| کد خبر: 127566 |

تین‌نیوز| وبلاگ مسعود خوانساری-در یک زمستان برفی که هوا واقعاً سرد بود، از مدرسه فرار کردم. فقط همین یک‌بار بود و دیگر هرگز اتفاق نیفتاد. ماجرایش از این قرار بود که یک‌بار به‌شدت، دلتنگ مادرم شدم. آن روز معلم به مدرسه نیامد و همکلاسی‌هایم تشویقم کردند که فردا جمعه است و بهتر است امروز به دیدن مادرت بروی. اگر معلم آمد می‌گوییم مریض بودی و نیامدی. دیگر نتوانستم تحمل کنم و به راه افتادم.40 کیلومتر تا مادرم فاصله داشتم.

 بخشی از راه خانه از بیابان می‌گذشت. بیابان را تمام کردم و به جاده‌ای رسیدم که خاکی بود اما گاهی ماشینی از آن می‌گذشت. از ماشین هم می‌ترسیدم چون شنیده بودم که راننده‌ها بچه‌ها را می‌دزدند. وقتی ماشین رد می‌شد، پشت سنگ‌ها پنهان می‌شدم و بعد که دور می‌شد، دوباره به راه می‌افتادم.

در طول راه به قهوه‌خانه‌ای رسیدم که چند ماشین توقف کرده بودند و به خاطر اینکه خیلی تشنه بودم، با ترس رفتم آب بخورم. داشتم آب می‌خوردم که یکی از راننده‌ها صدایم کرد و به من چیزی داد که تا آن روز ندیده بودم. یک عدد پرتقال که تا آن روز هرگز مزه نکرده بودم. حتی روش خوردن آن را هم نمی‌دانستم. از قهوه‌خانه که دور شدم، نیمی از پرتقال را با پوست گاز زدم و خوردم و نیمی از آن را در کیفم گذاشتم تا برای خواهر کوچکم ببرم. اوایل شب بود که به روستا رسیدم. با ترس‌ولرز عجیبی خودم را به خانه رساندم. وقتی وارد خانه شدم، مادرم در آغوشم گرفت و گریه کرد. ضمن اینکه خیلی خوشحال شده بود از اینکه مدرسه را ترک کرده‌ام به‌شدت نسبت به برخورد پدرم ابراز نگرانی کرد. به همین دلیل خواست به خانه عمویم بروم تا مساله را به پدرم بگوید. نگران بود که کتک بخورم. آن شب به خانه برنگشتم و مادرم گفت اگر پدرت تو را ببیند معلوم نیست چه بلایی سرت بیاورد. به هر حال فردای آن روز به خانه رفتم و پدرم با وجودی که به‌شدت عصبانی بودند، چیزی نگفتند. 

آن روز بعد از مدت‌ها همبازی‌هایم را دیدم و تا عصر جمعه با هم بازی کردیم. شب پدرم گفتند که صبح زود بیدارت می‌کنم تا با هم به مدرسه‌ات برویم. به هر حال آن شب خوابیدیم و صبح زود بیدار شدیم. پدرم الاغی تدارک دیده بودند که روی آن خورجینی گذاشتند. یک طرف خورجین، من را نشاندند و در طرف دیگر، سنگ گذاشتند تا تعادل حفظ شود.

هوا هم به‌شدت سرد بود و من که جثه کوچکی داشتم، درون خورجین هم گرم می‌ماندم و هم اینکه اگر خوابم می‌برد، از الاغ پایین نمی‌افتادم. در سرمای سوزناک کویر، به راه افتادیم. زمین یخ زده بود و قسمتی از مسیر، کوهستانی بود. پدرم چند بار زمین خوردند و دقیقاً به خاطر دارم که زانوی ایشان زخم شد ولی به راه ادامه دادیم و نیم ساعت زودتر به مدر سه رسیدیم. دیدم که پدرم در پناه دیوار مدرسه، کفش‌هایشان را درآوردند و دیدم که پاهایشان به‌شدت زخمی شده بود. برای نخستین بار، معنی شرمندگی را فهمیدم. معلم که آمد، پدرم چند دقیقه با ایشان صحبت کردند و رفتند. بعد معلم صدایم کرد و پاهایم را به نیمکت بست و به‌شدت تنبیه شدم. طوری که عصر آن روز به‌سختی مسیر مدرسه تا خانه را طی کردم. این، آخرین فرار زندگی من بود.

اخبار مرتبط

ارسال نظر

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تین نیوز در وب منتشر خواهد شد.

  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.

  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.

نظرسنجی
مهمترین دلیل عدم تحقق کامل اهداف برنامه پنجم توسعه در حوزه حمل‌ونقل را چه می‌دانید؟
نتایج
آخرین عناوین پربازدیدترین پربحث ترین
معرفی کتاب معرفی نشریه هفته نامه حمل ونقل