◄ مقایسه تعداد واحدهای مسکونی کشور بر حسب آپارتمانی و غیر آپارتمانی 1395-1390

بین سال های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۵ سهم واحدهای آپارتمانی در کشور افزایش یافته و سهم واحدهای غیرآپارتمانی کاهش داشته است. در سال ۱۳۹۵ حدود ۴۰٪ واحدها آپارتمانی و ۶۰٪ غیرآپارتمانی بودند، در حالی که در سال ۱۳۹۰ سهم آپارتمان ها کمتر بوده و روند رشد نشان دهنده گسترش شهرنشینی و تغییر الگوی سکونت است.

تحلیل روند

• رشد آپارتمان نشینی: افزایش سهم آپارتمان ها از حدود ۳۷٪ در سال ۱۳۹۰ به ۴۰٪ در سال ۱۳۹۵ نشان دهنده گسترش شهرنشینی، رشد جمعیت شهری و تغییر سبک زندگی است.
• کاهش خانه های غیرآپارتمانی: سهم خانه های ویلایی و سنتی کاهش یافته، هرچند هنوز اکثریت واحدها (۶۰٪) غیرآپارتمانی هستند.
• دلایل تغییر:
  • افزایش قیمت زمین و محدودیت فضا در شهرها.
  • سیاست های توسعه شهری و ساخت مجتمع های مسکونی.
  • مهاجرت روستاییان به شهرها و نیاز به واحدهای کوچک تر و ارزان تر.

پیامدها

• اجتماعی: تغییر الگوی سکونت به آپارتمان نشینی باعث تغییر روابط همسایگی و سبک زندگی شده است.
• اقتصادی: افزایش تقاضا برای آپارتمان ها موجب رونق ساخت وساز در شهرها و فشار بر بازار مسکن شده است.
• شهری: نیاز به زیرساخت های جدید (حمل ونقل، خدمات شهری، مدیریت پسماند) برای پاسخگویی به تراکم جمعیتی بیشتر.

بین سال های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۵، تعداد واحدهای آپارتمانی کشور رشد قابل توجهی داشته و سهم آن از کل واحدها افزایش یافته است. این روند بازتابی از گسترش شهرنشینی، تغییر الگوی سکونت و فشار اقتصادی بر زمین و مسکن در ایران است.