اتصال
تین نیوز | همه آنهایی را که در خیابان ها و بیابان ها با هم می جنگند، دو پیشرانه ، در حال منازعه و کشمکش نگه می دارد : یا از اینکه برای حل مشکل راه دیگری غیر ار رویارویی وجود دارد بی خبرند ، و یا بر این گمان هستند که کارشان در چنین موقعیتی بهتر پیش می رود و می توانند کار حریف را تا حد فرستادنش به زیر خاک بسازند.
این استدلال کسانی است که آگاهانه از بردن موضوع اختلاف به زیر سقف مذاکره خودداری می کنند و عرصه برتری روانی خیابان را ترجیح می دهند . مشخصه طرف های اینگونه کشمکش ها ، قطع بودن ارتباط آنها با یکدیگر است : دولت سوریه با مخالفانش تا چند روز پیش ، یمنی ها تا چند هفته پیش و دیگران تا چند ماه پیش . قبل از آن که عیان یا نهان ، با واسطه یا بی واسطه به اتاق مذاکره بروند ، گفت و گو و به ویژه گفت و گوی مستقیم برای آنها خط قرمزی بود در حد گناه کبیره. بعد یک باره اتصالی رخ داد و حتی بدون آتش بس سر از پشت میزی در شهری یا روستایی در آوردند ، فرقی نمی کند در کجا ، روستایی در سوئیس یا شهری
در عمان .
این مثال های تر و تازه را از دنیای سیاست زده ایم تا ورودیه قابل درکی باشد به موضوع این شماره ترابران : دور هم نشستن کارشناسان سازمان های دخیل در نظم و امنیت و روانی حمل و نقل در مذاکره ای فارغ از علایق سازمانی که معمولا سرشار از کشمکش ناصواب بر سر مثلا مقررات ترانزیت یا مسیرهای مرزی است . یک جلسه کم معمول که گزارشگری آن توسط ترابران را می توان ناظریفانه ذوق زدگی توصیف کرد . در ناکجا آبادی که مردم آن عادت دارند . زیر سقف گفت و گو رفتن های یواشکی و شکل گیری قرار و مدارهای پنهانی را باعث شعف و کاری عاقلانه بدانند و حتی بلند شدن با جیب خالی از پشت میز کازینوی سیاست را
عاقلانه پیروزی خودشان ارزیابی کنند، اشتیاق به تفاهم های متعادل و علنی کارشناسان، کار معمولی نباید باشد؟
حالا که خاصیت اتصال و فواید آن بر همه اجزای شرکت غیر سهامی ناکجاآباد آشکار است، بهتر است حداقل عقلا ضمن کشیدن نفس راحت از حصول اتصال درباره چند و چون تاکتیکی آن – و نه البته سود و زیانش که وقت آن گذشته – مداقه ای بکنند . همه سیم ها وصلند؟ همه فازها هستند ؟ اتصال ناقصی نیست ؟ اتصال ناقص محنت زایی که فقط ممکن است یکباره بار فلج کننده ای روی سرتان تخلیه کند ، به چه کار می آید ؟ آیا زیان نبود که برای آن اتصال اولیه اینقدر این پا و آن پا کنیم ، بعد در تاریکی به اتصال رو آوریم و توصیه کنندگان اتصال در فضای غیر تاریک را نفرین کنیم؟ شرط و موانع ما در هنگام اتصال عقلانی
است ؟ آیا درست بود یکبار به خاطر خلاص شدن از دست دار و دسته حاکم در مملکت شرقی ، بار دیگر فقط درباره تغییر حکومت آن مملکت غربی و یکبار هم برای فقط تاخت زدن اعتبار ورق پاره ها با آن چند هزار کیلو فلز ، پای معامله برویم و خودمان را از رسیدن به توافق یکباره درباره همه موضوعاتی که وجود دارد یا می تواند وجود داشته باشد محروم کنیم؟ نگه داشتن استخوان لای زخم ابتکار و احتیاج ما بود یا نیاز طرف مقابل ؟
گرفتن ضرر از هر جا که باشد ، منفعت است . از خیلی پیش می شد مسائل اساسی را به صورت یک مجموعه تعیین تکلیف کرد و مورد توافق قرار داد : ظرافت های ترانزیت ، پیچیدگی رویه های گمرکی ، علائق نیروی انتظامی ، نیازهای بخش حمل و نقل و ... شاید بزرگترها از ما درس می گرفتند و وقت رفتن پای معامله بزرگ ، قبلا درباره چوب و پیاز ، به خوبی می اندیشیدند.