◄ کتاب "سراپرده خورشید" اثر مرحوم استاد اسماعیل صفریان متخلص به "نافذ همدانی" منتشر شد

کتاب تازه ای از مجموعه اشعار استاد فقید اسماعیل صفریان متخلص به «نافذ همدانی» با عنوان «سراپرده خورشید» به تازگی منتشر شده و نگاه های بسیاری را در میان دوستداران شعر کلاسیک فارسی به خود جلب کرده است. این اثر که حاصل سال ها ذوق، تأمل و زیست شاعرانه ی استاد صفریان است، شامل برگزیده ای از غزل ها، رباعی ها و قطعاتی است که در دوران حیات او سروده شده و اکنون به کوشش خانواده و جمعی از علاقه مندان سراینده منتشر گردیده است.

اسماعیل صفریان (نافذ همدانی) از چهره های برجسته شعر در همدان بود و به واسطه ی زبان فاخر، تصویرسازی های بدیع و معناپردازی های عرفانی اش جایگاهی ویژه در میان شاعران هم روزگار خود داشت. آثار او اغلب با مضامین عشق الهی، پاکی روح، وطن دوستی و ستایش حقیقت همراه اند؛ مضامینی که در کتاب «سراپرده خورشید» نیز با شور و صلابت خاص نافذ تجلی یافته اند.

در این مجموعه، انتخاب اشعار با توجه به تنوع دوره های فکری و زبانی شاعر صورت گرفته است و خواننده می تواند سیر تحول اندیشه و احساس او را از غزل های پرشور جوانی تا اشارات پخته و فلسفی سال های واپسین عمرش دنبال کند. زبان نافذ، آمیزه ای از سادگی و عمق است؛ واژگانش زلال، اما سرشار از معناهای چندلایه که مخاطب را به خوانش دوباره فرا می خوانند.

انتشار «سراپرده خورشید» افزون بر ارزش ادبی، یادآور جایگاه نافذ همدانی در شعر معاصر ایران است؛ شاعری که با عشق به حقیقت و زیبایی، عمر خود را وقف سخن گفتن از روشنایی کرد. این کتاب نه تنها ادای دینی به میراث فکری اوست، بلکه فرصتی برای بازشناخت صدایی است که گرچه خاموش شده، اما در جان شعر فارسی همچنان طنین انداز است.

اسماعیل صفریان متخلص به "نافذ همدانی" در سال 1314 در همدان زاده شد و در شهریور 1372 در تهران چشم از جهان فروبست و در کنار بزرگانی چون مهرداد اوستا، مجتبی مینوی، کیوان سمیعی و محمدحسین مشایخ فریدنی به خاک سپرده و جاودان شد.

او شاعری بود که حضورش در شعر معاصر، آرام و بی هیاهو اما عمیق و اثرگذار بود؛ شاعری که زندگی و شعرش هر دو برمدار اندیشه، تأمل و صداقت می چرخید. نافذ در نوجوانی راهی تهران شد و در بازار در حرفه فرش فروشی به فعالیت پرداخت. آشنایی عمیق او بافرش ایرانی، که از دلِ علاقه و ذوق هنری اش برمی آمد، باعث شد بارها از سوی موزه فرش ایران مورد مشورت قرار گیرد.

بااین همه، دل مشغولی اصلی او از همان آغاز، ادبیات و شعر فارسی بود. او با جدیت به مطالعه آثار فاخر ادب ایران زمین پرداخت و به طور پیوسته در انجمن های ادبی حضور یافت. از دوستان و هم نشینان ادبی نافذ همدانی می توان به نام آوران وادی شعر و ادب، چون مهرداد اوستا، مشفق کاشانی، محمد گلبن، جواد آذر، نصرت الله نوح، کیوان سمیعی، سادات ناصری، محمدرضا حکیمی، قدسی خراسانی، حسین منزوی، محمدعلی بهمنی و بسیاری دیگر از شاعران و اندیشمندان معاصر اشاره کرد.

باآنکه نافذ در اندیشه مستقل بود، با دوستانی از طیف های فکری گوناگون - و گاه متضاد- ارتباطی عمیق و پایدار داشت؛ پیوندی که نقطه اتکای آن، عشق مشترک به شعر و ادب پرمایه فارسی بود. او در قالب های کلاسیک شعر فارسی ازجمله غزل، قصیده، مثنوی، چهارباره و رباعی طبع آزمایی کرد. محتوای شعر نافذ را می توان در دو محور اصلی خلاصه کرد: نخست بیان احساسات و درونیات شاعر در مواجهه با جهان هستی که بیش از همه در غزلیات او جلوه گر است؛ و دوم نگاه انتقادی و هشیارانه به شرایط اجتماعی و اوضاع روزگار که در مثنوی ها و برخی غزل هایش نمود یافته است. در نگاه شاعرانه او جهان هستی سراسر حیرت است و حقیقت، همواره دورتر و دست نیافتنی تر از پندارها و باورهای ما قرار دارد؛ آن جا که می گوید:"عقل دوراندیش را راهی بدین درگاه نیست" از دید نافذ، عشق پدیده ای یگانه و بی بدیل است؛ حادثه ای که زندگی را معنا می بخشد و تکرارپذیر نیست.