◄ عضو انجمن حمل و نقل پاک: آینده حمل و نقل در افزایش دسترسی است، نه افزایش جابجایی
علی بهارلوئی، عضو انجمن حمل و نقل پاک و پایدار، با تاکید بر مفهوم تراز انرژی دسترسی می گوید که آینده برنامه ریزی حمل و نقل در افزایش دسترسی با کمترین مصرف انرژی است، نه صرفاً افزایش جابجایی.
عضو انجمن حمل و نقل پاک و پایدار با تأکید بر اینکه هدف اصلی نظام حمل و نقل، افزایش دسترسی شهروندان است نه صرفا افزایش جابجایی، گفت: ارزیابی پروژه های حمل و نقل باید بر اساس «تراز انرژی دسترسی» انجام شود تا از هدررفت منابع انرژی و آسیب های زیست محیطی جلوگیری شود.
به گزارش تین نیوز، علی بهارلوئی اظهار کرد: یکی از چالش های اساسی در برنامه ریزی حمل و نقل، تمرکز بر شاخص جابجایی به جای دسترسی است؛ در حالی که فلسفه توسعه نظام حمل و نقل، فراهم کردن دسترسی آسان تر شهروندان به خدمات، فرصت های شغلی، آموزشی و سایر فعالیت ها با کمترین میزان مصرف انرژی و کمترین آثار مخرب زیست محیطی است.
وی با اشاره به گسترش استفاده از خودروهای برقی در جهان افزود: خودروهای برقی به عنوان یکی از راهکارهای کاهش مصرف انرژی مطرح هستند، اما مقایسه آنها با خودروهای بنزینی باید بر اساس کل چرخه انرژی انجام شود. راندمان خودروهای بنزینی از سوخت تا چرخ حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد است، در حالی که خودروهای برقی، حتی اگر برق مورد نیاز آنها از نیروگاه های فسیلی تأمین شود، راندمانی در حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد دارند. این موضوع نشان می دهد خودروهای برقی بهره وری بالاتری دارند، اما این اختلاف به اندازه ای نیست که بتوان آنها را راه حل نهایی بحران انرژی در بخش حمل و نقل دانست.
عضو انجمن حمل و نقل پاک و پایدار با بیان اینکه بخش قابل توجهی از مصرف انرژی در حوزه حمل و نقل، مربوط به توسعه زیرساخت هاست، تصریح کرد: ساخت هر کیلومتر راه آسفالتی علاوه بر مصرف ده ها تا بیش از یکصد تن قیر، به هزاران تن مصالح معدنی و حدود ۱۰ تا ۳۰ هزار لیتر سوخت برای ماشین آلات راهسازی نیاز دارد. این ارقام بدون در نظر گرفتن انرژی مورد نیاز برای استخراج مواد اولیه، تولید آسفالت، حمل مصالح و همچنین نگهداری و تعمیرات دوره بهره برداری محاسبه شده است.
بهارلوئی ادامه داد: به همین دلیل، نباید موفقیت پروژه های حمل و نقل را تنها با معیارهایی مانند کاهش زمان سفر یا افزایش ظرفیت معابر سنجید، بلکه لازم است شاخص «تراز انرژی دسترسی» نیز به عنوان یکی از معیارهای اصلی تصمیم گیری در مطالعات و اجرای پروژه ها مورد توجه قرار گیرد.
وی درباره مفهوم این شاخص توضیح داد: تراز انرژی دسترسی، مجموع انرژی مصرف شده برای ایجاد، بهره برداری و نگهداری زیرساخت های حمل و نقل را در برابر میزان دسترسی ایجادشده برای شهروندان ارزیابی می کند و می تواند تصویری دقیق تر از کارآمدی واقعی پروژه ها ارائه دهد.
این کارشناس حوزه حمل و نقل تأکید کرد: اگر حفظ محیط زیست و صیانت از منابع طبیعی برای نسل های آینده را خط قرمز توسعه بدانیم، هر پروژه حمل و نقل باید پیش از اجرا به این پرسش پاسخ دهد که آیا دسترسی بیشتری را با مصرف انرژی کمتر ایجاد می کند یا صرفاً جابه جایی بیشتری را با هزینه انرژی بالاتر امکان پذیر می سازد.
به گفته عضو انجمن حمل و نقل پاک و پایدار، آینده برنامه ریزی حمل و نقل در گرو تغییر نگاه از توسعه مبتنی بر افزایش جابه جایی به سمت توسعه مبتنی بر بهینه سازی «تراز انرژی دسترسی» است؛ رویکردی که می تواند همزمان به کاهش مصرف انرژی، حفاظت از محیط زیست و ارتقای کیفیت دسترسی شهروندان منجر شود.
