هر هواپیما در طول دوران حیاتش می بایست جهت ایمنی در دوره های زمانی خاصی مورد بازرسی فنی قرار گیرد. این زمان ها با توجه به شرایط آب و هوایی منطقه عملیاتی هواپیما متغیر می باشد. همچنین میزان سیکل پروازی و اینکه هواپیما چه تعداد تیک اف یا لندینگ داشته و ساعت پروازی، زمان رسیدن به چک های دوره ای را مشخص می کند.
تعداد ساعات پروازی طی شده یک هواپیما را TC و تعداد ساعات کل را TT گویند.
هواپیماها به طور معمول 4 نوع چک تعمیراتی را پشت سر می گذارند:
A - CHECK
چک A اولین چک و بازبینی برای هواپیماهاست. به طور معمول از نظر زمانی برابر با یک ماه تا یک ماه و اندی و از نظر عملیاتی بعد از هر 500 ساعت پرواز زمان فرا رسیدن این چک می باشد.
برای این چک معمولا هواپیما در رمپ مورد بازبینی قرار می گیرد و هواپیما از رده پروازی خارج نمی شود. به دلیل اینکه این چک زمان زیادی را تلف نمی کند.
B - CHECK
این چک بعد از چک A انجام می شود و از نظر زمانی سه الی 4 ماه بعد از آخرین چک صورت می پذیرد. این چک شباهت های زیادی با چک A دارد و در محوطه فرودگاه انجام پذیر می باشد.
C - CHECK
در این چک هواپیما می بایست به آشیانه یا هنگر منتقل شود و در آن قطعات مختلف هواپیما مورد بازبینی دقیق قرار می گیرد و اشکالات موجود بر طرف می شود. زمان تقریبی فرا رسیدن این چک به طور معمول بین یک سال تا یک و سال نیم می باشد. از نظر تعداد ساعات پروازی حداقل 2500 ساعت تا 3000 ساعت پروازی که از فعالیت هواپیما گذشت زمان C - Check فرا می رسد.
D - CHECK
سنگین ترین دوره بازبینی هواپیما را D - Check می گویند. در این دوره که به طور متوسط هر 5 سال انجام می شود قطعات هواپیما را کامل از بدنه جدا می کنند و هر قسمت جداگانه بررسی می شود. معمولا هواپیماهای فرسوده در این چک مشخص و از رده خارج می شوند. امکانات تعمیراتی در این چک فراتر از مراکز تعمیراتی متوسط می باشد و باید در پایگاه های عملیاتی قدرتمند این کار انجام شود. در واقع اکثر ایرلاین ها این سطح از تعمیرات و نگهداری را ندارند و مراکز منطقه ای و جهانی جوابگوی ایرلاین ها می باشند.
از نظر زمانی این چک بیشتر از همه هواپیما را از خط پروازی دور نگه می دارد و میزان هزینه ها در این چک میلیونها دلارمی باشد. بنابراین هواپیماها باید دارای صرفه اقتصادی برای آن شرکت باشند تا هواپیماها بعد از D-Check مجددا به خط پروازی برگردند.