گردشگری طبیعی در آشوراده به چه معنی است؟
تین نیوز | شبه جزیره كوچك آشوراده واقع در خلیج گرگان، منطقهای آرام است كه تاكنون از دخل و تصرف انسانی به دور بوده و نسلهای گذشته آن را دست نخورده و بكر به ما واگذار كردهاند. این جزیره كه بخشی از شبه جزیره میانكاله است، بهدلیل دور ماندن از هیاهوی انسانی و شهرنشینی محل امنی برای حیاتوحش و زمستانگذرانی پرندگان مهاجر از شمال كرهزمین است. ویژگی بارز این جزیره موجب شد تا از ملحقات كنوانسیون بینالمللی رامسر به حساب آید و این كنوانسیون نخستینبار در سالهای قبل از انقلاب در ایران و در شهر رامسر برگزار شد و اكنون از جمله قوانین
محیطزیست جهانی شناخته میشود. تخلف از آن قاعدتا پیامدهای حقوقی به دنبال خواهد داشت. طبق مفاد این كنوانسیون، مناطق فوق باید دست نخورده باقی مانده و از هرگونه سازههای انسانی در امان بمانند. از۱۰ سال پیش زمزمههایی شنیده میشد مبنی بر اینكه این جزیره را به منطقه گردشگری تبدیل كنند و پروژههای گسترده و وسیعی را برای این قطب گردشگری در دریای مازندران به اجرا در آورند. طبق اخبار موثق ابتدا برای۳۸۰ هكتار از زمینهای این شبه جزیره یعنی بیش از نیمی از مساحت كل آن، سند رسمی صادر میشود و آن را به سازمان مناطق گردشگری ایران به مبلغ ۱۹ میلیون تومان و
اگذار میكنند درحالیكه این شبه جزیره از ۴۵ سال پیش تاكنون منطقه حفاظت شده اعلام گردیده و جزو منابع طبیعی كشور محسوب میشود.
در این واگذاری سخاوتمندانه هر مترمربع این جزیره به مبلغ ۵۰ ریال فروخته میشود (لطفا محاسبه كنید) بهراستی آیا میشود كاغذ باطله را به این نرخ خرید؟برنامهای كه قرار بود طرح فوق را به اجرا بگذارد به مدت ده سال مسكوت ماند اما اخیرا سازمان محیطزیست طی تفاهمنامهای این شبه جزیره را به منظور گردشگری طبیعی به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری واگذار كرده است تا تاسیساتی شامل هتلهای چند طبقه، بازار، خطوط ریلی، كشتیهای تفریحی و غیره در آن راهاندازی كند. آیا این اقدامات در منطقه آشوراده كه از ملحقات كنوانسیون بینالمللی رامسر است آن هم در
كشوری كه نخستینبار این كنوانسیون در آن تشكیل شده موجب شرمساری نیست؟ در زمینهای این جزیره از۶۰ سال پیش تاكنون شیلات، سردخانه قدیمی دارد كه در آن به فعالیتهای صیادی میپردازد و فعالیتهای آن با محیطزیست مغایرتی ندارد. درگذشته صیادان كلبههای كوچكی برای گذران زندگی داشتند كه حدودا از ۲۰ سال پیش به علت بالا آمدن دورهای سطح آب دریای مازندران، هماكنون بخشی از این تاسیسات به زیر آب رفته است. آیا اساسا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به این معضل اندیشیده است و یا اوهام دستاندازی به زمین این آیندهنگری را از او سلب كرده است؟ دستاندركاران
و دولتمردان گویا فراموش كردهاند كه منابع طبیعی ملك خصوصی این دولت یا آن سازمان نیست، بلكه ثروتی است متعلق به یك ملت و نسلهای آینده. این مفاهیم را دولتها باید به مردم گوشزد كنند و نه بالعكس.