| کد خبر: 77507 |

به مناسبت هفته هوای پاک

تین نیوز |  اینجا ایران است. اینجا تهران است. اینجا یکی از شلوغ ترین ایستگاه های متروی جهان است و من یک انسانم؛ انسانی که می خواهد در فضایی کوچک در میان هزاران هزار مسافر چشم انتظار قطار، به سوی مقصدش روانه شود...

روزگاری من از میان همه وسایل نقلیه عمومی مترو را انتخاب کردم و در این انتخاب کسی مرا مجبور نکرد. من مترو را برگزیدم چون آن را مطمئن ترین، راحت ترین، سالم ترین و ایمن ترین وسیله سفر درون شهری می دانستم . این اطلاعات را کسی به من نگفت و نیاموخت که خود به تجربه به آن رسیدم.  من به عنوان یک انسان آزاد، گاهی اوقات دلم برای خودم تنگ می شود؛ برای ثانیه ها، دقیقه ها، ساعت ها، روزها، ماه ها و سالهایی که مجبورم در بزرگترین شهر سرزمینم در دریایی از آلودگی، هوای مسموم را استنشاق کنم و لحظه به لحظه به سوی مرگی بدفرجام گام بردارم.

اینجا تهران است و من یک انسانم؛ انسانی که از صدها هزار خانه و آسمانخراش این شهر سند مالکیت یک خانه کوچک را هم ندارد؛ انسانی که به میلیاردها میلیارد اسکناس درشت این شهر نمی اندیشد و غبطه اش را نمی خورد؛ انسانی که هیچ چیز نمی خواهد مگر هوایی سالم و به دور از آلودگی تا بتواند کوه عظیم و زیبای دماوند را به شفافیت یک برگ گل نظاره گر باشد و آن لحظه را غنیمت بشمارد. آیا این آرزو بزرگ و دست نیافتنی است؟! آیا کسی هست که چنین آرزویی نداشته باشد؟ به راستي چه کسی باید به این آرزو تحقق بخشد؟ آیا گوش شنوایی هست؟...

و امروز باز هم همچنان بهترین انتخابم « مترو » است، اما افسوس و صدافسوس که این وسیله نقلیه در ساعاتی از روز، دیگر « راحت ترین » نیست، چون تعداد قطارها و واگن های موجود نمی تواند جوابگوی حدود سه میلیون مسافری باشد که هرروز به امید رسیدن به آرامش، از پله ها به سوي سكوهاي ايستگاه ها روانه مي شوندتا خود را به مقصد برسانند.

نگاه آشنا و مهربان مسوول ایستگاه از غم پنهانش خبر می دهد؛ می دانم که او نيز می داند من سخت در عذابم، اماکاری از دستتش برنمي آيد؛ او به علت کمبود قطار مجبور است هر پنج، ده وپانزده دقیقه یک قطار را به سوی مبدا و مقصد روانه سازد و دیگر هیچ ... پس چاره چیست؟ آیا باید به تعداد قطارها و واگن ها افزوده شود؟ آیا باید زمان حرکت قطارها کم و کمتر شود؟ آیا مسوولان این کشور باید دلسوزانه تر به این مشکل بزرگ بنگرند و عمل کنند؟... یکی از مسافران می گوید: " حتما قیمت خرید قطار خیلی گران است و بعد از سفارش ساخت آن توسط کشورهای خارجی باید برای تحویلش مدتها انتظار کشید و..."

دیگری می گوید : " بابا این که کاری ندارد؛ پول بدهند و مشکل را حل کنند! "
پیرمردی جهاندیده معتقد است: " ساخت قطار و واگن به همین سادگی که شما می گویید نیست و به گذراندن مراحل قانونی نیاز است؛ مواردی مثل تصویب بودجه لازم، همکاری و هماهنگی دولت محترم و شهرداری و مجلس و گرفتن مجوزهای لازم و موارد اعتباری و بهینه سازی سيستم و..."

مسافران می دانند که همین مترو فعلی هر ماه به حدود 90 میلیون مسافر سرویس می دهد و از میلیون ها لیتر بنزین صرفه جویی می کند و... اما واقعا این کافی است؟... این جمعیت میلیونی از روی اختیار مترو را انتخاب کرده اند و به مشکلات آن واقف اند، اما آیا می توان آن ها را از چنین انتخابی منصرف کرد؟ آیا کسی صدای مرا می شنود؟!
ای جماعت ! من می خواهم امروز و روزهای باقی مانده عمرم در هوايی سالم نفس بکشم؛  به دور از ترافیک دهشتناک و دغدغه خیال و در آرامش کامل؛ آیا این حق یک انسان نیست؟!...

اینجا ایران است. اینجا تهران است. اینجا یکی از شلوغ ترین ایستگاه های متروی جهان است و من یک انسانم؛ انسانی که می خواهد در فضایی کوچک در میان هزاران هزار مسافر چشم انتظار قطار، به سوی مقصدش روانه شود...

* کارشناس شرکت بهره برداری مترو تهران

ارسال نظر

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تین نیوز در وب منتشر خواهد شد.

  • تین نیوز نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی‌کند.

  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

  • انتشار مطالبی که مشتمل بر تهدید به هتک شرف و یا حیثیت و یا افشای اسرار شخصی باشد، ممنوع است.

  • جاهای خالی مشخص شده با علامت {...} به معنی حذف مطالب غیر قابل انتشار در داخل نظرات است.

نظرسنجی
با گذشت نزدیک به دو ماه از تجمع‌های صنفی کامیون‌داران، به نظر شما عملکرد کدام ارگان در پیگیری مطالبات و حل و فصل مشکلات رانندگان بهتر بوده است؟
نتایج
آخرین عناوین پربازدیدترین پربحث ترین
معرفی کتاب معرفی نشریه حمل ونقل روزنامه تین