روز جهانی بدون خودرو» (World Car-Free Day)

روز جهانی بدون خودرو» (World Car-Free Day) -  ۲۲ سپتامبر ۳۱ شهریور - صرفاً یک رویدادِ یک روزه برای «خلاص شدن از ترافیک» نیست؛ بلکه یک  آزمایشِ شهریِ بزرگ  است. شهرهای پیشرو از این روز برای تست کردنِ پتانسیل های پنهانِ شهر خود استفاده می کنند.

به گزارش تین نیوز ، اگر بخواهیم تجربه ی جهانی را با نگاه مهندسی تحلیل کنیم، می توان آن را به سه سطح تقسیم کرد:

 ۱. سطح عملیاتی: «تستِ زیرساخت های جایگزین»

در بسیاری از شهرها، این روز فرصتی است تا ببینند اگر خیابان ها را برای خودرو ببندند، آیا سیستمِ جایگزین (مترو، اتوبوس، دوچرخه) توانِ تحملِ بارِ سفر را دارد یا خیر.

مثال: در شهرهایی مثل پاریس، این روز به آن ها کمک می کند تا نقاطی از شهر را که همیشه در ترافیکِ سنگین هستند، به مسیرهای پیاده و دوچرخه تبدیل کنند و ببینند واکنش شهروندان و اقتصادِ محلی (فروشگاه ها) چگونه است.

 ۲. سطح اجتماعی-فرهنگی: «بازپس گیریِ خیابان» (تجربه ی بوگوتا)

یکی از جذاب ترین مدل های جهانی، مدل Ciclovía در بوگوتا (کلمبیا) است. آن ها فقط یک روز را بدون خودرو برگزار نمی کنند، بلکه هر هفته بخش های عظیمی از خیابان های اصلی را به روی خودروها می بندند و آن را به فضای ورزش، تفریح و تعاملات انسانی تبدیل می کنند.

 ۳. سطح محیط زیستی و سلامت: «سنجشِ اثرات ملموس»

شهرهای پیشرو از این روز برای اندازه گیری دقیقِ کاهشِ سطح آلاینده ها و ذرات معلق ($PM_{2.5}$) استفاده می کنند. این داده ها در واقع «سندِ اثباتِ ضرورتِ تغییر» هستند.

نتیجه: این روز به شهروندان نشان می دهد که شهرِ بدونِ صدای موتور و دودِ اگزوز، چقدر می تواند «آرام تر» و «امن تر» باشد.

 سوالِ اصلی که این تجربه جهانی مطرح می کند این است:

«اگر ما می توانیم برای یک روز، بدونِ خودرو در شهر زندگی کنیم، چرا برای ۳۶۴ روز دیگر، شهر را برای خودرو طراحی می کنیم؟»

پی نوشت: به استقبال روز جهانی بدون خودرو