کریدور ریلی خواف–هرات در مسیر تبدیل به شاهراه ترانزیتی

به گزارش تین نیوز به نقل از تسنیم، کریدور ریلی خواف–هرات در فاصله حدود 40 روز تا پایان سال 1404 با ثبت جابه جایی نزدیک به 500 هزار تن کالا، رکورد تازه ای در مبادلات ریلی ایران و افغانستان به جا گذاشته و جایگاه خود را به عنوان یکی از مسیرهای مهم ترانزیتی منطقه تثبیت کرده است. طبق اعلام مسئولان کنسرسیوم توسعه ریلی افغانستان، حجم حمل بار در این مسیر نسبت به مدت مشابه سال قبل 18 برابر شده و روندی کاملاً صعودی داشته است.

بر اساس این گزارش، میزان جابه جایی ماهانه که در ابتدای سال حدود 10 هزار تن بود، در دی ماه به حدود 90 هزار تن رسیده است. هدف گذاری انجام شده، دستیابی به حمل ماهانه 100 هزار تن و عبور از مرز یک میلیون تن در سال 1405 است؛ هدفی که در صورت تحقق، این کریدور را در زمره مسیرهای پرحجم منطقه قرار می دهد.

افزایش توجه و حمایت مقام های دو کشور نیز به توسعه این مسیر کمک کرده است. در ماه های گذشته، شماری از مسئولان ارشد حوزه حمل ونقل، صنعت و دیپلماسی از ایران و افغانستان از این خط ریلی بازدید کرده اند؛ موضوعی که نشان دهنده اهمیت راهبردی کریدور خواف–هرات در برنامه های اقتصادی دو طرف است.

کارشناسان یکی از دلایل رشد اخیر این مسیر را تغییر الگوی تجارت افغانستان با پاکستان می دانند. با جابه جایی بخشی از مبادلات و ترانزیت کالا به سمت مسیر ایران، ظرفیت کریدور خواف–هرات بیش از پیش مورد استفاده قرار گرفته است. در عین حال، مسئولان تأکید دارند افزایش نقش این خط ریلی به معنای تضعیف مرز دوغارون نیست و هر دو مسیر در تکمیل ظرفیت های تجاری ایران نقش دارند.

در داخل افغانستان نیز توسعه خطوط ریلی استاندارد ادامه دارد و پیش بینی می شود خط استاندارد تا ایستگاه لجستیکی رباط پریان در هرات تکمیل شود. استفاده از ریل استاندارد بین المللی، امکان اتصال مؤثرتر به شبکه ریلی کشورهای دیگر را فراهم می کند و زمینه گسترش مسیر به سمت شمال افغانستان و مزار شریف را مهیا می سازد.

کریدور خواف–هرات صرفاً یک مسیر دوجانبه نیست و در زنجیره تأمین کالا میان کشورهای مختلف از جمله برخی کشورهای آسیایی و اروپایی نقش ایفا می کند. همین موضوع، آن را به بخشی از شبکه ترانزیت گسترده تر شرق–غرب تبدیل کرده است.

در سطح کلان، توسعه کریدورهای عبوری از ایران، از جمله محورهای شرق–غرب و شمال–جنوب، به عنوان یکی از مزیت های ژئو اکونومیک کشور شناخته می شود؛ مزیتی که می تواند سهم ایران از ترانزیت منطقه ای را افزایش دهد و جایگاه کشور را در نقشه تجارت بین الملل تقویت کند.