده این ماجرا که چرا هیچ نهادی، با مدیرانی از جمله مدیران پلاسکو که تمکین نمیکنند، برخورد نکرده یا قدرت پیشگیری و پیشبینی بروز این حوادث را نداشتهاند، یک موضوع کاملا مشخص است: ساختمانهای متعددی در تهران و سایر شهرهای کشور، به خاطر نداشتن ایمنی، در آستانه ریزش و تخریب هستند و اگر از این حادثه درس نگیریم و برای تقلیل مسئولیت خودمان تنها فضای احساس، هیجان و حتی دعواهای سیاسی را برجسته کنیم و به قهرمان نامیدن آتشنشانان بسنده و صرفا پیام تسلیت صادر و عزای عمومی اعلام کنیم، باید همچنان منتظر ریزش و فجایع عمیقتری باشیم.
یادمان نرود پیش از این هم خیابان جمهوری و ساختمانهای قدیمی آن آبستن حوادث تلخی بودهاند که البته تلخی آن به این میزان نبوده است.
سه سال پیش در چنین روزهایی یعنی ۲۹ دی ۹۲، بر اثر آتشسوزی در یک واحد تولیدی پوشاک در خیابان جمهوری تهران، دو کارگر زن بر اثر سقوط از ساختمان پنج طبقه، کشته شدند. نبود تجهیزات آتشنشانی و امدادی مانند نردبانهای هیدرولیکی و بالابر از مهم ترین دلایل حادثه عنوان شد. اکنون پلاسکو، جمعی از آتشنشانان و شاید شهروندان دیگر و سرمایههای مادی بر اثر بی تدبیری در میان ما نیستند، باید به فکر «پلاسکو»های دیگر تهران مانند آلومینیوم، علاءالدین و... البته دیگر شهرها بود.
لینک خبر