|
کد خبر
۱۰۸۶۷۵
کپی شد
حملونقل عمومی، حلقه مفقوده از آمریکا تا ایران
هفتهنامه حمل ونقل|
توسعه حملونقل عمومی در شهرها یکی از چالشهایی است که فقط به شهرداران مربوط نمیشود و نیازمند حمایت دولت از این امر است. هیاهوی تبلیغات پنجاهوهشتمین انتخابات ریاستجمهوری آمریکا، ۱۸ آبان (۸ نوامبر ۲۰۱۶) ، با معرفی رئیس جمهور جدید این کشور فروکش میکند اما وضعیت حملونقل همگانی از جمله اتوبوس و مترو در بسیاری از ایالتها و شهرهای بزرگ آن، مساعد نیست.
این موضوع، اتفاقا در کلانشهرهای ایران نیز مطرح است و یکی از چالشهای دولتها و مدیریت شهری خصوصا در تهران بر سر حملونقل عمومی و تخصیص اعتبارات لازم است. از انتخابات آمریکا تا ایران، چندین ماه بیشتر فاصله نیست.
حملونقل عمومی؛ از کلینتون تا ترامپ
برخی از رسانههای آمریکایی با پرداختن به دیدگاههای کاندیداهای انتخابات ریاستجمهوری درباره حملونقل عمومی اعلام کردهاند که نه هیلاری کلینتون و نه ترامپ، هیچکدام برنامههای جدی برای گسترش حملونقل عمومی ندارند.
البته زمانی که هنوز سایر کاندیداها نیز با دو نامزد نهایی احزاب جمهوریخواه و دمکرات به رقابت میپرداختند، در برنامههای تبلیغاتی خود از وسایل حملونقل عمومی استفاده میکردند. به طور مثال، در آوریل ۲۰۱۶ هیلاری کلینتون از متروی نیویورک استفاده کرد اما طرز استفاده از کارت مترو را نمیدانست! برنی سندرز دیگر نامزد دمکرات نیز قبل از اینکه در رقابت درون حزبی، کنار برود، از مترو استفاده کرد.
دونالد ترامپ هم تنها چندین بار از استفاده از قطارهای فوق سرعت در مسیرهای بین شهری نام برد که بیشتر نشان از حسادت به کشورهای دیگر دارد و تد کروز جمهوریخواه نیز به سفارش مشاورانش از حملونقل عمومی استفاده کرد.
در همین رابطه، کمپینهایی در متروهای نیویورک به راه افتاد مبنی بر اینکه آمریکاییها تمایل زیادی برای استفاده از خودروی شخصی دارند که این خطر بزرگی است اما با این حال هیچیک از کاندیداهای ریاستجمهوری به طور جدی از این موضوع، سخن نگفتهاند. اگرچه مسافران حملونقل همگانی افزایش یافتهاند اما سرمایهگذاری جدیدی به موازات آن، انجام نشده است.
مجله تایم، ترامپ را در زمینه حملونقل، بیشتر یک دموکرات میداند. به اعتقاد ترامپ، بازسازی زیرساختها، علاوه بر سرمایهگذاری بالا، موجب افزایش مالیات میشود اما کلینتون و سندرز به سرمایهگذاری بیشتر روی حملونقل شهری تأکید کردهاند.
سندرز، قول سرمایهگذاری یک تریلیون دلاری را در پنج سال آینده بر روی زیرساختها داده بود و کلینتون نیز اعلام کرد که در پنج سال آینده، ۲۷۵ میلیارد دلار روی حملونقل سرمایهگذاری خواهد کرد اما مشخص نکرد که چه مقدار به ساخت جادهها و چه مقدار به حملونقل شهری اختصاص خواهد داد.
این دو نامزد دمکرات در نحوه تخصیص بودجهها نیز با هم اختلافنظر داشتند. این موضوع نشان میدهد چنانچه ترامپ، رئیس جمهور شود، نباید چندان به وضعیت حملونقل عمومی شهرهای آمریکا برای آینده امیدوار بود و اگر کلینتون، بر کرسی ریاستجمهوری بنشیند شاید این امیدواری، کمی و فقط کمی افزایش یابد.
حملونقل عمومی، از انتخابات نهم تا یازدهم
اکنون بهتر است به ایران بازگردیم. از انتخابات ۸۴ تاکنون بیش از ۱۱ سال میگذرد و بهار سال آینده نیز دوازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری ایران برگزار میشود. قبل از انتخابات ۸۴، یکی از گلایههای محمود احمدینژاد بهعنوان شهردار تهران، عدم توجه و رسیدگی دولت وقت، به وضعیت حملونقل عمومی پایتخت بود. با این حال، زمانی که وی که مدرک تحصیلی دکترای حمل ونقل داشت، از ساختمان بهشت به پاستور رفت، در قامت رئیس جمهوری دولتهای نهم و دهم، همان گونهای رفتار کرد که خودش از رئیس دولت اصلاحات انتظار نداشت.
علیرغم اینکه ظاهرا احمدینژاد و قالیباف با وجود رقابت انتخاباتی، از یک طیف سیاسی، تعریف میشدند اما در طول دوران ریاستجمهوری هشت ساله وی و شهرداری تهران، تعامل مطلوبی بین این دو صورت نگرفت و بودجههای کلان نفتی در آن زمان، به طور شایسته به حملونقل عمومی اختصاص نیافت.
کار به جایی رسید که حتی محسن هاشمیرفسنجانی، مدیرعامل وقت متروی تهران، استعفا داد تا شاید حملونقل عمومی فدای بازیهای سیاسی نشود و احمدینژاد بودجه مترو و حملونقل عمومی را به مدیریت شهری بدهد اما رویکرد دولت و نوع تعاملاتش با شهرداری درباره پرداخت سهم حملونقل عمومی، چندان تفاوتی نکرد.
با حضور حسن روحانی، بهعنوان رئیس جمهور دولت یازدهم که باز هم قالیباف، رقیب انتخاباتی، این رئیس جمهوری نیز بود و انتخاب مجددش بهعنوان شهردار تهران، اگرچه ظاهرا از بیتوجهی دولت نسبت به حملونقل عمومی کاسته شد اما با توجه به مشکلات مالی که میراث دولتهای نهم و دهم بود، همچنان پرداخت سهم دولت از حملونقل عمومی، مهمترین چالش بین مدیریت شهری و دولت یازدهم است؛ موضوعی که بعد از سه سال و چند ماه هنوز حل نشده و مشکلات نوسازی تاکسیهای فرسوده شهری (علیرغم تلاشهای جدیتر ماههای گذشته)، تخصیص اعتبار به متروی کلانشهرها و خرید و نوسازی اتوبوسهای شهری پابرجاست.
مشکلات و چالشهای ناشی از ترافیک و آلودگی هوا، که یکی از مهمترین راهکارهای آن، گسترش حملونقل عمومی است نیز بهدلیل کمتوجهی به این موضوع ادامه دارد.
حملونقل عمومی بعد از انتخابات
اتحادیه حملونقل همگانی کشور، شورایعالی هماهنگی ترافیک شهرهای کشور و سایر نهادهایی که به حملونقل عمومی در شهرهای مختلف توجه دارند، وزارتخانههای کشور و راهوشهرسازی که بیشترین ارتباط را با شهرداریها در همین زمینه دارند، هنوز بهعنوان مدیریت یکپارچه شهری برای حل مشکلات حملونقل ظاهر نشدهاند و نگاه جزیرهای همچنان به چشم میخورد.
با این حال، قبل از انتخابات و همچنین به مناسبتهای خاص در ایام سال، اعم از ایران و آمریکا، استفاده از حملونقل عمومی توسط سیاستمداران و دولتمردان، رایج میشود اما شواهد بعد از آن نشان میدهد دولتها در عمل، چندان به تعهدات خود برای گسترش حملونقل همگانی در شهرها، پایبند نبودهاند؛ دلایل آن البته از علل سیاسی تا اقتصادی و. . متفاوت است با این حال برای شهروندان خصوصا در کلانشهرها، نتیجه کار مهمتر است تا دلایل آن.
انتخابات آمریکا تمام شد، اما آیا حملونقل عمومی میتواند در انتخابات ریاستجمهوری و شورای شهر سال آینده خصوصا در کلانشهرها نیز تأثیرگذار باشد؟
لینک خبر
این موضوع، اتفاقا در کلانشهرهای ایران نیز مطرح است و یکی از چالشهای دولتها و مدیریت شهری خصوصا در تهران بر سر حملونقل عمومی و تخصیص اعتبارات لازم است. از انتخابات آمریکا تا ایران، چندین ماه بیشتر فاصله نیست.
حملونقل عمومی؛ از کلینتون تا ترامپ
برخی از رسانههای آمریکایی با پرداختن به دیدگاههای کاندیداهای انتخابات ریاستجمهوری درباره حملونقل عمومی اعلام کردهاند که نه هیلاری کلینتون و نه ترامپ، هیچکدام برنامههای جدی برای گسترش حملونقل عمومی ندارند.
البته زمانی که هنوز سایر کاندیداها نیز با دو نامزد نهایی احزاب جمهوریخواه و دمکرات به رقابت میپرداختند، در برنامههای تبلیغاتی خود از وسایل حملونقل عمومی استفاده میکردند. به طور مثال، در آوریل ۲۰۱۶ هیلاری کلینتون از متروی نیویورک استفاده کرد اما طرز استفاده از کارت مترو را نمیدانست! برنی سندرز دیگر نامزد دمکرات نیز قبل از اینکه در رقابت درون حزبی، کنار برود، از مترو استفاده کرد.
دونالد ترامپ هم تنها چندین بار از استفاده از قطارهای فوق سرعت در مسیرهای بین شهری نام برد که بیشتر نشان از حسادت به کشورهای دیگر دارد و تد کروز جمهوریخواه نیز به سفارش مشاورانش از حملونقل عمومی استفاده کرد.
در همین رابطه، کمپینهایی در متروهای نیویورک به راه افتاد مبنی بر اینکه آمریکاییها تمایل زیادی برای استفاده از خودروی شخصی دارند که این خطر بزرگی است اما با این حال هیچیک از کاندیداهای ریاستجمهوری به طور جدی از این موضوع، سخن نگفتهاند. اگرچه مسافران حملونقل همگانی افزایش یافتهاند اما سرمایهگذاری جدیدی به موازات آن، انجام نشده است.
مجله تایم، ترامپ را در زمینه حملونقل، بیشتر یک دموکرات میداند. به اعتقاد ترامپ، بازسازی زیرساختها، علاوه بر سرمایهگذاری بالا، موجب افزایش مالیات میشود اما کلینتون و سندرز به سرمایهگذاری بیشتر روی حملونقل شهری تأکید کردهاند.
سندرز، قول سرمایهگذاری یک تریلیون دلاری را در پنج سال آینده بر روی زیرساختها داده بود و کلینتون نیز اعلام کرد که در پنج سال آینده، ۲۷۵ میلیارد دلار روی حملونقل سرمایهگذاری خواهد کرد اما مشخص نکرد که چه مقدار به ساخت جادهها و چه مقدار به حملونقل شهری اختصاص خواهد داد.
این دو نامزد دمکرات در نحوه تخصیص بودجهها نیز با هم اختلافنظر داشتند. این موضوع نشان میدهد چنانچه ترامپ، رئیس جمهور شود، نباید چندان به وضعیت حملونقل عمومی شهرهای آمریکا برای آینده امیدوار بود و اگر کلینتون، بر کرسی ریاستجمهوری بنشیند شاید این امیدواری، کمی و فقط کمی افزایش یابد.
حملونقل عمومی، از انتخابات نهم تا یازدهم
اکنون بهتر است به ایران بازگردیم. از انتخابات ۸۴ تاکنون بیش از ۱۱ سال میگذرد و بهار سال آینده نیز دوازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری ایران برگزار میشود. قبل از انتخابات ۸۴، یکی از گلایههای محمود احمدینژاد بهعنوان شهردار تهران، عدم توجه و رسیدگی دولت وقت، به وضعیت حملونقل عمومی پایتخت بود. با این حال، زمانی که وی که مدرک تحصیلی دکترای حمل ونقل داشت، از ساختمان بهشت به پاستور رفت، در قامت رئیس جمهوری دولتهای نهم و دهم، همان گونهای رفتار کرد که خودش از رئیس دولت اصلاحات انتظار نداشت.
علیرغم اینکه ظاهرا احمدینژاد و قالیباف با وجود رقابت انتخاباتی، از یک طیف سیاسی، تعریف میشدند اما در طول دوران ریاستجمهوری هشت ساله وی و شهرداری تهران، تعامل مطلوبی بین این دو صورت نگرفت و بودجههای کلان نفتی در آن زمان، به طور شایسته به حملونقل عمومی اختصاص نیافت.
کار به جایی رسید که حتی محسن هاشمیرفسنجانی، مدیرعامل وقت متروی تهران، استعفا داد تا شاید حملونقل عمومی فدای بازیهای سیاسی نشود و احمدینژاد بودجه مترو و حملونقل عمومی را به مدیریت شهری بدهد اما رویکرد دولت و نوع تعاملاتش با شهرداری درباره پرداخت سهم حملونقل عمومی، چندان تفاوتی نکرد.
با حضور حسن روحانی، بهعنوان رئیس جمهور دولت یازدهم که باز هم قالیباف، رقیب انتخاباتی، این رئیس جمهوری نیز بود و انتخاب مجددش بهعنوان شهردار تهران، اگرچه ظاهرا از بیتوجهی دولت نسبت به حملونقل عمومی کاسته شد اما با توجه به مشکلات مالی که میراث دولتهای نهم و دهم بود، همچنان پرداخت سهم دولت از حملونقل عمومی، مهمترین چالش بین مدیریت شهری و دولت یازدهم است؛ موضوعی که بعد از سه سال و چند ماه هنوز حل نشده و مشکلات نوسازی تاکسیهای فرسوده شهری (علیرغم تلاشهای جدیتر ماههای گذشته)، تخصیص اعتبار به متروی کلانشهرها و خرید و نوسازی اتوبوسهای شهری پابرجاست.
مشکلات و چالشهای ناشی از ترافیک و آلودگی هوا، که یکی از مهمترین راهکارهای آن، گسترش حملونقل عمومی است نیز بهدلیل کمتوجهی به این موضوع ادامه دارد.
حملونقل عمومی بعد از انتخابات
اتحادیه حملونقل همگانی کشور، شورایعالی هماهنگی ترافیک شهرهای کشور و سایر نهادهایی که به حملونقل عمومی در شهرهای مختلف توجه دارند، وزارتخانههای کشور و راهوشهرسازی که بیشترین ارتباط را با شهرداریها در همین زمینه دارند، هنوز بهعنوان مدیریت یکپارچه شهری برای حل مشکلات حملونقل ظاهر نشدهاند و نگاه جزیرهای همچنان به چشم میخورد.
با این حال، قبل از انتخابات و همچنین به مناسبتهای خاص در ایام سال، اعم از ایران و آمریکا، استفاده از حملونقل عمومی توسط سیاستمداران و دولتمردان، رایج میشود اما شواهد بعد از آن نشان میدهد دولتها در عمل، چندان به تعهدات خود برای گسترش حملونقل همگانی در شهرها، پایبند نبودهاند؛ دلایل آن البته از علل سیاسی تا اقتصادی و. . متفاوت است با این حال برای شهروندان خصوصا در کلانشهرها، نتیجه کار مهمتر است تا دلایل آن.
انتخابات آمریکا تمام شد، اما آیا حملونقل عمومی میتواند در انتخابات ریاستجمهوری و شورای شهر سال آینده خصوصا در کلانشهرها نیز تأثیرگذار باشد؟
لینک خبر