تین نیوز: در اخبار تلخ و ناخوشایند مربوط به تلفات جادهای این نکته بیش از همه به ذهن میرسد که قربانیان تلفات جادهای در حقیقت قربانی فقدان ذهنیت برنامهریز و کلگرا در میان مسئولین هستند؛ وقتی نمیتوان آمار دقیقی از تلفات جادهای داشت، چگونه میتوان برنامه مناسبی برای آن تدارک دید؟
پژوهشی در اداره کل راه و ترابری استان اصفهان حاکی از آن است که «مقایسه آمار مربوط به ایران و سایر كشور های جهان متاسفانه مایوس و نگران كننده می باشد. میزان تلفات تصادفات رانندگی در ایران 25 برابر ژاپن و دو برابر تركیه می باشد. در عربستان روزانه 12 نفر قربانی حوادث جاده ای می شوند در حالیكه این رقم در ایران برابر با 48 نفر(و در سال 1380 برابر 53 نفر) می باشد. متاسفانه میزان تصادفات و مرگ و میر ناشی از آن در ایران با رشد حدود 10 درصد رو به افزایش سرسام آوری می باشد كه در آینده ای نه چندان دور تبدیل به یك فاجعه ملی خواهد شد.»
بنا به گزارش سازمان ملل تصادفات جادهای در ایران سالانه 28 هزار کشته و 300 هزار مصدوم و معلول بر جا میگذارد که بیست برابر استاندار جهانی است. به عبارت دیگر در هر 19 دقیقه یک نفر در جادههای ایران جان خود را از دست میدهد و در هر 2 دقیقه یک ایرانی به مصدومیت شدید یا معلولیت دچار میشود.
براساس آمار، سالانه بیش از 800 هزار تصادف در ایران روی می دهد و ایران در ردیف اول حوادث مرگبار جاده ای جهان قرار دارد و پلیس امیدوار است با نصب ترمز های جدید این رقم به نصف کاهش پیدا کند. بر اساس آخرین گزارش ها، در سال گذشته با وجود کاهش شدید آمار تلفات انسانی نزدیک به23 هزار نفر در تصادفات جان باخته و حدود 280 هزار نفر نیز زخمی شده اند.
شاید ذکر این نکته خالی از لطف نباشد که سوانح جادهای از آن حوزههایی است که از اختلاف نظرهای متعدد در امان نیست، در طی سالیان گذشته یکی از موانع اصلی سیاستگذاری و تصمیمگیری صحیح در اینباره اختلاف آمارهای سازمان پزشکی قانونی و ناجا بوده است؛ این اختلاف نظر تا آنجا بالا گرفت که در پاییز امسال ناجا اعلام کرد که از این پس آمار تلفات جادهای را اعلام نخواهد کرد، اول به خاطر تشویش اذهان عمومی و دوم به خاطر اختلاف میان ارقام ناجا و پزشکی قانونی!
از سوی دیگر در شرایطی که برخی از نقش 25 درصدی موتور سیکلتها در رخداد تلفات جادهای سخن میگویند؛ سردار رویانیان، رئیس ستاد مدیریت مصرف سوخت كشور از نقش 49 درصدی كامیونها در تلفات جادهای خبر داد.
محمد امامی ـ فعال حوزه خودرو ـ آسیبپذیری خودرو را یکی از عوامل تلفات جادهای میداند و به خبرنگار سیاست روز میگوید: «طبق ادعای خودروسازان ما در قطعهسازی به خودکفایی رسیدهایم و در مسیر قابل قبولی حرکت میکنیم اما واقعیت این است که هیچ نظارت خاصی بر عملکرد تولیدکنندگان قطعه وجود ندارد و قطعهسازان حتی گاهی استانداردهای پیش افتاده را هم رعایت نمیکنند.»
این کارشناس تولید انبوه و بیرویه خودرو را هم از عوامل دیگر این معضل ارزیابی میکند و میگوید:«بین تولید خودرو و ظرفیت جادههای کشور تناسب منطقی وجود ندارد. این ناهماهنگی روز به روز بیشتر میشود اما هیچ دستگاهی مسئولیت این کار را برعهده نمیگیرد.»
در میان اینهمه حرفهای تلخ شاید شنیدن این خبر از قول مدیركل دفترایمنی و ترافیك سازمان راهداری و حمل و نقل جاده ای كشور خوشحالکننده باشد که حاکی از كاهش ۴/۷درصدی تلفات ناشی از تصادفات جادهای در سال جاری نسبت به سال گذشته است.
با این حال به نظر میرسد قربانیان تلفات جادهای در حقیقت قربانی فقدان ذهنیت برنامهریز و کلگرا در میان مسئولین هستند؛ وقتی نمیتوان آمار دقیقی از تلفات جادهای داشت، چگونه میتوان برنامه مناسبی برای آن تدارک دید؟
آخرين بروز رسانی در ۱۳۹۰/۱۱/۲۳ ساعت ۱۱:۴۵:۱۸
