◄جانی که از دست میرود چقدر میارزد؟
تیننیوز| بیشترین خسارات و عقبماندگیها در حوزه حملونقل ایران ناشی از تصمیمات جزیرهای در این بخش است درصورتی که باید به این صنعت نگاه یکپارچه داشته باشیم و سعی کنیم با انجام مطلعات کارشناسی در هر گوشه از این صنعت ظرفیتهای موجود را به سمت روشهای حملونقلی به صرفه و مناسب آن بخش سوق دهیم.
به گزارش خبرنگار تیننیوز، قربانعلی بیک با حضور در شورای هماندیشی پایگاه خبری تخصصی صنعت حملونقل با اشاره به قانون مدیریت سوخت در سال 86، درباره آنچه که در سالهای اخیر بر حملونقل ریلی کشور گذشته است گفت: در آن سال قرار بود در حوزه حملونقل ریلی افزایش سهم سوخت به تفکیک برای حملونقل مسافری از 4 به 18 درصد و برای حمل بار از 7 به 30 درصد را شاهد باشیم؛ اما عملا سهم موجود نیز رفته رفته کاهش پیدا کرد و از افزایش تخصیص سوخت به حملونقل ریلی خبری نشد.
این کارشناس صنعت حملونقل با بیان اینکه در سال 92 سهم حملبار ریلی به 5 درصد کاهش پیدا کرد، گفت: در این مدت هیچ پیشرفتی در حوزه حاصل نشد، نه اعتبارات به سمت حملونقل ریلی آمد و نه اینکه اقدامات و تصمیمات قابل دفاعی در این زمینه صورت گرفت.
او در ادامه گفت: در واقع به جز ورود لکوموتیوهای دیزلی اتفاق خوشایند دیگری در صنعت حملونقل ریلی نیفتاده است.
قربانعلی بیک در ادامه به میزان حمل بار از طریق جاده اشاره کرد و گفت: هماکنون حدود 95 درصد از حجم کل بار کشور از مسیرهای جادهای جابهجا میشود و این در حالی است که میزان مصرف سوخت، میزان آلایندگی و آمار خسارات جانی و مالی سوانح جادهای قابل مقایسه با ریل نیست.
او با بیان اینکه در سال 86 هدف قانونگذار از افزایش سهم سوخت حملونقل ریلی، کاهش تلفات، خسارات و مصرف سوخت بود، عنوان کرد: در حملونقل جادهای حدود 4 برابر کشور همسایه خود یعنی ترکیه که به لحاظ جغرافیایی و اقلیمی نیز مشترکات زیادی با ایران دارد و حتی در برخی موارد شرایط آن سختتر است، تلفات داشتهایم که این آمار جای تامل دارد.
او افزود: نکته اصلی در بحث آن است که بیشترین آمار تلفات جادهای کشور به جمعیت جوان و مولد کشور تعلق دارد؛ چراکه افراد کهنسال کمتر جابهجا میشوند و اغلب کسانی که به طور مرتب جابهجا میشوند مقاصد شغلی دارند؛ به این ترتیب افراد در سنینی که میتوانند باعث ایجاد تحرک اقتصادی کشور شوند در سوانح جادهای جان خود را از دست میدهند.
قربانعلی بیک در جلسه هماندیشی تیننیوز تاکید کرد که تاثیرات اقتصادی و اجتماعی آمار بالای تلفات جادهای در کشور به سادگی قابل جبران نیست.
او در ادامه با جمعبندی صحبتهای خود در رابطه با سوخت و تلفات جادهای نکته سوم ضرورت افزایش استفاده از حملنقل ریلی را دلایل زیست محیطی و جلوگیری از پیشرفت آلودگی هوا عنوان کرد.
او همچنین مساله ارزش اقتصادی جان انسانها را مطرح کرد و با تکیه بر مطالعاتی که در سالهای اخیر در این رابطه انجام داده است، گفت: 15 سال قبل در امریکا ارزش اقتصادی جان یک انسان حدود 1 میلیون دلار بود که در حال حاضر به 3 میلیون دلار رسیده است.
او افزود: این شاخص با در نظر داشتن خسارتهای ناشی از مرگ هر انسان بر بدنه اقتصاد کشور محاسبه و برآورد میشود.
به گفته قربانعلی بیک، 10 سال پیش با مطالعاتی که در مرکز تحقیقات شرکت راهآهن صورت گرفت ارزش اقتصادی جان هر انسان در کشور 100 میلیون تومان برآورد شد که در حال حاضر به حدود یک میلیارد تومان میرسد.
قربانعلی بیک با بیان اینکه مشکل اصلی در برآورد ارزش اقتصادی هر انسان در کشور به نبود ملاکهای مناسب برای محاسبه بازمیگردد، گفت: مشاوران کنونی ما نیز برای انجام مطالعات و محاسبات خود دستورالعمل مناسبی در اختیار ندارند.
او در ادامه گفت: راهآهن سالهای سال است که مورد بیمهری قرار گرفته و این مساله باعث شد تا سهم 20 درصدی ریل ار جابهجایی بار در سال 86 با گذشت 9 سال نهتنها رشد نکند بلکه کاهش داشته باشد.